yazarların itiraf köşesi
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50
51
52
53
54
55
56
57
58
59
60
61
62
63
64
65
66
67
68
69
70
71
72
73
74
75
76
77
78
79
80
81
82
83
84
85
86
87
88
89
90
91
92
93
94
95
96
97
98
99
100
101
102
103
104
105
106
107
108
109
110
111
112
113
114
115
116
117
118
119
120
121
122
123
124
125
126
127
128
129
130
131
132
133
134
135
136
137
138
139
140
141
142
143
144
145
146
147
148
149
150
151
152
153
154
155
156
157
158
159
160
161
162
163
164
165
166
167
168
169
170
171
172
173
174
175
176
177
178
179
180
181
182
183
184
185
186
187
188
189
190
191
192
193
194
195
196
197
198
199
200
201
202
203
204
205
206
207
208
209
210
211
212
213
214
215
216
217
218
219
220
221
222
223
224
225
226
227
228
229
230
231
232
233
234
235
236
237
238
239
240
241
242
243
244
245
246
247
248
249
250
251
252
253
254
255
256
257
258
259
260
261
262
263
264
265
266
267
268
269
270
271
272
273
274
275
276
277
278
279
280
281
282
283
284
285
286
287
288
289
290
291
292
293
294
295
296
297
298
299
300
301
302
303
304
305
306
307
308
309
310
311
başlık "mırmır" tarafından 14.11.2020 21:09 tarihinde açılmıştır.
6201.
ınsanları olduğu gibi kabul etmekle beraber elestirmekten, yorum yapmaktan uzak duramıyorum.
bugüne kadar kınadığım yargıladığım ne varsa daha kötü bicimde başıma geldi. bana olmaz dediğim ne varsa çaresizlik içinde seyretmekten başka bir şey yapamadım.
şimdi kimseyi kınamıyorum yargılamiyorum. en azından bunun için çaba sarfediyorum.
bugüne kadar kınadığım yargıladığım ne varsa daha kötü bicimde başıma geldi. bana olmaz dediğim ne varsa çaresizlik içinde seyretmekten başka bir şey yapamadım.
şimdi kimseyi kınamıyorum yargılamiyorum. en azından bunun için çaba sarfediyorum.
devamını gör...
6202.
insanları yargılamak ve hor görmekten keyif alıyorum. nadiren içimi huzursuz eden oluyor ondan da uzak dururum zaten. hatta ciddi ciddi sırf bu iş için iki kölem olmasını istiyorum. durduk yere memnuniyetsizliğimi yansıtıp kırbaçlama hobisini edinme düşüncesi içimi bir hoş yapıyor. ayrıca kocamı ara sıra ezikleyememek zoruma gidiyor ve soğukluğa sebep oluyor benim için. sub seviyorum. "hayır" diyen birini değil.
devamını gör...
6203.
arkadaşlar ben ilim irfan ve bilim için bu sitedeyim.
devamını gör...
6204.
ibret alma kotamı sözlükte okuduğum bazı tanımlarla dolduruyorum.
devamını gör...
6205.
keske kis gelse de soguktan donsak.
devamını gör...
6206.
hem iyiyiz hem çok kötü, hem sakiniz hem saldırgan, hem seven hem de aldatan hepsi biziz.
biz artı ile eksinin nötr hali, biz yalan ve doğrunun bencil sentezi, biz biriz. çoğunluğa itham ettiğimiz bireysel özelliklerimizle sadece aynılığın tekdüze renkleriyiz.
aynı göğün altında hem fırtına hem sütlimanız,
eriyen kar kadar temiz, kirleten çamur kadar biziz.
sevmeyi de biliriz, göğsümüzde açan gülleri solarken izlemeyi de,
bir yemine can verir, aynı nefeste o yeminle aldatırız.
herkes benzersiz sanır kendini, oysa hepimiz aynıyız bu kavgada, çoğunluğa fırlattığımız taşlar kendi penceremize düşer, başkasına kızdığımız ne varsa, içimizde sessizce büyür.
biz biriz;
hem şifayız
hem de öldüren zehir.
bırakın bu sahte erdem masallarını! herkes sütten çıkmış ak kaşık gibi davranıyor, oysa parmakla gösterdiğiniz her günahın altında kendi imzanız var. topluma fırlattığınız o ahlak taşları dönüp dolaşıp kendi pencerelerinizi indiriyor aşağıya. hem katilsiniz hem kurban; hem şikayetçisiniz bu düzenden hem de onu besleyen asıl damarsınız. bu iki yüzlü oyunun içinde hepimiz aynı çamura batmış durumdayız.
biz artı ile eksinin nötr hali, biz yalan ve doğrunun bencil sentezi, biz biriz. çoğunluğa itham ettiğimiz bireysel özelliklerimizle sadece aynılığın tekdüze renkleriyiz.
aynı göğün altında hem fırtına hem sütlimanız,
eriyen kar kadar temiz, kirleten çamur kadar biziz.
sevmeyi de biliriz, göğsümüzde açan gülleri solarken izlemeyi de,
bir yemine can verir, aynı nefeste o yeminle aldatırız.
herkes benzersiz sanır kendini, oysa hepimiz aynıyız bu kavgada, çoğunluğa fırlattığımız taşlar kendi penceremize düşer, başkasına kızdığımız ne varsa, içimizde sessizce büyür.
biz biriz;
hem şifayız
hem de öldüren zehir.
bırakın bu sahte erdem masallarını! herkes sütten çıkmış ak kaşık gibi davranıyor, oysa parmakla gösterdiğiniz her günahın altında kendi imzanız var. topluma fırlattığınız o ahlak taşları dönüp dolaşıp kendi pencerelerinizi indiriyor aşağıya. hem katilsiniz hem kurban; hem şikayetçisiniz bu düzenden hem de onu besleyen asıl damarsınız. bu iki yüzlü oyunun içinde hepimiz aynı çamura batmış durumdayız.
devamını gör...
6207.
alakasız bir eski bağyan tanıdık seni özledim yazdı. bulunduğum şehre gelecekmiş. cima ihtimaline karşın evi temizlemem gerekiyor. ( kör olası orta sınıf ahlakı )
devamını gör...
6208.
üste vazife değil ama, size önemli bir hayat dersi vereceğim.
çocukluğumu tacize uğradığıma inanarak geçirdim. çocukluktan ergenliğe kadar bunun utancı, duygusal yükü ve kaygısı altında büyüdüm. kendime bunu yakıştıramıyor, bu olayın hiç yaşanmamış olmasını diliyordum. durup dururken bu konu aklıma geliyor, beni sıkboğaz ediyor, ben de duruma bir kılıf uydurup zihnimde geçiştirmeye çalışıyordum. ama kaygı çok ağırdı. bu da çok normal, çünkü ben zaten doğuştan okb hastasıyım, yani böyle duygularla başa çıkmak daha zor.
peki olay ne miydi ?
ben 6 yaşındayken, 8 yaşındaki teyzemin kızıyla evimizin balkonunda oyun oynuyorduk. şu tipik evcilik oyunlarını bilirsiniz. ben güya örümcek adamdım, o da denizde boğulan bir kadındı. oyun icabı ben onu boğulmaktan kurtardım. bana dedi ki, örümcek adam kurtardığı kızlarla öpüşür, sen de beni öp. evet şu meşhur toby maguire'nın spider man filminin ilk çıktığı zamanlar. ben tabii o yaştaki bir çocuk olarak bunu ayıp ve utanç verici bir şey olarak görüyor, bunu yaparken bizi biri görürse çok kızacaklarından korkuyordum. ayak diredim, bizi görebilirler dedim, bu ayıp dedim. ama bir şekilde kuzenim beni ikna etti, ve "oyun senaryosu icabı" olanlar oldu.
dediğim gibi, yaklaşık 12 yaşına kadar bu bende bir travma olmaya devam etti. ama ergenliğimle birlikte her şey değişmeye başladı. birden unutuverdim bu olayı. peki ne değişti ?
ben değiştim. evet, artık ergenlikteki bir erkek çocuğu olarak bazı şeylerin farkındaydım ve bunlardan en önemlisi de teyzemin kızı da dahil olmak üzere herhangi bir kızın benim üzerinde bir gücü olmadığı gerçeğiydi. bir kızın, kendi yaşıtı bir erkeği taciz etmesi neredeyse imkansızdı. ben bu olayın içinde kurban değildim. hatta olayı uzaktan birisi görse, kızı kandırıp öpüşmeye ikna edenin ben olduğumu düşünürlerdi.
peki bunun hayat dersiyle falan ne mi alakası var. arkadaşlar konu şu aslında. kafaya taktığımız şeylerin bize kaygı vermesinin sebebi, "onların bizim üzerimizde bir gücü veya etkisi olduğu" inancıdır.
kaygı sadece kafamızın içinde gerçektir. çoğunlukla hayatımızda uzun vadede hiçbir etkisi olmayacak şeyleri çok büyütür, çok endişeleniriz. oysa birkaç sene içinde onu unutacağızdır.
vesselam.
çocukluğumu tacize uğradığıma inanarak geçirdim. çocukluktan ergenliğe kadar bunun utancı, duygusal yükü ve kaygısı altında büyüdüm. kendime bunu yakıştıramıyor, bu olayın hiç yaşanmamış olmasını diliyordum. durup dururken bu konu aklıma geliyor, beni sıkboğaz ediyor, ben de duruma bir kılıf uydurup zihnimde geçiştirmeye çalışıyordum. ama kaygı çok ağırdı. bu da çok normal, çünkü ben zaten doğuştan okb hastasıyım, yani böyle duygularla başa çıkmak daha zor.
peki olay ne miydi ?
ben 6 yaşındayken, 8 yaşındaki teyzemin kızıyla evimizin balkonunda oyun oynuyorduk. şu tipik evcilik oyunlarını bilirsiniz. ben güya örümcek adamdım, o da denizde boğulan bir kadındı. oyun icabı ben onu boğulmaktan kurtardım. bana dedi ki, örümcek adam kurtardığı kızlarla öpüşür, sen de beni öp. evet şu meşhur toby maguire'nın spider man filminin ilk çıktığı zamanlar. ben tabii o yaştaki bir çocuk olarak bunu ayıp ve utanç verici bir şey olarak görüyor, bunu yaparken bizi biri görürse çok kızacaklarından korkuyordum. ayak diredim, bizi görebilirler dedim, bu ayıp dedim. ama bir şekilde kuzenim beni ikna etti, ve "oyun senaryosu icabı" olanlar oldu.
dediğim gibi, yaklaşık 12 yaşına kadar bu bende bir travma olmaya devam etti. ama ergenliğimle birlikte her şey değişmeye başladı. birden unutuverdim bu olayı. peki ne değişti ?
ben değiştim. evet, artık ergenlikteki bir erkek çocuğu olarak bazı şeylerin farkındaydım ve bunlardan en önemlisi de teyzemin kızı da dahil olmak üzere herhangi bir kızın benim üzerinde bir gücü olmadığı gerçeğiydi. bir kızın, kendi yaşıtı bir erkeği taciz etmesi neredeyse imkansızdı. ben bu olayın içinde kurban değildim. hatta olayı uzaktan birisi görse, kızı kandırıp öpüşmeye ikna edenin ben olduğumu düşünürlerdi.
peki bunun hayat dersiyle falan ne mi alakası var. arkadaşlar konu şu aslında. kafaya taktığımız şeylerin bize kaygı vermesinin sebebi, "onların bizim üzerimizde bir gücü veya etkisi olduğu" inancıdır.
kaygı sadece kafamızın içinde gerçektir. çoğunlukla hayatımızda uzun vadede hiçbir etkisi olmayacak şeyleri çok büyütür, çok endişeleniriz. oysa birkaç sene içinde onu unutacağızdır.
vesselam.
devamını gör...
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50
51
52
53
54
55
56
57
58
59
60
61
62
63
64
65
66
67
68
69
70
71
72
73
74
75
76
77
78
79
80
81
82
83
84
85
86
87
88
89
90
91
92
93
94
95
96
97
98
99
100
101
102
103
104
105
106
107
108
109
110
111
112
113
114
115
116
117
118
119
120
121
122
123
124
125
126
127
128
129
130
131
132
133
134
135
136
137
138
139
140
141
142
143
144
145
146
147
148
149
150
151
152
153
154
155
156
157
158
159
160
161
162
163
164
165
166
167
168
169
170
171
172
173
174
175
176
177
178
179
180
181
182
183
184
185
186
187
188
189
190
191
192
193
194
195
196
197
198
199
200
201
202
203
204
205
206
207
208
209
210
211
212
213
214
215
216
217
218
219
220
221
222
223
224
225
226
227
228
229
230
231
232
233
234
235
236
237
238
239
240
241
242
243
244
245
246
247
248
249
250
251
252
253
254
255
256
257
258
259
260
261
262
263
264
265
266
267
268
269
270
271
272
273
274
275
276
277
278
279
280
281
282
283
284
285
286
287
288
289
290
291
292
293
294
295
296
297
298
299
300
301
302
303
304
305
306
307
308
309
310
311