zaman tüneli

ilişkiye ve kişilere göre değişse de, biten her şeyin başka bir şeyin başlangıcı olması olduğunu unutmamak gerek.

öteki başlasın diye diğeri bitirilir.

hayatı özlediklerine eminim, ama kanıtlayamam.

yöneticisini değiştirmek.

bir cumhurbaşkanı ve ailesi zevk-i sefa içinde yaşarken halk kahvaltıya peynir alamıyor.

sadece kadın üzerinden örnek vermek istemiyorum ama emine erdoğan'ın bir çantası 300/400 bin tl diye söyleniyor.
ömründe bu parayı bir arada görmeyenler var.

ömür boyu çalışıp bu parayı biriktiremeyenler. sırtını dine dayayanlar kârun kadar zengin iken halk açlık sınırında yaşıyor ve market arabaları artık bomboş.

altın mikrofondan cenneti vaat etmek kolay geliyor. sıkıyorsa hiç para almadan diyanet işleri başkanı olsana. zor mu gelir?

sevgilisi mi terk etmiş de “yarım” cenk mahlasını almış diye merak ettiğim şarkıcı.

hayat bir gün,o da bugün.
kesin demiştir bence.

hamlet

genelde köpeklerin barındığı korunaklı alandır.

insanların barındığı yer barınak değil evdir.

kısıtlamanın her türlüsü özgürlüğümüze bir darbedir. sansür de bunlardan biridir.

eksi sonsuzdan artı sonsuza giden sayılardır.
"büyük negatif tam sayı -1'dir. en küçük pozitif tam sayı ise +1'dir."

*

zamanın ötesinde bir parça, jhonny b. goode.

*

artık kimse ağlamıyor özlerken.

gülten akın

hoşlanarak bakma, seyretme anlamına gelir.

hala hayatta olmam.

okuyan okuduğu her kitaptaki insanın hayatını yaşar. okumayan sadece kendi hayatını yaşar. tek bir hayat.

zaman bir algı mıdır yoksa gerçeklik mi adlı başlık.

bu kadar iyi tek 1 başlık için 9000 bomboş başlığımı feda ederdim.

dış görünüş zannedilmektir.
bu dünyadaki hiç kimse dış görünüşü değildir. kafasındaki kişidir.
içimizdeki insan aynadaki aksimizle alakasız olabilir.

ama dünyadaki herkes için sadece bir bedensindir. dışındaki insanın sen olmadığını kanıtlayamamak zordur.

farkına vardığın an.
gün içinde bir sürü insanla ilişki içerisindeyiz; aile, sevgili,arkadaş veya ortamda tanışılan herhangi bir yabancı.her gün değişen şehre ait olan/olmayan kalabalıklar.ama gün sonunda ışıklar sönüp kafanı yastığa koyduğunda herkese ve her şeye rağmen yalnız olduğunu fark ettiğin an derin bir çıkmaza giriyor insan.bununla baş etmeyi ve belki de anlamlandırmayı başarınca-ya da anlamlandırmak hevesinden vazgeçince bilmiyorum- hayata bakış açın yavaş yavaş değişiyor olsa gerek.