zaman tüneli

biz neler içtik, neler yedik
bak hâlâ burdayız
sen hiç üzülme, hiç ağlama
bak hâlâ burdayız

gece bir şişe rakıyı bitirmek maharet değil. gece bir şişe rakıyı bitirip yatağına yatarsın. sabah odaları boş görünce koyar insana. işte o zaman bir şişe daha gerek.

bizdeki tesisat sanki kol gibi
zaman eser insana bir yel gibi
el gider kalır geriye kel biri
şimdi ananı laciverte boyadım it oğlu it

cinsiyetçi yorum yapmak istemiyorum ama şu “kahve içmeden açılamıyorum abi yeaaa” kişisinin gender’ı sabit. biyolojisi değişken.

bu şarkının da anısı var. tekrar ağlamaya gidiyorum.

telefonla konuşanı bir gün tenhada.

zaten bu yazıyı ben sana yazmadııığğm

adamlar ne güzel spoiler veriyor neden bozuyorsunuz? yalnız biri bir gün donunu indirip farklı bir başlıkta görsel paylaşacak diye çok korkuyorum. *

askere gittim geldim yayın devam ediyor. kapatırız birazdan demiştin ya.

(bkz: yazma yazma kocam geldi)

yirmibir dakika daha dinleyip zıbarıcam çok güzel çalıyor be

sözlük yazarlarını iyice manyak ettiler valla. millet patch work gibi, hatta adeta puzzle birleştirir gibi kafaya koyduğu yazarı başlık başlık gezip birleştirmeye kalkıyor. misal geçen gün biri bana "ya babuş meja'nın dudakları ile gözlerini okey de, beli ve ayaklarını bulamıyorum. sen gördün mü, neredeler" diye mesaj atmıştı. yazık, gerçekten çok yazık.

bruce lee'nin kanlısı, van damme'ın belalısı bir abiydi bu. 70'ler, 80'ler ve 90'lardaki tüm karate, kung fu temalı filmlerin aranılan kötü adamıydı. türkiye'de çin li olarak bilinir.

bolo abimizin olayı olağanüstü memeleriydi. 85 numara sütyen takabilecek kalibrede, dik memeleri vardı. ancak esas mesele memelerini oynatabilmesiydi. genelde çekik gözlerini sinirlendiğinde daha da kısar, müstehzi bir bakışla hasmını süzer ve birazdan ananı laciverde boyayacağım anlamına gelen hareketi olan meme titretmesini yapardı.

takdir ediyorum bu yazarı. damdan düşer gibi bam güm yazıyor. etik anlayışı yok. cayır cayır sallıyor.

güzel kullanıcı adı olurmuş aslında.

yenile yenile yenile.

idealist, birikimli ve vizyoner bir insan; gözü kara da bir komutandır. diğer birçok ittihatçı gibi.

ve en önemlisi, tam da bir ittihatçının olması gerektiği gibi, teşkilatçıdır.

aslında temel problem de budur; ittihad terakki kadroları, kurmaylıktan çok teşkilat/örgüt kadrolarıdır. daha en başta, abdülhamid’in istihbaratına karşı faaliyet yürütme motivasyonuyla hareket etmiş, müktedir olduktan sonra devlet kadrosuna evrilme, tabana yayılarak meşrulaşma ve stabilleşme imkanı bulamadan kucağında ölüm kalım savaşları bulmuştur.

düşünce, karar ve hareketlerine bu motivasyon yön vermeye devam etmiştir. bir teşkilat üyesi için o teşkilat her daim her şeyin nüvesi, esbab-ı mucibi ve hayatiyet arz eden birincil meseledir. devlet de, millet de, mefkure de, mücadele de teşkilatla somutlaşır, onunla vücut bulur. onun için fedakarlık yapılır, onun için can verilir, onun için can alınır, o yolda ölünür.

teşkilatçı bakış açısında ben yoktur. kimlik mefkureye hizmet ettiği, onunla bütünleştiği sürece anlamlıdır. bu tür, meşruiyetini varlığından alarak devinen bütün yapı ve örgütlenmeler er ya da geç objektivite ve dolayısıyla realite mesnetinden koparak sürüklenmeye başlar. hızlı karar alınır ancak yön değiştirme kabiliyeti yiter ve kendi içine çökmeyle son bulur.

mustafa kemal atatürk’ü, daha en başında ittihad ve terakki kadrolarından farklı kılan özelliği bunları görebiliyor olmasıdır. gerçeklikle bağını hiçbir zaman yitirmemesinin sebebi de budur. anadolu’da şehir şehir gezip mücadelesini halk nezdinde meşrulaştırma çabasının sebebi de; mevcut şartları objektif değerlendirip gerektiğinde mutedil, gerektiğinde atak davranabilmesinin sebebi de budur.

atatürk ittihad terakki’nin ne olduğunu, nasıl karar aldığını ve ne şekilde faaliyet gösterdiğini çok iyi bildiği için milli mücadeleye müdahil olmalarını istememiştir. enver paşa anadolu’ya gelse mücadelenin seyrine nasıl etki edeceğini bildiğinden onu anadolu’da istememiştir. enver paşa’nın şahsına değil, bakış açısına karşıdır. isabetli bir karardır.

teşekkür ederim.

rap yapıyorum burada mâni değil .
beni ilâh sanmayın sadece faniyim.
dengim yok bakıyorum öyleyse kalmıyim.
kim bilir bidaha gelir miyim.

bıktık be kardeşim. ne tarafa bakarsak bakalım hep sakallı, brutal vokal ve rep tadında sunumlar yapan pis pis adamlar. halbuki adnan oktar öyle miydi, ne güzel insanları hogörü! ile islamiyete çekiyordu. yurt dışından bile kedicikleri yakından görebilmek için yayınına katılmaya geliyordu insanlar. hatta bir ara herkesin rabbi silikonlar, sarı saçlar da onun kulu ve elçisiydi. tabi sonradan o işlerin de çok boktan bir seviyede olduğu ortaya çıkmıştı. ahh be kardeşim ya, neden her güzel şeyin sonu böyle hüsran olmak zorunda ki?