zaman tüneli

haftaiçi gece üçten sonra yapılabilir.

innanılmaz bir müzik grubu. müzik de değil aslında yaptıkları şey benim açımdan, bir deneyim. böyle bir şey yok abi, özellikle schism benim favorim sanırım. her konser öncesi sistem tuning'i için defalarca çalıyorum. gruplarda bas çalan arkadaşlardan da parçanın introsunu çalmalarını rica ediyorum, eğer çalamazlarsa gruptan def ediyoruz hep beraber *
tool-schism

“gel bakayım sen şöyle”

sessizlik daha kolay bitirir. konuşan kişi iyi veya kötü bir reaksiyon alır, kötü reaksiyon bile bi duyguya dayanır ve ne kadar ideal olmasa da nefret bile ilişkide olmasının doğal olduğu bir duygudur.

sessizlik "sen bir yabancısın" demek. kısa ve net

okumuş insan "gönül ota da konuyor, boka da konuyor" diyemedi. "gönül işte bir şey diyemiyorsun" dedi.

bu kafa, sünnet derisini de türk hava kurumu’na bağışlar. ben söyleyeceğimi söyleyeyim de olunca söylemedi demeyin.

bazen çok konuşmak da bitirir, akrep kadınını bilen bilir, ilgilenmediğim, bizimle ve benimle alakası olmayan bir sürü şey anlatırdı her görüşmemizde, bu ilişki 5 yıl sürdü, peygamber sabrı varmış herhalde bende, e gençlik de vardı tabi. okul bitince koşarak uzaklaştım ve bitti:)

alim qasımov eseri.

çok severim…
hele şarkının ortasında okuduğu kısa muğam…mmmh

hep şu sahne geliyor aklıma
www.youtube.com/shorts/U9N1...

bazıları öyledir. inançsız olduklarını her fırsatta belirtirler.
acınacak bir durum var mesela, hüzünlü/acılı bir şey, yapıştırırlar allah - tabii eğer varsa- yardım etsin. *

(bkz: uyanamamak)

maaşlı çalışan biri olarak, kendi işini kuran kırşehirli bir arkadaşım var onu hatırladım, o da arayıp beni özlediğini falan söylerdi. fıkra bu kadar :(

özgün adı hand to mouth olan paul auster imzalı eser; roman türünde yer alsa da otobiyografik bir eser olduğu söylenebilir.

1997 yılında yayınlanmıştır.

kitabın adının neden cebi delik olduğu hakkında güçlü tahminlerim var, birincisi kitapta yazarın çulsuzluk anıları ön planda ve çulsuz olma durumu kitabın sonuna kadar devam ediyor.

ikincisi ise bir seferinde cebinde olduğuna emin olduğu bir para ilginç bir şekilde yok olmuş, cebi delik, cebinde para durmaz, israf etmeyen biri olsa da para kazanması kolay olmamış.

kitap amerikan kültürüne dair ağır eleştiriler de barındırıyor, misâl yazarın annesinin savurgan bir tip olduğunu ondan öğreniyoruz, babasının ise en sonunda alışveriş yapmayı kendisinin üstlenerek durumu kurtarmaya çalıştığını anlatıyor.

amerika yazar tarafından doymak bilmeyen, sürekli tüketen, her şeyin bir dekordan ibaret olduğu, insanların yüklü miktarda alışveriş yapmayı bir tür kişilik göstergesi olarak yorumladıkları bir yer olarak görülüyor.

paul auster amerikalı olsa da aslında yahudi, yani amerika'ya tapmaması çok olağan gözüküyor.

kitap boyu yazarın hayatının farklı dönemlerini biz de yaşıyoruz, başlarda genç, sonra yetişkin, daha sonra ise baba oluyor ve sonrası, kitap boyu cebi delik olma durumu, yani cebinde paranın bir türlü kalıcı olmaması devam ediyor.

meslekî açıdan vârolma çabası, arkadaşlık ilişkileri, hayata dair duygu ve düşünceleri, gözlemleri, yazarın kendine has üslubu ile karşımıza çıkıyor.

çok severek okuduğum bir kitap oldu, yazarın bazı bölümlerde anlattıkları oldukça komikti, gülmemek imkânsızdı, üvey babası öldüğünde çektiği acı, yahudi olduğu için bazen yaşadığı dışlanmalar, baba olduğunda vâroluşunun bile değişmesi, her şeye rağmen yaşama ve yazma çabası, kendine özgü komik üslubu, kitaba dair etkileyen şeylerdendi.

umutsuzluk. artık umudum kesildiğinde neşe yerini üzüntüye burakır. keyif vermez hiçbir şey.

kimse yardıma gelmeyecek, her şey kendimde bitiyor, biliyorum ama göz ucuyla gelen var mı diye bakmaktan da kendimi alamıyorum.

hristiyanlar bunu yıllardır yapmıyorlar mı kilisede? vaftiz neyim hahahaa

din işleri ile eğlence işlerini ayırmak lazım aslında.

buradan

alim qasımov dedem…

bu aşk döndü hatıraya, geçen geçti olan oldu!

bazı şarkıları neden yasemin göksu'dan başkası söylememeli sorusunun cevabı olan şarkı.

gece, senin de alacağın olsun..

aklın sınırlarını zorlayan deneyimlerin ve hakikatlerin ancak akıl dışına taşarak kavranabileceğini ima ve iddia eden bir başlık.

12-13 yaşlarındayım. küçükyalı'da yaşıyoruz o yıllarda. radyo frekanslarının henüz birbirine karışmadığı ve sebepsiz yere küçükyalı-idealtepe ya da metalci-acidci kavgalarının yaşandığı yıllar. artık ilk kimden bulaştıysa, güvercin besleme sevdasına kapılmışım. güvercinle yatıp güvercinle kalkıyorum. kuşbazlardan oluşan hem sayıca hem de yaşça küçük bir arkadaş grubum da var. teneffüslerde, okulun bahçesinde, hocaların deyimiyle "gökyüzüne boş boş bakarken" tanıştık bu arkadaşlarla. aslında biz birbirimizi okul bahçesinde aklımızı, hayallerimizi ve geleceğimizi o an gökyüzünden geçen kaçak bir güvercinin sırtına yükleyip kaybettiğimiz gün tanımıştık. bu durumun yarattığı etkiden mütevellit aramızda oluşan sinerjinin kuvvetini şu an size anlatamayacağım gibi o günlerde hocalara anlatmak da mümkün değildi. anlatsak da anlayamazlardı bizi. bazı şeyleri delirmeden anlayamazsınız çünkü.

bazı hakikatler, aklın duvarlarını çatlatmadan içerinize sızamaz.