zaman tüneli

herkes izliyor, hiç tersini iddia etmeye kalkmayın boşuna.

insanı insan yapan güzel şeylerden birisi.

bazen gaddarlaşabilen bir adam oluyorum.

bundan önceki muhabbet kuşum olan 3. victor (bunlar bir hanedan gibi oldu) hayatını kaybettiğinde, doğru düzgün defnetmek bir yana, biliyorum ağlayacağım, millet dalga geçerse kavga etmeyeyim diye bir tür cenaze yemeği verip arkadaşlara yemek ısmarladım. millet de geldi, biraz espirili bir biçimde taziyesini verdi, yemeğimizi yedik, ben de özgürce üzülebildim.

boyunun 6 santim olması, acısının daha küçük olacağı anlamına gelmez. o hayvan eve geldiğinde bir aylıktı ve hayatımın 12 yılına şahit oldu. ilk zamanlar kuvvetsiz olduğu için uçamıyordu, yaşlandığında ise yine güçten düşmüştü ve evi gezmek istediği zaman kafesinin yanından geçen birinin omuzuna atlayacak kadar efor sarf eder, evi bu şekilde turlar, kafesine geri dönerdi.. ona saygı göstermeyi bilmeyen bari benim hayatımın önemli bir kesitine saygı göstersin isterim çünkü o hayvanla birlikte aslında geçmişinin bir parçasını da toprağa gömüyorsun. yani karşımdakinden, empati kuramıyorsa da düşüncelerini kendine saklamasını beklerim ki, biraz da gazabımı tatmamak için bunu yaparsa iyi olur.

mezarlığa gerek var mı? yazlığın bahçesinde, sundurmanın en sağdaki direğinin hemen altında.. evinden hiç uzaklaşmadı..

ama herkes için böyle bir şans olmayabilir.

belli seviyede sayılırım. şuan bu başlığa yazmamın nedeni bir trader nasıl olunuru anlatmak değil. bir trader ın nasıl gelişimde kalması gerektiğidir.

bizlerın kendını geliştirmeme ve yenı stratejıler kurmama lüksü yok. bak isterse altın yumurtlat ama sürekli olan kör eder. yenı, yenı, yenı. yenı senı dinç tutar. traderın saatlerı vardır.

işte bu değişimin bir gölgesi olarak günlük işlemlerımın yanında 2 aylık işlemler açmaya başlayacağım. zamanında bir abi bebek hisselerden ve esas getirinin bunlardan oldugunu söylemişti. ortaya karışık ne yaptı? bildiğini okudu yani gelişimini kendı tarzında oluşturdu.

bugün geldiğim noktada bebek hisselere girebilecek seviyeye geldim.

mutluyum.

gelecek seneki hedefım yetiştiremediğim robotu yapmak. yatırım danışmanım ile uyumluyuz. kadın açık zihin.egoist olmaması ve net olması yatırım kuruluşundan net bilgi akışı sağlatıyor. oyun alanlarımı açıyor.

bak türkiyede herkes çıkarına oynar,o da çıkarına oynuyor ancak en azından işini adam gibi yapıyor. iki kuruş için stratejılerınızı çaldırmayın.

trader iyi bir yatırım firması ile gelişir. bunu herkes es geçiyor. çok biliyorsunuz ya:)

başarılı traderler spor geçmişi olanlardır. disiplinli ve kontrollü hükmetmeyı sevenlerdır. sınırları algılayabilenlerdir. bugun iki aylık işlem açacagım ve spora tekrar başlayacağım. çünkü geçmişim bugunun iki aylık disiplinini kurtarmaz.

çok saçma bir şey bence.

insanlar besledikleri hayvanlarla (evet hayvan) olan duygusal bağı abartınca, elbette bu durumu kullanan, faydalanan uyanık birileri çıkar ve paranızı ustaca cebinizden çeker alır.

lütfen abartmayın!!

dakikada iki damla yağmur düşüyor diye şemsiye açmak. bir de 1.55-1.60 arası insanların toplum içerisinde şemsiye kullanması yasaklanmalı, kapüşonla idare etmeliler.

konuya bu şekilde yaklaşan biri kesin aldatır.

bana kalırsa işin özü “yüzünü ilişki içine dönmek” yani dış ortamla ilgilenmeye ihtiyaç hissetmemektir. sen bunu biri için yapıyorsan film zaten kopmuştur. bu, diyalektik bir durum değildir, arayış kısmı ihtiyaçlar listenin alt sıralarına inmiştir ve artık önüne bakmaktasındır.

bence durum bu..

"yok öyle bedavaya ilgi ve sevgi, illa seksecem" ekolünden geliyorum ben bana ne.

bir kyk yurdu klasiği.

ben mimarım. öğrencilik yıllarımızda 15 dakikalık 2 kestirmeyle 3 gün uyumadığını birden fazla kez bilirim.

5 saati bulmuşsam o gün sıkıntı yaşamam.

o kadar anlaşılmaz bir tasarımı var ki; ben buna elimi sokmaya korkarım, millet cesaret edip nasıl daha önemli yerlerini sokmuş, hayret etmemek elde değil. bir de simetrik iki boşluk var, belli ki tek olan bir şey için tasarlanmamış, bu ne özgüvendir arkadaş..

ruhum sıkılır.

gün boyu. çünkü neden olmasın.

herkes över ama ne hikmetse “vukuatlar birikti, hesap diye bir şey var”..

bir insanın bir işini daha kolay gördürmek için o anlığına, ilgisini fark ettiği birine kıkırdaması bile bence bu kavramın boyasına çizik atar..

o halde bence büyük büyük konuşmamak gerekir. mükemmel olduğunu iddia etme, olabildiğince çaba göstermek bence iyi bir başlangıç noktasıdır.

sinir ve kas sertleşmesının getirdiği acı ile sabaha erken uyanmanın anlamsız olması. yastıgı diz altına koyup bilgisayarda zaman geçirmeye mahkum etmesı. umarım az kaldı.

ben konuşurken lafımın kesilmesi. imkanı yok sonrasında oturup konuşmaya devam etmem.

göründüğü gibi olmamak, üzer insanı.

müzeyyen senar... kendısınden severız.

ben sinir olmam. sabırlıyımdır, mutlaka ceza keserim.

işe ilk başladığım yıl, hatta 2-3 ay sonra uslanmaz bir para koleksiyoneri olarak çok büyük bir parçaya denk geldim ve (parayı nereden bulduğumu hatırlamıyordum, meğer bunlardan almışım) kendilerinden kredi kullanmışım.

o oldu.. neden bilmem; babam iş bankası, ben halk bankası’na yapışık gibiyizdir, bir daha kapılarını açmamış oldum.