zaman tüneli

wes anderson filmleri.
senaryodan bağımsız olarak kullanılan renk tonları bile insanın içini yumuş yumuş etmeye, insanı anlık bir huzura sürüklemeye yetiyor benim için.
bir de estetiklik o kadar fazla göze batıyor ki sadece o kısım bile mutlu etmeye yetebiliyor.

vergiyi tabana yayma girişimlerine engel olmayın.

kim tavandan kazancı oranında vergi isterse haindir, teröristtir, devlet düşmanıdır.

yilbaşı filmleri. bazı aşk meşk konulu filmler.
bir filmi izlerken yaşamak güzel şey vesselam.

sonu mutlu biten her film.

not, istanbul sığmadı...

istanbul'da kar nedeniyle bütün ilçelerde okulların tatil olması ama şu saate kadar henüz bir damla kar yağmamış olmasıdır.

yerde bir cm bile kar birikmedi. neyin okul tatili?

saçmalığa gel. g.o.p. eyüp, fatih, beyoğlu vb. yerlerde henüz bir kar yağışı söz konusu değil. diğer ilçelerde durum nedir bilemiyorum. muhtemelen anadolu yakasında ve yüksek kesimlerde bir miktar yağış var. ya da beklenen kar gecikmeli gelecek..

what women want ?

avradı dışarıda çalıştırırsan eşşek gibi de yaparsın.

durup konuşmak.

hayat müşterek. işin bir ucundan tutmak önemli.

her evin arabesi var; lakin hiçbirisi milli değil ,yani bize ait değil. biz sadece ucuz işgücü, ucuz vergi ve çevre kirliliği serbestliğinden ötürü fason üreticilik yapıyoruz.

olay, a.b'nin ve doğu'nun yahudi patronlarını zangin etmekten , tefeci rejime bundan ötürü yüksek vergi vermekten ve arabanın ve parçalarının satımından ötürü ülkenin zangin sınıfını oluşturmaktan ibaret.

işte a. k.p ile c.h.p arasındaki fark.

ortada net bir olay yokken ruh halinin “alındım” moduna geçmesiyle ortaya çıkan, genelde sahibinin bile tam açıklayamadığı içsel tepkiler kataloğudur; bazen ses tonundan, bazen geç cevaplanan bir mesajdan, bazen de tamamen zihinde kurulan bir senaryodan beslenir ve çoğu zaman “yok bir şey” denilerek sürdürülür.

ev işi erkek adam işidir. ampül priz değiştirmek gibi tamirat tadilatlar, kavanoz kapağı açmak gibi güç gösterileri, üst rafa uzanmak, çöpü atmak gibi derken bir ton iş var evde

çizgilere basmak.

bizi inciten bize söylenenler değil, bizim onlara yüklediğimiz anlamlardır.

sabah gayet normal başlayan bir günün tek bir lafla raydan çıkması durumudur; bazen masum bir “sen de çok alıngansın” olur, bazen “bunu daha önce söylemiştim ya” diye geçiştirilir, bazen de “sen bilirsin” gibi ucu açık bir cümle gelir ve gün boyu kafanızda dönüp durur, siz başka hiçbir şeye tam odaklanamazsınız.

tipik örnekler:
- “sen zaten böylesin.”
- “çok da önemli değil.”
- “abartıyorsun bence.”
- “neyse, sonra konuşuruz.”
- “herkes böyle düşünüyor.”
- “ben sana demiştim.”
vb.

(bkz: carnavalle)

erkekse yapar. bir de böyle deneyelim dedim.

1789 yılında yayına başlayan gazete. zaman zaman türkiye hakkında güncel bilgiler vermekteydi. bu haberler genellikle istanbul bazen de izmir'den imzasız olarak gonderiliyordu. bu kişilerin bizzat osmanlı oldukları ve olup bitenleri iyi izledikleri anlaşılıyordu. bu haberler gazete tarihinden farklı tarih taşıyordu, genelde bir-birbucuk ay geriden geliyordu.

türkiye ile ilgili yargiiara ve bütün analizlere rastlanır ve turkiye'nin imajı bunlara verilen önem derecesinde oluşuyordu.

fransız politikasının tayininde bu unsurlar geniş ölçüde hesaba katılmıştı

o an söylenip geçilmiş gibi duran ama sizde dosyalanıp arşive kaldırılan sözlerdir; kimin söylediğini, nerede söylendiğini unutursunuz ama cümle aynen kalır, yıllar sonra bile hiç yoktan ortaya çıkar ve “ben bunu hala taşıyormuşum” dedirten cümlelerdir.

kurtlar vadisi dizisinin 48.bölümde polat'ın aslan akbey'e söylediği derin söz.