zaman tüneli

ilk 45'liği 1964 yılında çıkmış. yıl 2026 yani 62 senedir modaya, müziğe yön veren ve dönemleri anlatan ''bilinen sanatçı'' ve tarzını çağa göre değiştirebiliyor.

bugün 15. yy. ve 19.yy. arası çini tarzı ve kalitesınden devletın tarihsel süreçte durumunun algılanması üzerine bir belgesel izledım. işte ajda pekkan da modern türkiyenın değişiminin algılanması için harika bir örneklem. hatta tek başına örneklem. 60'larda hayatı boş verir, erkeklerden şikayet eder.90'larda giyimi ve şarkılarıyla güçlü kadın ve femınızmı görürsünüz.2000'lerde artık pop kültürünün iyice oturmasıyla sözlerın pek önemli olmadığı dans odaklı ajda pekkan görürüz. eskı şarılarında sesi önplandadır. sözlerde kişisellik ve sahne şovları ile ortadadır. bu yazdığım sadece bir bakış açısıyla çıkarımım. bence bu kadının sanat hayatı yüksek lisans tez konusu olacak kadar kıymetli.

60-70 arası felsefe yapan ajda(bana göre en güzeli) :


91 yılı ile gelen güçlü kadın :


2000'ler ile taş olan ajda ve sahne showlarının ön planda olması ve femınızımı bitmiştir. daha kişisel istek/isyan şarkıları :



özel alanımda ise lisedeyken yani ergenken millet o,bu,şu derdi ben ajda derdım. çünkü dedemın babası,dedem,babam ve lisedekı bene kadar değişimiyle kendını 4 nesıl türk erkeklerıne arzulatabilmiş bir kadınla olmak paha biçilmez bulunmaz birşey olurdu.

ajda artık çok yaşlandı.benım neslimle son hitap ettığı nesil olarak kitabının sonunu getirdi bence.

yalnız olmak a dostlar

izlemeyin olum katil uşak çıkıyor sonu da.

yöneticilerime yağ çekiyorum
para lazım olum
masrafım çok

bazen deneyimlemek, bazen kaçmak, bazen öğrenmek, bazen tutkuyla, bazen aşkla gurur duymadığımız çokça şey yapmıyor muyuz? ben hala her gün yapmaya devam ediyorum. sıfır hatasız bir makine üretimi değilim ki ben? baştan hatalı kusurlu bir varlığım, beni sadece dış etmenler bozamaz benim varlığımın ortaya çıkış amacı hata yapmak kusurlu olmak zaten? araba mıyız biz üstümüz çizilmesin diye garaja kitlenelim. insanız

bazen hayatınızda bazı şeyler olur ve itiraf etmezseniz bir yük olarak taşıyıp durursunuz veya bir şekilde hatırlamaktan kendinizi alamazsınız. bugün düşündüm durdum ve itiraf iyi gelir diye yazıyorum şu an bunu. belki de hayatımda tanıdığım en narsist kişilerinden biriyle tanışmışım ve bunu fark etmemişim uzun bir süre. üzerinden iki sene mi ne geçti bu olayın tam hatırlamıyorum bu arada.* hayatımda ilk defa bu kadar serbest bıraktım kendimi biriyle konuşurken ve bu beni geriyor hatta sinirlendiriyordu bazen. ya da bir anda ümitlenirken buluyordum kendimi. zaten hayatta istediği hiçbir şeyi kolay elde edebilmiş biri olmadığımdan mıdır nedir bu kişiyi böyle bildiğin kovalamam gerekiyor sanmıştım. * her seferinde kendimde suç buldum her seferinde ben yanlış bir şey dedim herhalde diye düşündüm vs vs. tabi narsist bir kişilik olarak kendinde zerre kadar suç bulmaması da bende bu etkinin artmasına sebep oldu. doğru düzgün herhangi bir iletişim kurmadık belki ama ben kendimi hiç bu kadar serbest bırakmadım dediğim gibi. ne aşık oldum ne onsuz yapamaz oldum, öyle bir saçmalık değildi bu. *ben o kadar istediğim gibi konuştum ki o konuştuğumuz kısa zamanlarda, onun verdiği o rahatsız edici tepkiler,* 'kendim olduğumda rahatsız edici biri oluyorum demek ki' hissi yaşattı bana. ve itiraf ediyorum ki ben onu değil, kendim olduğumda suçlu hissetmemeyi özledim. ama arada bir koşullanma var ve bunun farkındayım ve gerçekten inanılmaz sinir bozucu. o hissi hatırlayıp da kendime üzüldüğümde onu da beraberinde hatırlamış oluyorum mecburen. huzursuz ediyor tabi.

genelde en mantıklısı oda arkadaşıyla ev tutarak okumaktır

şurada yaşananlara verilen güzel addır #3700620 #3333882 #3508178 #3832976 aslında bu durumda onlar da biliyor haksızlar ama karşıdakini güçsüz görüp ezmeye çalışıyorlar ses çıkarsan tamam onlar susar ama bazen insan aklına acaba ben ne yaptım diye düşünceler geliyor hayır bunlar vesvesedir asılma iltifat yoksa normal konuşma varsa sıkıntı yok sıkıntı karşıdakilerdendir

istanbul / 2025

yağni. ingiliz, siyonist çizgiden çıkacak ve siyonist a.b.d ile rakip olacak!

bu arada iran'ı ve bizi yiyecekler gakko. ingiliz, a..b.d'nin baba ortağıdır.. ısırmaz.

"bizden olsun isterdim " adlı şarkısında boramess
(peki, ya ikimizden de sadece biri unutursa?
sensiz olma fikrini göze alabilir miyim?) diye sorarken..
bir diğer şarkısı olan;
"bizden olmadı" 'da boramess;
(evet ikimizden sadece biri unuttu
evet sensiz olma fikrini fazlasıyla yaşıyorum)
diyerek noktaladı.

a.b.d ve a.b ortak pazarına, ortak ordusuna ve siyasetine bakıldığında, neden darbe ile indirildiği gün gibi ortada olan halife.

islam coğrafyasında kurulumuş bağasçı ve ulusçu devletler yeni işgaller ve rejimler için çaresizce sıranın kendine gelmesini bekliyor.. iran'dan sonra da sıra bizde, siz hilafete sövmeye devam edin. yahudi ve hristiyan hilafetinin altında silkilirken!

arkasındaki kişi galiba kedi yiyen fare çünkü bununla ilgili bir başlık açtı

ilk 25 yılı iyi sonrası sarmıyor

ben buldum hahaahhhahaha kaygı,sinir,stres beklenti hastalığı

ben bugün biraz daha senden uzaklaşmak istedim
hayat bir ayrılıktan ibaretse biz sıradan bir cümleydik
unut herşeyi yaşanmadı sayalım
yuklemi olmayan bir cümlede konulan nokta gibiydik, anlamsızlasmistik
ah bebeğim, bir zamanlar yalnız uyuyamazdık
yine bu sokaklar ve caddeler
ve boşa sarfedilmiş cümleler
elbette beni üzer bu gidişler bu vedasız bitişler
git beni terk еt, ikimizde masum değiliz artık..

kur'an'dan indirdiğimiz şeyler, mü'minler için şifadır, rahmettir. zalimlerin ise yalnızca hüsranını arttırır.

isra 82.


fussilet 44 hakkında: ne yani, kur'an'ın ilk muhattabı araplar ve araplar'a türkçe bir kur'an mı indirilseydi? ya da her kavime kendi dilinde ayrı peygamberler gönderilip kitap mı gönderilseydi?

bu kitap insanlık için gelmeye gelecek, ya o kavme ya bu kavme...ilk mutatapları kimse onun diliyle gelmesi olması gereken metod. bu dinin adaletinden etkilenen kitabı kendi dilinden okur. bu da bir eksiklik ve kusur değildir.

diller de allah'ın ayetlerindendir.

rum 22.

günden güne bu karanlıklar
en dibine kadar beni bağlamışlar,
hangi söz, hangi şiir ki bu?
ne bir umut ne de güzel bir an bıraktın içimde
hani sen beni severdin
hani sen beni sorardın
kahrolacağimi bile bile gittin, değişmiştin
elimde değildi, yenilmiştim
mesele bu ya ben silinmiştim.