zaman tüneli

bir süredir yoktu, söyleyin onlara diko dayım geri döndü. hoş gelmiş safa getirmiş tekrardan.

bende gerçekleşmeyecek şoktur. çünkü favori rengim buz mavisi zaten. ehehe.

hatırnaz bir arkadaş. yazdım bir kenara.

kumbara kültürü eskiden çocuklara tasarruf etmenin ne kadar mantıklı bir hamle olduğunu anlatmanın güzel bir yoluydu. çocuk o boyutlardaki bir kumbarayı şimdi doldursa, enflasyonun ne demek olduğunu öğrenir. *

özellikle çıkarılmıyor ki insanlar nakit alış veriş yerine banka kartlarını veya kredi kartlarını kullansınlar.

üstüne bir de bunlar çıkarsa ekonominin kötü gittiğini düşünecek olanlar olacakmış.

piyasadan kağıt 5,10,20 liraların kalkıp madeni paraya dönmesi gerektiği gerçeğidir..

ayrıca en küçük para birimleri olan 5,10,25 kuruş da tamamen kalkmalı.. bu ekonomik tabloda bu paraların yeri yok artık. günümüzde 50 kuruş 5 kuruşa denk 1 lira da 10 kuruşa. paraya bir düzenleme gelmesi şart.

kokayinden içeri almışlar.

çakır sehemin ortağıydı tabi. devlet unutur mu...

polat şimdi uğraş dur bunu tekrar çıkarmak için.

soğuk, bulutlu, yağmurlu bir kadıköy sabahına uyandık.. havalar nasıl olursa olsun sizin havanız iyi olsun!

aslında şu yeni madeni 5 liralar kumbara için çok uygun geliyor bana. fakat ha deyince eline geçmiyor insanın..
1 lira, 50 kuruşun da bi hükmü kalmadığı için gereksiz geliyor.. keşke piyasada madeni beşlikler çoğalsa ben de kumbaraya atsam.

elimde fazla fazla nakit geldiyse bir şekilde direk kumbaraya atıyorum. dursun unutayım. sonra yiyeyim. evde kumbara olmazsa olmaz.

olmayana da hediye ederiz ki kullansın.

hep değişiyor demesi hiç değişmiyor.

aslında kendi içinde çok sabit birisi..

sen çok konuşuyorsun diyerek yapılabilecek son adım..

gözlemci giderse her şey mümkün sonuç itibari ile.. kedi hem ölü hem yaşıyor misali..

canımız ne isterse o yani o saatten sonra.

haydaaa.. bana bir aydınlanma da geldi şimdi..

oldu olacak kendinizi kayyum da atayıp, tüm varlığına çökün.. aklı başına gelsin. hangi memleket vatandaşını gözlediğini anlasın.

ali rıza efendinin vefatından sonra maddi olarak aile zorda kalıyor. önce bir süreliğine batı trakyadaki erkek kardeşinin yanına taşınıyorlar. atatürk'ün, ki o zamanlar sadece mustafa, dayısının tarlasındaki kargaları kovalaması bu yıllarda oluyor. daha sonra selanike geri dönüyorlar yani okul kitaplarında gördüğümüz selanikteki atatürk'ün evine.
tabi maddi zorluklar devam ediyor, çocuklu dul bir kadın tek başına. bu sefer de evlerinin avlusuna küçük bir ev yapıp kendi evlerini kiraya veriyorlar. bu da tam bir çözüm olmuyor ve zübeyde hanım tekrar evleniyor.
genç mustafa bu evliliğe karşı. annesinin tekrar evlenmesini hiç istemiyor. bu durumun da etkisiyle evden uzaklaşmak için bugünkü makedonya sınırları içinde olan, bana göre hala makedonya her ne kadar yunanistan zorbalıkla ülkenin adını kuzey makedonya olarak değiştirilmesinde etkili olsa da, manastıra askeri liseye gidiyor.

olaylar bu şekilde yaşanmasa, atatürkün babası vefat etmese belki atatürk selanikte kalacaktı, belki sıradan bir memur olacaktı. hiçbir zaman bilemeyiz. ama bildiğimiz bir gerçek var atatürk bir ulusun kaderini tayin etti, bir ulusu var etti.

nur içinde yat zübeyde hanım. bir aslan doğurdun. hakkın ödenmez.

bozuk paralar için kullanılabilir diyeceğim de artık nakit de taşımıyoruz doğru düzgün ki içine atalım ara sıra.

geçim derdi desen almış başını gitmiş. millet üç kuruşun hesabında.

maalesef kaybolmaya yakın denebilir.

aslında iyi yönleri de var, mesela kışın balkonu buzdolabı gibi kullanabiliyoruz. *

kasımpaşa'nın türkiye'ye hediyesi c.başkanı ise, kasımpaşa'ya da hediye olarak, c.başkanlığı müzesi yapılması, bence hem isabetli hem de manidar ve yerinde olur.
şimdi kendileri, ileridede çocukları ve torunları, bakar bakar hatırlarlar bu günleri...

- o ne?
- bu ne?
bitmek tükenmek bilmeyen sorulardır.

yaşlandığımı hissediyorum. daha doğrusu daha hissiyatlı bir adam olduğumu. 15 senedir bir husumetten dolayı konuşmadığım çocukluk arkadaşımın babasının vefat ettiğini öğrendim. 15 sene boyunca etrafımdaki insanlar aramızdaki kırgınlığı kaldırmak için ısrar ediyorlardı. barıştırmak istediler, her seferinde onları tersledim. dün vefat haberini alınca çok üzüldüm. rahmetli iyi bir adamdı. sever sayardım. oğlunu arayıp baş sağlığı dilemek, acısını paylaşmak istedim. önceleri olsa allah rahmet eylesin der geçerdim. artık farklı bakıyorum olana bitene. daha mı insancıl oldum ya da hep böyleydi de farkına varmıyordum hatırlamıyorum bile.