zaman tüneli

güzel şehirdir.

farklı bir histir.

saçta renk sevmiyorum. kendi saçımda da hiç boya yok zaten hatta çıkan beyazlar var onları da koparmiyorum hoşuma gidiyor. yaşım çok ilerlediği zaman dip boyası yaparım sadece.

neyse başlıktan farklı bir tanım girmeyeyim cümleme devam edeyim. çok cıvıl renkler (yeşil, mavi, mor vb.) gerçekten beğenmiyorum ben ya...

pazarı filan kalmadı, sığır çobanlığından emlakçiliğe yatay geçiş yapmış, bir görgüsüz müptezel, dünyayı kasabası sanıp şerifliğe soyunalı beri, sabah akşam haberlerde bile kovboyculuk oynayıp izletiyor bize..
(dersini alacağı kesin de.. " ama hayvan gibi şiiidediyonuz yaa, beyle de olur mu.." diyeceği günleri bekliyoruz gülmek için..)

sakız çiğnerken ses çıkaran tipler.

5 yıl öncesine kadar arabam yokken kullanıyordum.

1- put gibi kapının önünde dikilen tipler.
2- akşam iş çıkış saatinde sizi oturduğunuz yerden kaldırmaya çalışanlar.
3- bağıra bağıra konuşanlar.
4- iş çıkış satinde toplu taşımaya 2 bavul, 3 koli, 5 poşet ile binip nakliyat yapan tipler.

cezaevi kıdemlisi koğuş ağası edasıyla, mekanı sahiplenip, kendi dışındakileri ikinci sınıf önemsiz göstermeye çalışan uyanık modelidir.
"beğenmiyorsan taksi dutacaaaann."dan başka silahı ve aklı da yoktur.. (gelin görün ki, kendisini -bir daha kimseye söyleyemesin diye- iyilik yapıp, uygun bir çene estetiğiyle, dişsiz bıraktığınızda bile adamdan sayılıyor, vaktinizi çalıyorlar.)

garsonlar masaya bıraktığını nesne

işim

öğrencilik yıllarımda toplu taşıma cok kullandım. toplu taşımada bağırarak konuşanlar sayesinde her seyi öğreniyordum.
yok annesi çorba yapmış, kredi kartı patlamış, eski sevgilisi hala dengesizmiş, iner inmez arayacakmış, bütün otobüs öğrendi zaten hayatini ne gerek var inip arayacaksın.
ayrıca kardeşim ben otobüsteyim, aile grubuna eklenmedim. bir sus degil mi?

türkiye de olsaydı içinde karısı varken yapardı.

belirsizlik arkadaşlar. insanı yorarsa belirsizlikler yorar. olumsuz bile olsa en azından sonucu bilirsiniz...

yaşam... bazen çok yorucu olabiliyor ama çıkış izni verilmeden de bırakamıyorsun işte..

her daim kafası güzel olan metafizikçilerin ve spiritüalizm tutkunlarının en temel oyuncaklarındandır.

argoda da kullanılır..
"haddi lan.. pandül.!"

sapıklar, anlayışsız benciller, numaradan uyuyanlar, yüksek sesle konuşanlar ve yüksek sesli sosyal medya takip edenler...

benim nezdimde genellikle iyi insanlar ve kötü insanlar olarak kategorize edilen durum. insanları kategorize etme sorusu sorulduğunda aklıma hep teraziler gelir. bir kefesinde iyilik, diğerinde kötülük… hiçbir insan tamamen bir tarafa ait değildir fakat zamanla bazı kefeler daha ağır basar. bir sabah yaşlı bir komşunun poşetlerini taşıyan aynı kişi, akşam trafikte bir yabancıya sertçe bağırabilir. işte insan dediğimiz şey tam da bu çelişkide saklıdır.
yine de karakter dediğimiz şey, anlık davranışlardan çok tekrar eden tercihlerden oluşuyor bence. iyilik, alışkanlık hâline geldiğinde insan iyi diye anılır, bencillik ve zarar verme sıradanlaştığında ise kötü. bu yüzden insanlar tamamen siyah ya da beyaz değildir bana kalırsa, zamanla hangi renge daha çok yaklaştıklarını kendileri seçerler. terazi her gün yeniden kurulur; ağırlık ise küçük ama sürekli davranışlarla belirlenir.

hiçbir şey yapmam bunun için, benim için insanlar nerede duracağına kendisi karar verir yaptıklarıyla, ben de onlara uyarım.

kaos