zaman tüneli

"i will let you down, when you finally trust me finally believe in me"

birisiyle anaokulundan 4 sene sonra karşılaştık daha karşılaşmadık umarım bulurum 2 kişiyi de biliyorum ama konuşmaya çekiniyorum

cansu koç'tan dinlemeyi daha çok sevdiğim özdemir erdoğan şarkısı.

nişantaşı üniversitesi
protez tırnak myo

anadolu lisesi. tabi bizim dönemde normal liseler 3 sene iken anadolu liseleri 4 yıldı. ilk yıl sadece yabancı dil eğitimi verilirdi. aldığımız dil diploması yanımkza kar kaldı belki ama durduk yere zaman kaybettik. üniversite sınav sisteminin değiştiği ilk yıla, ilk sınava denk geldik. bu da berbat bir deneyimdi tabi. bir uygulamanın ilk kobayı, kurbanı olmayı sevmedim, sevemiyorum.

yeme içme tamam da
sevişmeden olmaz

marmara üniversitesi ingiliz dil edebiyatı+ almanca

tek bir yazara seslenecek bir derdim yok. arkadaşlar hiçbirinizi tanımıyorum (belki çok azınızı) bu yüzden kişisel bir derdim yok. dm yoluyla deliriyorsanız bilin ki edindiğiniz bilgilerin kötü olanlarının en az iki katını yapmış biriyim. ben neyi gördüysem onu yazdım, yazarım ve bu hep böyle olacak. hakkımda dedikodu yapacaklar mesaja gelsin ben daha kötü bilgi ve deneyim sunuyorum.*

söyle söyleyeyim bazen 2-3gun civari uykusuz ya da 1 -2 saatlik uykuyla full focus yemek yemeden, arada tuvalete gidip, duş bile almadan insanlarla iletişim kurmayı tamamen bırakıp odaklanabiliyorum

gurbet elde bir başıma kaldım neyleyim.

kartal imam hatipliyiz olum
ayağınızı denk alın
yaaaa hakk

cansu koç - gurbet

100 seneden fazla varlığını sürdürmüş anadolu lisesinin ismini de yerını de sildiler.

umarım bir gün bizi de silmezler.

mesleğe son adım olan yeterlilik sınavı artık test olacak
avrupa yakasında da sınav yeri belirlenecek
ve daha bi sürü şey

çok değişik bir subreddit. hayatlarının en dip anlarındaki insanların, yaptıkları yemek eşliğinde dertleştiği mecra. isminden de anlaşılacağı üzere incel’lik de var bazı gönderilerde. bi de yerli versiyonu da var bunun, r/mutfakbekarlari diye.

14 dakikalık kısa bir deneysel filmdir. daha basit bir olay örgüsü yerine; imgelerle, tekrarlarla, çağrışımlarla ve rüya-gerçeklik mantığı ile ilerlemesi filmin ilk kısmından beni içini çekti.

yüzü olmayan bir insan, ayna, anahtar, telefon ve bıçak gibi eşyalar izleyicinin zihininde anlam bulan eşyalar konumunda. bana daha çok ürkütücü ve güvensiz hissetirdi. filmin siyah-beyaz oluşunun etkisi de var tabii.
diyalog olmaması bence yerinde bir tercih olmuş. müzik ve görsel ritim sayesinde atmosfer çok daha yoğun ve iyi olmuş.

kadının kendi kopyaları ile karşılaştığı kısım bence en çarpıcı noktaydı. bu sahne insanın kendine yabancılaşması ve kendi içinde çözemediği duygulardan kaçmamaması hissine benziyor. bilinçaltının karmaşık ve tutarsız bir noktasına da değiniyor.

kafa karıştırıcı ve etkileyici bir filmdi. özellikle son zamanlarda izlediğim en farklı kısa fimlerden biriydi.

#3855491
mümin kardeşlerimizi ben de bu çatıya davet ediyorum.. çatımız çok sağlam değil ama bir fırtına çıksa uçar. önce iş güvenliği sonra tamirat, el ele verirsek bu iş tamam.

3'lü yaşlarda eğitim almak zormuş. yüksek vs. yapanlara helal olsun.

savunma mekanizması iyi çalışması gereken insandır.

olumsuz açıdan düşünürsek seni nereye gidersen git takip eden, sıkıntı vermekten başka işe yaramayan ruh halidir. çok kötüdür.