zaman tüneli

rimellerini beğeniyorum ve severek kullanıyorum. şampuanı da güzeldi. göz altı kremini aldım o ise ise yaramadı.

gerekli manipülasyon taktikleriyle bana ihtiyacım olmayan her şeyi aldırabilecek marka.
o yüzden önünden geçmeye korkuyorum.

bir de çalışanları da tatlı dilli oluyorlar, bir iki bir şey sorunca ayıp olmasın diye alasım geliyor.
bir de güler yüzlüler ise bittim demektir.

an için gelsin… ankara gel dedi.

open.spotify.com/track/1NGo...

bitkisel diyerek gönül çelen, her alışverişe hediye eşantiyon verip insanı bari bir şey daha ekleyeyim sepete tuzağına düşüren marka.. ürünler f/p, hediyeler motive edici; ama bazen alınan şeyden çok verilen minikler konuşulur.
en son yasemin kokulu parfümünü aldım. yanında 2 tane eşantiyon verdiler (krem, şampuan) %30 indirimle birlikte..

selamınaleyküm, özlemişsindir ben geldim.

geldim ama ne çare?
belki zaman bazı şeylere çare olur demiştim giderken ama nafile, değişen tek şey "ha bu denuz nereyedur?" tarzı iç anadolu bazlı minik şikayet cümlelerin olmuş.
gerisi aynı, gerisi hep bi "ben bilirim" havası, hep "babam çok zengin, 4 klimamız vardı bizim, bunlar hep ödem, acıktım" minvalinde şeyler.

jsjsjjsjs

değişmeyen tek şey değişimdir daaa!

tuvaleti bombalayan kişinin hemen peşinden helaya girilmez. mideniz kaldırsa da milleti utandırmayın. ayıptır.

yavaş insanlardan nefret. yolda yürürken, bir şey anlatırken, kasada parasını öderken. hadi kardeşim hadi akşama kadar sizi mi bekleyelim yani ? azıcık tez olun ya.

memuriyete burun kıvıran birisi varsa ya maddi durumu çok iyidir ya da maddi durumu çok daha da iyidir.

ha cahiller müstesna tabi.

bir film izlemiş ve buna karar vermiştir.
yıllar olmuştur. helal olsundur.

garip bi tadı olan, garip tatlı.

aradığım kişilere ulaşamamam.
sanki hamama çağıracağım. bi işimiz amık açsana.

biliyor ki çabalasa,helal yoldan atılım yapmaya çalışsa tutunamayacak.üstüne bir de borçlanacak.en azından devlet memurluğu yaparım kafam rahat modunda ilerlemeye çalışırım hedefindedir.

su içerken suyun nefes borusuna kaçması.

gülerken su içmeyin,
konuşurken su içmeyin,
su içmey... için.

bunun için biriyle evlenilir ama buna sahip olan kimsede de vizyon yok etrafımda.
babamda vardı. babamızın kıymetini bilemedik. yaş 25 olduğunda evlatlıktan atıldık. püüüüü.

tatlı krizi aniden gelir. nezaketi yoktur. o akşam da öyle oldu. canım öyle bir tatlı istiyordu ki, su içsem geçmez, meyve yesem hakaret sayılır. evde hiçbir şey yoktu. saat geç, umut az, açık tek yer: bim.
bim’e girince insan kendini iradesiz hissetmez, kaderine teslim olur. reyonun sonunda onu gördüm: kadife tatlısı... plastik kabın içinde, beni al diye bağırmayan ama sessizce yargılayan bir duruşu vardı. aldım. zaten başka seçeneğim yoktu.
eve gelince ilk iş çatalı batırdım. kek yumuşak ama kararsızdı. krema, ben buradayım ama çok da iddialı değilim diyordu. tadına baktım. şekerliydi. fazla şekerliydi. ama o an için yeterliydi.
içeriğine baktım: şeker, un, yumurta, yağ, kakao aroması. yani kısaca: tatlı krizini susturacak kadar bilim.
beğendim mi? hayır.
yedim mi? evet.
çünkü tatlı krizi yaşayan bir kadın, lezzet aramaz. huzur ister. kadife tatlı huzur vermedi ama en azından susturdu. son lokmada hafif bir pişmanlık, yanında derin bir doygunluk vardı.
tatlı bitince koltuğa uzandım. hayatımı, seçimlerimi ve neden daha iyi bir pastane yakınlarda yok diye evreni sorguladım. ama şunu da kabul ettim: o an, o şartlarda, o bim kadife tatlısı…
benim için oradaydı.
ve bazen bu yeterlidir.

gayet güzel bir hayali hedefi olan "tip" kendisi.

benden tek farklı "tek" hayalimin bu olmaması. diğer tüm hayallerim için ilk basamak olarak atanmış olmam gerekiyor.
neden küçümsendiğini de vizyonsuz yaftası yediğini de anlamıyorum bu insanların ayrıca.
aldığı eğitim doğrultusunda atanmayı istemek neden küçük görülecek bir hayal? herkes sahada, kendi işinin başında falan mı çalışmak zorunda? bir hayali var en azından, ulaşır inşallah diyip geçmek bu kadar zor değil bence.

adamı çiğ çiğ yer

yeşil pasaport tartışmaları aslında iki temel değer arasında gidip geliyor: kazanılmış hak ve eşitlik duygusu.
memurlar açısından yeşil pasaport, yıllar süren kamu hizmetinin ve bağlılığın somut bir ödülü. bu pasaport, sadece vizesiz seyahat kolaylığı değil, emeklerinin, istikrarlarının ve devlete olan katkılarının bir karşılığı olarak görülüyor. bu nedenle memurlar, özel sektöre de verilmesini bir ayrıcalığın aşındırılması olarak algılayabiliyor. haklı olarak, “bu hakkı biz yıllarca hizmet ederek kazandık” diyorlar.
öte yandan, özel sektörde çalışan bazı meslek mensuplarının da bu haktan yararlanması, modern iş hayatının ve küresel mobilitenin bir gereği olarak savunuluyor. özellikle uluslararası iş yapan, şirketine ve ekonomiye dolaylı katkı sağlayan profesyoneller için pasaport, sadece bir kolaylık değil, işlerini verimli ve zamanında yürütmeleri için bir araç. onlara bu hakkın tanınması, sistemin esnek ve güncel ihtiyaçlara yanıt verebildiğini gösteriyor.
tartışmanın özü şurada: her iki taraf da haklı... memurlar yılların emeği karşılığında bir ödül istiyor, özel sektör çalışanları ise iş hayatında eşit fırsat ve mobilite talep ediyor. sorun, kriterlerin net olmaması ve uygulamada algısal adaletin kırılgan olması.
çözüm yolu, her iki tarafın ihtiyaçlarını gözeten şeffaf ve açık kurallar belirlemek:
-memurlar için kazanılmış hakların korunması,
-özel sektördeki profesyoneller için de pasaportun kullanım amacına dayalı bir hak tanınması.
böylece hem emeğin karşılığı hem de fırsat eşitliği dengelenmiş olur. tartışma, sadece kim hak ediyor değil, hangi ölçütlerle hak verildiği sorusuna odaklanırsa, herkes için daha adil bir zemine taşınabilir.

acilen iletişimin kesilmesi gereken kadındır. kadın dediğin bunlara, ıyyy falan demeli. makbul olanı bu.

yemek yemekten anlayan,damak tadı olan kadındır.