zaman tüneli

25 0cak 1995: manchester united crystal palace deplasmanında..
bu maçı unutulmaz maçlar arasına sokan ise manchester united'ın delilik ile dehalık arasında gidip gelen ve dünya futbolunun unutulmaz oyuncularından biri olan eric cantona...
gergin başlayan maçta cantona sürekli sert fauller ile karşılaşır. sinirlerine hakim olamayan cantona rakip futbolcuya yaptığı sert bir hareket sonrasında kırmızı kart görüp sahadan çıkarken rakip taraftarlar arasında bulunan bir seyircinin ağır küfürleri ve ırkçı söylemlerini duyunca soyunma odasına gitmek yerine seyircinin yanına gidip uçan bir tekmeyle karşılık verir..
cezası ağır olur. 9 ay futboldan men edilir.
yıllar sonra gazetecilere verdiği bir demeçte şöyle diyecektir...
"tek pişmanlığım ona daha sert vurmamış olmak. faşistleri tekmelemek her gün tadına varılacak bir şey değil,"

herkesin ve her şeyin hakkını vermek devrimci bir görevdir...

viva cantona

urfalıları izmirlilerle, antalyalıları rizelilerle edirnelileri karslılarla yozgatlıları da kendi aralarında çaprazlıyorlarmış.

bi arkadaşım söyledi.

yozgat önemliymiş. dışarıya çaprazlama yapılmıyormuş..

iliadin ile kökünü kazıdığım durum.

bu devirde gereksiz olay.

kişi değil de sigara paketini ararım ilk olarak.

türkiye'de kalırsam yaşlılığımı geçirmeyi planladığım şehir.
çok sakin, sokakları çiçekli ve kaplumbağalı.

kafa güzel... kafa aydınlanmış... ancak rakamları çok önemseme, kovalent bağ da yapar, kartezyen çarpım da...
ne diyecem bak bi, bir de alo bakırköy var, onlar çaprazlameyyo diyorlar.

t:pakistan'da olması muhtemel hat.

protestan mı katolik mi merak etiğim yazar.

bogomil d olabilir.. bogomil ise candır.

ismi mor koyunu çağrıştırdı. o da türküsünü..;
"aman mor koyun meler gelir
haydi de mor koyun meler gelir"
yok henüz ayıkmadım ben, hay allah..

telefon numarası 92 olan hattır. neden iki rakamlı bu hat bilmiyorum. genelde telefon no'lar hep üç falan. neyse konumuz o değil.
geçen gün aradım ben burayı çünkü açıkçası çok çaprazlama yapılıyordu, ben de işte aradım dedim ki arkadaşım dedim. bu kadar onu şu kadar bununla çaprazlayıp ne elde etmeye çalışıyorsunuz. aynen şöyle bir diyalog geçti.

- efendim biz çaprazlamıyoruz kimin yaptığını da bilmiyoruz.
- e peki ne işe yarıyorsunuz siz.
- biz moral destek veriyoruz dedi.
- teşekkür ederim dedim.

telefonu kapattım.

hiç kimse. ne işim olur yahu, öyle bir imkanım olsa kendimi bile aramazdım.

ayı abim demiş. yıllardır kendi göbeği kendim kestim.

merak uyandıran durum.
ne konuşmuşlar ayol?

çocuklara yönelik cinsel taciz suçlarında cezaların gerçekten caydırıcı olması şart.. öyle göstermelik değil, tekrarını imkansız kılacak düzeyde.. minicik yüreklere el uzatan herkes, kimliğine ve arkasına aldığı güce bakılmaksızın en ağır şekilde yargılanmalı. toplumun en savunmasızlarını koruyamayan bir adalet duygusu, başka hiçbir konuda güven veremez.

batı kültürü böyle doğmuş. aydınlar sus pus oturmasın.

ortalığın ayağa kalkması gereken bir haber.

zaten nerede dinci var bunlar onların başının altından çıkıyor.

kalanı küfürsüz ifade edecek durumda değilim.

yönetici tacize uğradı zannettim.

adaletimizi kendimiz sağlayacağız artık. yoksa adalet denen şey kitaplarda defterlerde yazılı bir kelime oldu.
o minik çocuğumuzun bir yakını çıkıp o adamı öldürse, ki tamamen haklıdır, hapis cezası alır. ama iddia doğruysa, bunun gibi döl israfları hayatlarına devam eder. adaletini s*k***m.

bu kadına neden destek çıkmıyor kimse anlamıyorum ortada büyük bir su var

buradan

yayınlanan dosyalar bana şu gerçeği bir kez daha hatırlattı, sınırsız servet ve dokunulmazlık hissi, ahlaki frenleri ilk erozyona uğratan şey oluyor. para büyüdükçe insanın kendini kuralların üstünde görme ihtimali de artıyor, hesap verme duygusu zayıfladıkça çürüme sıradanlaşıyor. asıl problem birkaç kötü birey değil, gücün denetimsiz kaldığı bir düzenin insan doğasındaki en karanlık tarafları teşvik etmesi... insanlık hiç bu kadar rezil olmamıştır herhalde..