zaman tüneli

günaydın..

zor bir gün. bir yanda devam eden hayatımız bir yanda acısı ile kalan herkes çok arafta bir gün benim için..

o sene bahçede açan bir güle tutunmuştum hayat devam ediyoru hatırlatıyor gibiydi.. yaşıyorsak sebebi var demekki.. umarım aldığımız her nefeste de bunu hissettiğimiz bir gün olur.




öptüm. by.

başlamıştır. sporcularımıza başarılar dileriz.

şu yaşıma kadar vatanımda gördüğüm en ağır felaketti sanırım. biraz ağzımızın tadı kaçacak, yine kitlenip öfkeleneceğiz ama hatırlatmakta fayda var.

3 sene önce bugün insanlar betonların altındayken borsa kapatılmamış, bazı şeytansı varlıklar harıl harıl çimento, demir hisseleri satın alıyordu.

insanlarımız canlarımız beton altındayken interneti yavaşlattılar, yağmacı hırsızlar insanlara yardım etmek yerine onlardan kalanları çalmakla meşguldüler. kızılayın başkanı parayla çadır satıyordu, kendisine emniyet müdürü denen bazı şerefsizler gelen yardım tırlarını kendi depolarına yönlendiriyor ve onları sonra satıyordu. siyasiler laf ebeliğine girişmiş kendi pr ları için kavga ediyordu. ve daha niceleri, insan yazarken utanıyor ama bunların hepsi yaşandı.

yaşanan felaket mi daha ağırdı? yoksa sonrasında şahit olduklarımız mı? o gün bir kez daha anlamıştım, yalnızdık bize bizden başka bir yardımcımız da yoktu yaradandan başka.

ben hala bir yerden bisküvi bulupta bunu çocuklarıma verecektim hiçbiri çıkamadı diye ağlayan amcanın olduğu yerdeyim. değil 3 yıl 30 yıl geçse unutmam.

allah mekanınızı cennet etsin, söyleyecek bir şey bulamıyorum. ne denir ki?

kuran'daki mucizeleri/kanıtları sunan yabancı siteler de mevcut:

www.miracles-of-quran.com/

son 6 gün.

günaydın arkadaşlar. yaşadığımız her günü bir armağan gibi kabul edelim. günaydın arkadaşlar.

hiç uyanmak istemezdim ama yer depremi uyandırmıştı herkesi.

günaydın sözlük!

bu gün 'o' gün. çoklar gitti, kalanlar sakat kaldı. yara iyileşse de izi duruyor.
nefes aldığımız bu günün değerini bilip, şükür edelim. e mi?

bir değer

bir yazar

değerli bir yazar ismisi

6 şubat sabahı yiyecek bir şey ararken, bir pastanede bulduğumuz son kalan yiyecek. içimden yemek geldiğinden değil, migren tutmasın diye üçte birini kırıp yemiştim. o an tadı da çaresizlik gibiydi. o günden beri bir daha içimden bundan yemek de gelmedi.

t: kahramanmaraş a özgü tuzlu atıştırmalık.

metre küp'ün başlıktaki yazılışı hoşuma gitti başka bir anlamı yok konuşulanların.

amerikan derin devleti cari açığı için bir kaç trilyon dolar daha 'değer transferi' yapmış oldu.

hep aynı oyun.

keklenenler de aynı.

kapkaranlık bir gün. 3 yıl geçse de acısı taptaze, yakıcı...

yabancı bir şehirde nereye gideceğimi bilmiyordum... kendi memleketim için kimse donarak ölmesin diye dua ediyordum.

minnesota'da bir çocuk bakım merkezi. kalitesi isminden belli

birinci depremden dokuz saat sonra ikincinin olması... kusurlular indirilmiş. ayakta kalan daha az kusurlulara yeni kusurlar eklenmiş, sonra dışarı kaçanların içeri girmesi beklenipte yapılmış gibi...

bu çok acayip bir zamanlama. ''ince ayar paradoksu''.

çok acayip. yıllar geçti ben hala düşünür düşünür, titrerim.

(bkz: dead internet theory)

entry'lerin hiçbirini okumadım. umarım aralarında komik olanlar vardır.

aklıma meksika açmazı geldi. orda da böyle 100 yıllık geyikler konuşuluyodu ama o podcast tabi baya komikti.

aslında insanlık olarak hep aynı yerde dönüp duruyoruz belki de. uzun vadede de hepimiz öleceğiz.

neyse, bu entry'm komik olmadı ama meksika açmazı komiktir. açın dinleyin.

yatak odası sallanıyordu. uykulu gözlerle lambaya baktım. lamba da sallanıyordu. saate baktım 4 civarıydı. eşim de kaktı sarıldı bana. bir dakika kadar sürdü bu sallanma. beşinci kattaydık.
yozgat’ta deprem mi oluyordu! allah allah dedim. olamaz herhalde. haberlere baktım ve o an kanım dondu. maraş yerle bir olmuş olmalıydı. haber alınamıyor yazıyordu. allahım, nasıl bir deprem ki yüzlerce kilometre öteden yozgat da sallamıştı. bir gün sonra kızım ve annem uçakla deprem bölgesine gidecekti. ankara’da idiler. hemen aradım. kızım korkmuştu. annesi elazığdaydı(ilk eşim). sakin olmasını söyledim. sonra elazığ’daki eski eşim aradı beni. hıçkırarak ağlıyor. hakkını helal et diyor. kızım sana emanet diyor başka birmşey demiyordu. o an aradaki tüm kırgınlıklar kaybolmuştu neticede ortada bir can vardı. helal olsun dedim hakkım. iyi olacaksın merak etme deprem konutlarındasın dedim. am öyle bir sallamış ki ev yerinden oynadı yıkıldı sanmış.

o gece eşime maraş’a gitmem gerektiğini buna mecbur olduğumu insani bir sorumluluk olduğunu söyledim. lakin kendisi de hamileydi beni bırakma dedi. haklıydı da. ağladık o gece. deprem bölgesine gideceklere. battaniye elbise elektrikli ısıtıcı powerbank yiyecek vs hazırladık. anayoldan onlarca tır geçiyordu o sabah. bir kez daha ağladım. derken mesai saatinde bir daha sallandık. allahım o neydi öyle?! haberleri açmamla bir kez daha yıkıldım . artık birşeyler yapmalıydım. ama yapamadım. dua ettim. maddi manevi dualarımız oldu . inşallah yerlerine ulaşmıştır.
ekleme: benimle aynı hissi paylaşanlara çok teşekkür ediyorum. :(

3-4 ay içinde 120 binlerden 50’lere düşmüştür. bu piyasada tekrar aynı seviyeyi ne zaman görür merak konusu.

adamı yıllardır takip ediyorum takipçi sayısı hiç değişmedi. sürekli 600k (+20-20) bandında.

fakat son yaptığı dj mahmut deep house çalışması aşırı derece hoşuma gitti. büyük ihtimal makarasına yapmış olsa da pek çok deep house parçasından daha güzel olmuş.

1800’lerde resmedilmiş ünlü bir inek tablosu. aslında daha büyük bir trendin önemli eserlerinden. bahsedilen yıllarda özellikle ingiltere civarında zenginlerde bir furya başlamış efendim; sahip olunan hayvanları aşırı besleme furyası. öyle ki zamanla bu aşırı besleme işi bir övünç haline gelmiş. zengin ve soylu kişiler besledikleri hayvan ne kadar gelişirse o kadar gururla gösteriyorlarmış herkese bu hayvanları. pek tabi bu olay hemen sanatta da yerini almış ve ortaya durham ox gibi sayısız eser çıkmış. bu eserlerin hepsinin ortak yönü ise enine ve boyuna çok gelişik, hemen hemen keskin köşeli hayvanların resmedilmesiymiş. bazı durumlarda hayvan sahipleri de tabloda yerini alırmış hatta. pek de gururlu resmedilmişler.
güzel bir trend çünkü hayvanlar gerçekten komik görünüyorlar bugünün gözüyle. ayrıca o efsanevi “brother! may i have some oats?” eseri de bu furyadan çıkma olduğu için yeri çok ayrı.



bu da o efsane tablo;