zaman tüneli

herkesin düzgünü kendine. okudukça yazılanları ve okudukça yazılacakları daha iyi anlaşılacak ne demek istediğim.

benim de bana kadar düzgünlüğüm ve bu yolda hiç sapmamaya özen gösteriyorum.

ray bradbury tarafından yazılan ve ilk yayın tarihi 19 ekim 1953 olan (bkz: fahrenheit 451) isimli eser.
distopik bir dünyayı çok güzel ve basit bir dille anlatan muhteşem bir eser.
eğer bir adet 70'lik viski içmiş gibi olmak isterseniz önce george orwell - 1984 okuyun. peşine ray bradbury - fahrenheit 451 patlatın.

*paulo coelho'dan simyacı.
*josé mauro de vasconselos'dan şeker portakalı,delifişek,güneşi uyandıralım.
*cengiz aytmatov' dan toprak ana.
*albert camus'dan yabancı.
*genel olarak stefan zwaig kitapları.
bu kitaplar ufuk açıcı bilgiyi salt bir şekilde vermez hikayeleştirerek, romanlaştırarak anlatır anlamak için biraz düşünmek gerekiyor.

günahtan kul hakkından kaçıp ibadet ederek ciddi oturaklı şekilde yaşarsak düzgün insan oluruz

özgüvenim tavan değil. yokta değil. bir noktadan sonra insan kendini aşıp kendi sınırlarını farkedince özgüvene de gerek kalmıyor. bütün bunlara rağmen minimal bir hayatı tercih ediyorum.

özgüveni azaltan şeylere bir örneğim yok kendi adıma. ve yine kendi adıma özgüvenimi azaltan da birşey yok belki.

ve egolarım da yok. mütevazi ve anlayışlı bir insanım. çünkü biliyorum kimse ben olamaz. ben olmak, beni anlamak şöyle dursun yanımdan bile geçemez. ama mükemmel de değilim bunu da biliyorum. ve bu benim en büyük gücüm aslında. ve mükemmele ulaşmak gibi bir çabam da yok.

benim sınavım da kendimle yarışım da. ve hep kaybediyorum bu yarışı.

plana sadık kalın ve dik durun.
edit ve tanım: her şeye rağmen, her yaşanana rağmen güçlü görünmektir.

19 şubat ölüm yıl dönümüydü, saygıyla anıyorum…

bazı isimler vardır, sadece bir insanı değil bir dönemin ateşini taşır. ulaş da benim için öyle bir isim. 1947’de hacıbektaş’ta doğmuş bir genç; ama aslında 68 kuşağının rüzgârını, isyanını, umudunu sırtlanmış bir yürek. odtü’de fizik okuyan bir öğrenciyken, memleketin dertlerini kendi derdi bellemiş bir adam…
thkp-c’nin kurucularından biri olarak mahir çayan’la birlikte yürüdüğü yol, kolay bir yol değildi. 12 mart’ın karanlığında aranan, saklanan, kovalanan bir hayat…
ve 19 şubat 1972’de, daha 25 yaşındayken arnavutköy’de son bulan bir ömür.
onun hikâyesine baktığımda, genç yaşta yarım kalmış bir hayat görüyorum. inandığı şeyler uğruna göze alınmış bedelleri, cesareti, romantizmi… kimi için tartışmalı, kimi için sembol. ama inkâr edilemeyecek bir gerçek var…
o, yaşadığı dönemin ateşli ruhunu temsil ediyor.
bazen düşünüyorum, 25 yaş ne ki? daha hayatın başı… ama bazı insanlar ömürlerini yıllarla değil, bıraktıkları izlerle ölçüyor. ulaş bardakçı da o izlerden biri.
benim için, bir dönemin hüzünlü ama inançlı yüzü….

(bkz: tiryaki)

ferrari'sini satan bilge. yazanın ufkunu açtı kesinlikle.

ya kahve ya da çay mutlaka yaparım her akşam. e birilerine güdümlü değil ki bu eylemler.

şart mı?

kişinin yaptığı işe bakılır. ölçü kendine dövme yaptırması, yaptırmaması olamaz.
biraz mantıklı olun.

a101 broşürü

çok etkileyici bir kitap. okuduğumda bir süre etkisinden çıkamamıştım.bence bir aşk romanı değil,okuru son tahlilde şaşırtabilen bir psikolojik roman örneği.elimden bırakamadım sonuna kadar. tavsiye ediyor muyum? evet...

cesaret kırıcı konuşmalar. sessize alınız böyle konuşanları kafanızda, duymadan devam ediniz.

en yakınınızdaki narsistler.

seni pezevenklerin elinden kurtardım
diye yüzümüze vururlar
olmaz

(bkz: derdini seveyim butonu)