zaman tüneli

bu hayatın heyecanı meyecanı yok.

bok yok sayın gazap bey. hayatın kendisi bir heyacan silsilesi adeta. ve ben hergün yeni heyecanların heyecanındayım. hergün ayrı sürpriz.

develer konusunda haklısın ama.

#3894842

sakin ol şampuan. *

aman tanım da olsun;



müttteeeşşemmmmm şarkı.

valla benim açık istiysen yazsın konuşuruz ne olacak ki

kimsenin seni merak etmemesi olabilir. ulan ben kimim, neciyim, bugüne kadar hikaye nedir? az bi sor, deş, merak et.
hikayesini merak etmediğin insanı önemsemiyorsundur.

son zamanlardaki hâlimdir.
ben eskiden heyecandan ölürdüm. biri ile muhabbet edeceğim. biri beni arayacak. biri bir yerde beni bekliyor olacak.
uzaktaysak her sabah mesajlar, her komik anda ses kayıtları, her boş anda aramalar.
ama şimdi nasılsa sıkılır, nasılsa gider diye hiçbir şekilde heyecanlanmıyorum. hiçbir şey kalbimi hareketlendirmiyor. beni sizler yarattınız.

gerek var mı? bu kadar bozukluğun içinde düzgün kaldığınızda sadece zarar görürsünüz. en iyisi varolana uyum sağlamaktır.

daha iyisini arar mıyım seninle başım dertteyken.

doğan cüceloğlu nun, savaşçı kitabında olan muhteşem söz;



bunu düstur edinen, ömrü hayatı boyunca, şaşmaz.

şeytanın avokadosu isimli meyveyi tüketin.

doğduğum yıl

herkesin düzgünü kendine. okudukça yazılanları ve okudukça yazılacakları daha iyi anlaşılacak ne demek istediğim.

benim de bana kadar düzgünlüğüm ve bu yolda hiç sapmamaya özen gösteriyorum.

ray bradbury tarafından yazılan ve ilk yayın tarihi 19 ekim 1953 olan (bkz: fahrenheit 451) isimli eser.
distopik bir dünyayı çok güzel ve basit bir dille anlatan muhteşem bir eser.
eğer bir adet 70'lik viski içmiş gibi olmak isterseniz önce george orwell - 1984 okuyun. peşine ray bradbury - fahrenheit 451 patlatın.

*paulo coelho'dan simyacı.
*josé mauro de vasconselos'dan şeker portakalı,delifişek,güneşi uyandıralım.
*cengiz aytmatov' dan toprak ana.
*albert camus'dan yabancı.
*genel olarak stefan zwaig kitapları.
bu kitaplar ufuk açıcı bilgiyi salt bir şekilde vermez hikayeleştirerek, romanlaştırarak anlatır anlamak için biraz düşünmek gerekiyor.

günahtan kul hakkından kaçıp ibadet ederek ciddi oturaklı şekilde yaşarsak düzgün insan oluruz

özgüvenim tavan değil. yokta değil. bir noktadan sonra insan kendini aşıp kendi sınırlarını farkedince özgüvene de gerek kalmıyor. bütün bunlara rağmen minimal bir hayatı tercih ediyorum.

özgüveni azaltan şeylere bir örneğim yok kendi adıma. ve yine kendi adıma özgüvenimi azaltan da birşey yok belki.

ve egolarım da yok. mütevazi ve anlayışlı bir insanım. çünkü biliyorum kimse ben olamaz. ben olmak, beni anlamak şöyle dursun yanımdan bile geçemez. ama mükemmel de değilim bunu da biliyorum. ve bu benim en büyük gücüm aslında. ve mükemmele ulaşmak gibi bir çabam da yok.

benim sınavım da kendimle yarışım da. ve hep kaybediyorum bu yarışı.

plana sadık kalın ve dik durun.
edit ve tanım: her şeye rağmen, her yaşanana rağmen güçlü görünmektir.

19 şubat ölüm yıl dönümüydü, saygıyla anıyorum…

bazı isimler vardır, sadece bir insanı değil bir dönemin ateşini taşır. ulaş da benim için öyle bir isim. 1947’de hacıbektaş’ta doğmuş bir genç; ama aslında 68 kuşağının rüzgârını, isyanını, umudunu sırtlanmış bir yürek. odtü’de fizik okuyan bir öğrenciyken, memleketin dertlerini kendi derdi bellemiş bir adam…
thkp-c’nin kurucularından biri olarak mahir çayan’la birlikte yürüdüğü yol, kolay bir yol değildi. 12 mart’ın karanlığında aranan, saklanan, kovalanan bir hayat…
ve 19 şubat 1972’de, daha 25 yaşındayken arnavutköy’de son bulan bir ömür.
onun hikâyesine baktığımda, genç yaşta yarım kalmış bir hayat görüyorum. inandığı şeyler uğruna göze alınmış bedelleri, cesareti, romantizmi… kimi için tartışmalı, kimi için sembol. ama inkâr edilemeyecek bir gerçek var…
o, yaşadığı dönemin ateşli ruhunu temsil ediyor.
bazen düşünüyorum, 25 yaş ne ki? daha hayatın başı… ama bazı insanlar ömürlerini yıllarla değil, bıraktıkları izlerle ölçüyor. ulaş bardakçı da o izlerden biri.
benim için, bir dönemin hüzünlü ama inançlı yüzü….

(bkz: tiryaki)