zaman tüneli

ben hep delilerin arasında akıllı kalmanın uğraşısını yaşadım aslında. delirmedim belki ama delirmiş bir dünyada akıllı olmak bahtsızlığını yaşamış biri olarak o deliliklerin içindeki emekli ikramiyemi yiyorum.
delirmek bir yerde hayat denilen o saçma sapan tiyatroda, senaryoyu seyircinin suratına fırlatıp sahneden kahkahayla inmekmiş. öyle diyolla ben bilmem. ama şimdi müsaadenle, antredeki vestiyerle dünya meselelerini konuşmaya gidiyorum. şapkanı ters takmışsın diyor, çok da tın yani...

davet edip kandırırlar sonra sen şunu neden yazmıştın gel bakim buraya bi derler döverler. ben almayayım *

işini bilemedin, dön dön avuçla şimdi.

yaz gelince bir bacım ile yapmayı düşündüğümüz eylem.

benimle buluşmak isteyen kadınlar dm.

çocuğunun obez olma ihtimali yüksektir.

ya ünlü ya köylüsündür.

korkutan bildirimdir (ölüm sağolsun) *

erken seçim yapılsın
irade sandıkta tecelli etsin

arızalı arabayla giderseniz yemeğiniz peşin peşin gelir.

bir şehrin en iyi yemek yapan yerleri genelde sanayide olur. hem porsiyon doludur hem ucuzdur. lezzeti de genellikle iyidir. ondan gidilir. evet.

oruç tutan çalışanlarımızın her çay istediğimizdw bize attıkları bakışta gizli olan tümcedir.

öyle bir kibir ve ucup içredirler ki, kırk yılın başı (lütfe(d)en) bir ziyaret ile gelirler, 5 yaşında çocuğa "ingilizce-almanca" öğretmişlerdir, çocuk teyzesinin evinde "acıktım diyemez, hungry der?" yuh olsun ulan sizin ham ervahınıza, soysuz eblehler!.

biliyorsunuz sanayi tostçuları epey meşhur. ayrıca çoğunlukla en iyi köfteciler de oto sanayi sitesi’nin orada olur. maslak sanayi’yi biliyorsunuz herhalde tüm masterchefler orada dükkan açtı.

bu da bulaştı arkadaş, akıntı, sızıntı, hapşırtı hiç bir şey olmadı, beynime kadar bir çubuk soktular(burnumdan) ertesi gün koronasın dediler. acımdan ölmeyecek kadar aşımı ekmeğimi kapının önüne koyup gittiler iki hafta! hoffff!

kabus gibi bir durum. mümkünse bir kişi bile tanımasın. görünmez olarak yaşayalım.

kendi düşüncesinde iyi yapan aslında çocuğun ileride o yemekten nefret etmesine sebep olacak annedir. evet.

yaban çakalı olma ihtimali olabilen yazardır.

dürüst olayım, ben uzun süre aynı yerde yaşamayı bile beceremiyorum. öyle evcil hastalıklarımdan biri işte. bazı insanların kökleri vardır, benimkiler sanki tekerlekli.

bir yerde yeşerip kök salmak aslında konforlu bir şey. insan aynı sokaklardan geçer, aynı yüzleri görür, aynı masada oturur. zamanla hayat bir ritme girer. tanıdık çevre, aşina insanlar, bilindik sorunlar… hepsi birlikte güvenli bir atmosfer oluşturur. insan biraz da kendini tekrar ederek yaşar ama bu tekrarın içinde bir huzur vardır.

ama ben galiba aynileşemiyorum sözlük.

bir süre sonra içime bir sıkıntı çöker. sokaklar fazla tanıdık gelmeye başlar, kahveler aynı tadı verir, konuşmalar aynı yere döner. o zaman içimde görünmez bir rüzgar esmeye başlar. bavul fikri yavaş yavaş zihnime yerleşir.

birçok şehirde yaşadım. her seferinde tamam artık dedim, galiba bu kez durulurum, burada kök salarım hayata. ama o cümle hiçbir zaman tam olarak içime oturmadı. bir yerde fazla kalınca sanki ben kendime fazla geliyorum.

ben daha çok şöyle diyorum, anda kalayım, kader nereyi gösterirse...

annem küçükken bana bu yüzden kızardı. aman derdi, folluğun ısınmasın hiç! çocuk aklımla gülüp geçerdim ama yıllar sonra fark ettim ki kadının teşhisi gayet yerindeymiş.

içimde huzurlu bir ada yok. sanırım huzursuzluğun peşinde koştururken şehirler eskitmeye devam edeceğim..

tanıtımlarında beni çok irite etmişti ama yeni neslin standupçılar arasında en beğendiğim oldu. baturalp da dahil.

hiç mutlu olmam. aksine sinirlenirim. çocuğum yemek yemezse genelde yemezsen yeme diyorum.