zaman tüneli

kalbimin son görülme tarihi sadece seçili kişilere açık ama o kişilerden birisi beni engellemiş olabilir. işte en ağırı da o.

aşağılamıyorum, sadece yanıma çağırırken dizlerime vurup geh gel oğlum diyorum, benden bişey istediğinde ona atıp havada ağzıyla yakalamasını istiyorum, iyi bişey yaptığında good boy diyerek gıdısını okşuyorum, hepsi bu.

whatsapp’ta ayar var yazar arkadaşlarım bunu hepimiz biliyoruz. giriyorsun, “son görülme" hiç kimse” diyorsun, millet senin ne zaman çevrimiçi olduğunu göremiyor. keşke kalpte de boyle bir durum söz konusu olabilse.
ama bizim kalp öyle değil ne yazik ki.
bizimki tam bir merakli mahalle teyzesidir.saklayacağın ne varsa çıkarır ortaya.
akıl diyor ki:
“bitti o iş, kapat konuyu.”
kalp arkadan bağırıyor:
“yoo bitmedi, lanet olsun şu kalbime. dün gece 02.14’te yine aklına geldi bu"
hatta bazen deli gibi kendi kendine rapor veriyor:
“bilgilendirme: bugün toplam 7 kere düşündün(en az üç katı da ben yine rezil olmayalım diye yazdim.)”
insan cool takılmaya çalışıyor dışarıda:
“yok ya ben çoktan unuttum.”ama içerdeki kalp pencereden kafayı uzatmış merakli mahalle teyzesinin sesiyle:
“kız unutmamış, sabah da baktı telefona!
ya teyze allah aşkına bir düş yakamdan. ben de farkındayım ne haltlar karıştırdığımin. ne yapayım söküp kedilerin önüne mi atayım hic bir halta yaramayan kalbi mi? ayrica ne yapsinlar benim işe yaramaz kalbimi?
kısacası whatsapp’ta son görülmeyi kapatabiliyorsun ama kalp var ya
kalp hem son görülmeni açık bırakıyor hem de herkese duyuruyor. yaşa bununla yaşayabilirsen.

herkes her seyi cok iyi biliyor.
bir biz kalmısız bu konuda bilgim yetersiz ve bilmiyorum diyen.
boyle dedigimiz icin de herkesten daha iyi bildigimiz nice seyde kimse bizi takmamıs.

tepsiden salçasız makarnaya on kişi kaşık sallar ayakkabının topuk kısmına basarak yürürüm.

günaydın agalar ve hanımagalar, hayırlı sabahlar. umarım herkesin kahvesi sıcak, trafiği açık, patronu hasta, mesaisi kısa olur.

en üstteki yoruma katılıyorum..

bizde, bir insan, özellikle de sanatla uğraşıyorsa, sadece meslekte eskidiği için "büyük usta, kült, dokunulmaz" ilan ediliyor ve bu beni çok rahatsız ediyor.

arkadaş ben müjdat gezen'e, nejat uygur'a gülmüyorum.. bu benim kendi mizah anlayışım ve eleştirilmek istemiyorum. hatta metin akpınar ve sair as kadro olmadığında zeki alasya'yı da vazgeçilmez bulmuyorum.

ama mesela perran kutman, halit akçatepe veya dinçer çekmez sahneye girdiği anda kadrajda resmen bir şeyler patlar..

(bkz: aydın insan memeden uzak yaşayan insandır)
bence yalan

yumurtalı ekmek kahvaltıda iyi gider. bayat ekmek ve yapan olursa.

dolma kalem ve kuppapiye kullanmak…*

özel hayatımız o kadar laçka olmuş durumda ki. instagram mesela çok uzun zamandır kullanmıyorum ama kullandığım dönemde o kadar herşeyi paylaşasım herşeyi gösteresim vardı ki. bir de özendirme işi var. e özendikçe kendi özel hayatına da yansıtmak istiyorsun ama onları da instaya atıyorsun. kısır döngü. sır vermemek mi kaldı özel hayatla ilgili. artık herkese yaşanılan herşeyi duyurmayı bir statü olarak görmeye başladık.
yazık.

kurallara uyan yayadır.

entele başka bir şey gerekmez. yapmacık olur.

mutlulukla buluştuğumuz bir gün olsun dileklerimizle, günaydın herkese.

yeminli tercüman olmamdan mütevellit, mesleğimi duyanlar, "entel" olduğuma kanaat getiriyor.* entellik, dış görünüşten ziyade aura meselesi biraz da, hani öyle fularla, kitap, kahve ile olacak iş değil bence. entel görünme çabaları bazılarında öyle sakil duruyor ki, ben hep buradan görüyorum.*

propagandadan ziyade tecrubeye ve hikmete dayali nasihatlerdir.

anlayana sivrisinek saz, anlamayana da davul zurna az.

hintce. butun ruhların disil koruyucusu.

kadın eli degmis gibi..
kalp.

beni hiç bozmayın sızlanmaya geldim yine..
hastayım, mutsuzum, enerjim düşük, güne tutunmaya çalışıyorum..
motivasyonum kalmamış işin başına geçip oturamıyorum..
tatsız, tuzsuz, fersiz, nursuz öyle hasbelkader bir yaşantı.
hani biz direne direne kazanacaktık?
hani benim hayata tutunma şevkim?
hani, hani, hani...

hadi geldim…

tek gözüm açık allaaamaa.. he ya günaayyddııığğğğnnnnn duymayan kalmayana kadar…

yine bir şarkı getirdi beni buraya. taptığım şarkılardan..

(bkz: nar çiçeği)

haydi, haydi, haydi..


uyandınız mı? bana bir kahve lütfen. yok yok yeşil çay. hangisi makbülse artık..

bir de şöyle bir şey;



kim bilir? bilmediğimiz yerden ohaaaa ama bu böyle çok güzel oldu diyerek yaşadığımız andığımız bir gün olsun..

haydi haydi haydi…

öptüm. bye.