zaman tüneli

bence hep dipteyiz zaten de işte bir bakayım hele değişen bir şey var mı diye devam etmek istiyoruz, bir nefeslenelim…

daha yorulmuş bir şekilde gelen yeter duygusu ile kendini bırakınca oluyor.

hadi biraz daha dinlen diye bir gelişme belki.

ooff ne bileyim.

mutluluğu hak ettiğine inanmamaktır.

gelmesin ya.. ne o öyle love bombing love bombing...

ilk buluşmaya çiçekle gelmeyen erkekte ne biliyim ya.

arka arkaya c şıkkı işaretlemek gibi..

aslında bilirsin gidişat doğru, sonuç doğru, ama niye hep c çıkıyor dedirtir.

onca; teknolojik gelişmeye, bilimsel ilerlemeye ve bilgi ulaşım kolaylığına rağmen, halen altı bom boş, hiçbir kanıt barındırmayan ne kadar saçmalık varsa, hepsine hemen inanmaya meyilli, sorgulamayan, aptal ve cahil insan sayısının artması.

kapital düzenin getirdiklerinin (götürdüklerinin) yanında, haksızlıklar ve hırsızlıklar da düşünüldüğünde; herkesin bir şekilde mahkum edildiği günlük rutin ve düzen, vatandaşlarımıza akvaryumdaki balıklarınki kadar hayatta kalma ortamı sunabilmektedir. dolayısıyla bu konu; akvaryumdaki balıklarla empati yapmamızın ötesine geçip, balıkların bize acımasına sebep olmaktadır.

bi gün önceden soğan suyu karabiber ve tuzda dinlendireceksin işte, neyini anlamadın hataylı ya, hoffff!

dünyanın düz olduğuna inanmak.

gerçekten adam seçiyor bence bu uygulama.. benim elimde anlamlı herhangi bir kelime oluşturacak harf yokken hatta hepsi sessi harfken karşımdaki kişi üst üste beş harflik kelimeleri yazıyor evet tek seferde..

delirecem.

işte en ufak şeyden etkilenen türk aile yapısı. aile yılı falan filan. arabada basıyor jandarma, kız beni kurtarın diyor ve hakim amca diyor ki rızan varmış sen de kuyruk sallamasaydın. baba lan bu baba. siz ne yaşıyorsunuz? kıza resmen kendi rızanla yapmışsın diyerek sepetlemişler. adamın elinde silahlı poz var korkudan geri çekmiş şikayeti belli ki. hiç mi bakmadınız zorlama var mı yok mu diye? başınıza gelsin.

döner zevkini bitirendir. nereden sardılar buna bilmiyorum ama eskinin döneri daha güzeldi. şimdi sadece sos. evet.

psikolojide empati: kendini karşındakinin yerine koymak.
bizdeki empati şöyle:

giriş-sonuç.. biz de gelişme yok gelişine var..
biz de empati kurabiliyorduk bir zamanlar ama hayat bize bunu öğretti.. anca kendime empati..

romantik erkektir.

bu afrikalıların hep birbiriyle savaşması, lan neyini paylaşamıyonuz hepiniz karasınız işte!

ne biliyor musunuz?

bilmem kaç yaşına gelmiş insanlara akıl vermek, akıl vermek ötesi herhangi inandığı bir şeye bu yanlış, sen çok yanlış inanıyorsun.. buna inanmaman için bunlar böyle böyle böyle bir sürü sebep bulmak bunları sonuçlara dayandırmak ne büyük saçmalık allamaaa..

gerçekten bu ülkeden ikrah geldi. nasıl bir beyin camcıklanması yaşıyorsunuz siz? bu cesareti padişahtan aldığınız belli. tamam mehmet akif de arap harfleriyle yazmış ama bu türk milletinin marşı. başka hangi ülkede bir marş çevrilmiş ben bilmiyorum ama hakikaten gelmişinizi geçmişinizi sizin ya. araplar sizi silkelesin yeter ya. iğrenç pislikler. ben bu kadar arap yalaması bir ülke görmedim ya. değiştirin değiştirin resmi dili de arapça yapın. ezik köpekler.

günaydın sözlük,
birkaç gündür balkonumuzun kenarlarına kuşlar için birkaç şey koyuyorum: ekmek kırıntısı, bulgur pilavı, pirinç pilavı vs. artık bir önceki günden artakalan ne varsa... uzaktan da kuşları gözlemliyorum. kargasından sığırcığına, saksağanın martısına kadar çeşit çeşit kuş geliyor.. biri geldiği zaman, diğerlerinin oraya gelmesine izin vermiyor. "buralar benim gibi." davranıyor, sonradan gelen kuşlar da bunu kabul etmiyor tabii ki.. aralarında bir çekişme başlıyor ki görmeniz lazım. "hepinize yetecek kadar var sakin sakinnn!" diyorum ama beni dinleyen yok. yani, "ekmek kavgası" sadece biz insanoğluna özgü değilmiş meğersem.*

garsonluk yaparken denk gelmişti gösterisi.. garsonluğu unutup adamı dinlemeye başladım..

biz türk milleti olarak ne kadar çok malzeme unsuru olabiliyoruz diye düşündüm durdum.. allah'ın senegallisi türkiye'de yaşadığı anıları anlatmak sureti ile milleti güldürüyor, komik insanlarız..

gözlerimi kapatıyorum, akvaryumda bir balık olduğumu düşünüyorum.. aklıma nemo geliyor.. filmi de hatırlamıyorum gerçi ama.. bulunduğu yerin ötesini merak eden keşfetmek isteyen sonra kaybolan kaybolunca aydınlanan bir balık olduğunu hatırlıyorum.. sen mi bensin ben mi senim bilemedim.. kaybolmak iyidir severim.. hayata bir heyecan katıyor dönüş yolunu aramak ya da ışığı bulmaya çalışmak ne bileyim..

çok pis sallamış da olabilirim tabi.. neyysee..