zaman tüneli

saçmalardan seçmeler. kendisi duygusal bir olgudur, zeki, aptal, çalışkan, tembel, iyi, kötü, güzel, çirkin hiçbir şey ayırt etmez. seversin ve konu kapanır.

tanım: 2025-2026 sezonu trendyol süper lig şampiyonu.

tebrikler galatasaray!

şimdi gağassaray liverpool ile oynayıp yorulacak ve trabzon'a yenilecek, fenerim de kimle oynuyorsa artık onu yenerse ve iran savaşı biterse+halamın çükü çıkarsa fenerim kesin şampiyon olur. olamazsak da yapı var sapı var falan diye çingenelik yaparız zaten.

yapıyı bilmem de sapı geliyo 2 aya jsdgf

bir kez daha (bkz: reserved)

fenerliler cevap veremez şu an.

sezon başı başlarlar şampiyonluk hayalleri kurmaya...
bu sene de yalan oldu.

aykut kocaman'ı getirirler belki.
yeni bir eğlence lazım bize. hadi bakalım.

(bkz: sarıyla kırmızıyla alnımızın akıyla)

ya işte bence zeki insanlar aşık olamaz miti tamamen saçmalık. bak mesela niçeye ve lou andreas-salome’ye bak. adamın kafası felsefeyle doluydu, dünyayı sorguluyordu, ama bir kadın var, yani lou... ve niçe ona deli gibi aşık. teklif etmiş, evlenme falan, reddedilmiş. ama bu, niçenin aşkı hissetmediği anlamına gelmiyor, tam tersine hislerini aşırı entelektüel bir şekilde yaşıyor. aşk onun için bir tutkudan öte bir deneyim, bir sınav, bir kavrayış meselesi olmuş.
yani genellemeler yanlış sonuçlara götürüyor sözlük, zeki insanları yaftalarken biraz zekice düşünmek lazım.

ya sen nasıl bir ilaçsın allah aşkına?
kendisi bir dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu ilacıdır, kırmızı reçetelidir. orta-yüksek seviye bir dehb'li olarak 36 mg olanı bana pek de fayda etmeyince doktorum bu dozu yakın zamanda 54 mg olarak yükseltti. ama gerçekten şimdi bende hiç iştah kalmadığı gibi, yemek yemeyi bile unutuyorum, üstelik sürekli mide bulantıları ve kahve içince çarpıntı yapması da cabası. bir de bunların hepsini göze alarak kullanmaya devam etmek istesem de, 54 mg concerta neredeyse hiçbir eczanede bulunmuyor.
yani dehb ile yaşamak zaten zor, ilacı ondan da zor.

(bkz: galatasaray şampi)

tüzmen-son rüya

üzülerek söylüyorum ki, bence de galatasaray bu işi bitirmiştir. hak etmiştir, denecek başka bir şey yok.

"sonra giyerim" yalanı ve eşyalarla kurduğumuz istifçi ilişki

bir giysiyi tam bir döngü boyunca (dört mevsim) elinize almadıysanız, ona artık ihtiyacınız yoktur. eğer o giysi tüm özel günlere, hava değişimlerine ve ruh hali dalgalanmalarına rağmen dolabın köşesinde kaldıysa, o artık bir "giysi" değil, sadece bir "yer kaplayıcıdır."

​kış biterken dolabı düzenlerken elinize aldığınız o parçaya bakın; bu kış giydiniz mi? "sonra giyerim" diyorsanız, bilin ki asla giymeyeceksiniz. bu, insanın kendine söylediği en büyük yalanlardan biridir.

​bu yöntemi uzak doğulu bir arkadaşımla keşfettim. onlar için bu, doğanın bir parçası olma pratiği: akarsu kendini tutsa sel olur, ağaç meyvesini vermeyi reddetse çürür, hayvan faydasını saklasa denge bozulur. doğa istifçi değildir, vericidir.

​bu noktada uzak doğu'nun "mottainai" kavramı devreye giriyor; bu sadece "israf etmemek" demek değil. bir nesnenin özündeki ruhun, onu kullanmayarak boşa harcanmasına duyulan bir üzüntüdür. eğer bir kazağı kış boyunca giymediyseniz, o kazağın "görevi" yerine getirilmemiştir. onu bir kenarda tutmak, aslında o eşyanın doğasına, yani varlık amacına karşı bir saygısızlıktır. onu ihtiyaç duyan birine vermek, o eşyanın ruhu için en doğal olanıdır.

​bu bilinci 6 şubat depreminden sonra daha derin bir şekilde içselleştirdim. her şeyin ne kadar geçici olduğunu, bir saniyede nasıl "tarumar" olabildiğini gördüğümde eşya biriktirmenin anlamsızlığını anladım. paylaşmak, doğa gibi verici olmak; aslında birine destek olmanın ötesinde kendi ruhunu hafifletmektir. birine hediye etmek veya geri dönüşüme kazandırmak bizi eksiltmez. "kime gidecek?", "ya o kişi kıymetini bilmezse?" kaygısını bıraktığımızda özgürleşiriz. doğa için daha az kirlilik, daha az su tüketimi; ruhumuz içinse "hafiflik" demek bu.

​halil cibran'ın dediği gibi: "yarın muhtaç kalırım korkusuyla bugünü istifleyerek geçiren insan, aslında yaşamayı ıskalayan insandır. eğer gerçekten verme ve bağışlama konusunda o kadar 'korkak' olmasaydık, ne evlerimiz bu kadar eşyayla dolardı ne de ruhlarımız bu kadar çok keşkelerle. aslında her istiflediğimiz şey, başkasına ikram etmeye cesaret edemediğimiz bir parçamızın esaretidir."

​velhasıl; verin gitsin. yenilenin, enerjiniz tazelensin. eşyalarınızın esaretinden kurtulun ki, hayatın kendisine yer açılsın.
(bkz: minimalizm)
(bkz: mottainai)
(bkz: mono no aware)
(bkz: sürdürülebilir yaşam)
(bkz: geri dönüşüm kutuları)

çocukluk sevdam, enlerin ve ilklerin takımı: galatasaray

(bkz: darth vader)

bugün itibariyle galatasaray olmuştur. puan farkı an itibariyle 7

fenerbahçe haftalardan beridir çok kötü futbol oynuyor. içerde kazan kaynıyor. umut vermiyorlar. yüzler asık.
galatasaray'da ise her şey pozitif seyrediyor.

geçen senelere göre biraz daha rahat bir şampiyonluk yarışı oldu. özellikle sezonun ikinci yarısı itibariyle.

fenerbahçe'nin beşiktaş'a karşı puan kaybetmesi de çok olası görünüyor...
bu da demek oluyor ki fenerbahçe üçüncülük mücadelesi verebilir beşiktaşla sezonun geri kalan kısmında.

trabzon ikinci sıraya oturursa o saatten sonra vermez bir daha kolay kolay.

ben inanıyorum memleketin her hangi bir yerinde vicdanında insaniyet kırıntısı kalmış sarı serum takmaktan imtina etmeyen birileri var, onlar iyi ki var, kanatlarından öptüm.

güvenli limanlarda yazmaktır.

galatasaray sanki 3-0 gerideymiş gibi bastırıyor hâlâ. yapmayın çocuklar fazlası şov olur. kuşlar kıskanıyor. *