zaman tüneli

kendisi ortalama ve güzel bir basın mensubudur. severek izlerim kendisini.

buradan

2000'li yıllarda bbg gibi ünlü olmuş yarışma. çok severdim.

ortaya bir araba konurdu sonra yarışmacılardan arabaya dokunmaları ve o şekilde ayakta beklemeleri istenirdi. elini en son çeken arabanın sahibi olurdu.

100 saat uyumadan ayakta duran gördü bu gözler. ama hiç unutmadığım bir olay vardı. yarışmacının biri bayılıp yere düşmüştü. yanındaki yarışmacı da onu tutayım derken elini çekip elenmişti. tüm türkiye ahlanıp vahlanmıştı.

kavurma yaptık derler, at çipini unuturlar.
ülkeyi kurtardık derler, adaları unuturlar.
yani demem o ki; paçamıza bulaşan .ok 100 yıldır aynı.

zaman zaman yaşamak ,zaman zaman da nasıl yaşadığın önemlidir.

kucukken de iticiydi, simdi de itici. muhtemelen yillar sonra da bu ozelligini koruyacak. kafasini bazi filmlerden kaldirmasi lazim.

gençliğinin ilk demleri olduğundan her şey çok güzel olacak filmindeki hali daha da güzeldi.

sarı bıyık.

açılışı yapıyorum, buyurun.

karşınızda şöyle otursa
ne yapabilirsiniz ki

backend'ci olarak nefret ettiğim frontend ide'si. kullanması ayrı iğrenç, renkleri zaten beter.

haluk bilginer'e şöhreti getiren program. haluk bilginer, gençlik döneminde yüzü, sesi, diksiyonu ile daha bir karizmatikti.

hayır tabii ki. ben tanrı mıyım? eril diliniz batsın!!!

(bkz: hadi ateistler bunu da açıklayın)

ben genel olarak hepsini seviyorum. kuşak farkından ötürü bazen sinirlerini bozuyor olabilirim. ben de kendimi bazı zamanlar dayanılmaz buluyorum. ukalalık yaşla birlikte bünyeye yüklenen bir özellik sanırım. zaman geçtikçe müşahede edecekler kendilerinde de.. neyse, kafaya takmasınlar, hayat sanalda da sinir bozacak kadar uzun değil. sevgiler, selamlar..

(bkz: onun vedası)

küçüklüğüme damga vurmuş, cem kurtoğlu'nun sunuculuğunu yaptığı program.

esra erol, müge anlı falan daha portakalda vitaminken, anadolu irfanını bize canlı kanlı bildirmiş bir programdı. kocaman bir kuşak bu program yüzünden korkudan yatağa işerdi.

başımdan geçen bir olayı da anlatayım. sultanbeyli'de kaldığımız 1. kattaki dairemizde annem gece yarısı bizi uyandırdı. baya bir ufaktım. adamı öldürmüşler gibi laflar kulağıma geldi. sonra uyuduk tabi.

meğer bizim yan binadaki evli ve çocuklu türbanlı ablanın tokmakçısı varmış. bir gün evde basılmış. tesadüfen kadının kocası ve kardeşleri gelmişler. adamı fark edip yakalamaya çalışmışlar. kadının sevgilisi olan eleman sonra kaçmış. bizim binanın dış kapısını açmaya çalışmış. kapı kilitliymiş. tam o sırada kadının kocası ve kardeşleri adamı ekmek bıçaklarıyla bizim kapının önünde delik deşik etmişler.

bütün hafta boyunca burnumuza kan kokusu geldi valla. ortalık kan gölüydü. hayal meyal hatırladığımız bu olayı ertesi hafta bu programda izlemiştik.

bu da böyle bir anımdır.

şöyle şakaları ben kaçırınca acayip hayıflanıyorum. tam benim kalemim çünkü bu espri. neyse başka bir şey yakalarım bi dahakine.

özet geç abla kim okuycak bunu