zaman tüneli

norveçli senfonik black metal grubu dimmu borgir'in 22 mayıs 2026 tarihinde, 8 yıl aradan sonra yayımlanacak olan 11. stüdyo albümü.

şarkı listesi:
01. tridentium
02. ascent
03. as seen ın the unseen
04. the qryptfarer
05. ulvgjeld & blodsodel
06. repository of divine transmutation
07. slik minnes en alkymist
08. phantom of the nemesis
09. the exonerated
10. recognizant
11. at the precipice of convergence
12. shadows of a thousand perceptions
13. gjǫll

o kişi artık arkadaşın değil, bacındır. geçmişte çok el şakası yapıyorduysa da artık hayatınızdan çıkmasının vakti gelmiş demektir.

her biri özgün film olabilir nitelikteki rüyalardır ama uyanınca çoğunu hatırlayamıyorum. bazılarını yazmışlığım vardır ve belki yakında film olarak izlersiniz, olunca söyleyeceğim söz. sonradan öğrendiğime göre de içimdeki; senarist, yönetmen, görüntü yönetmeni ve sanat yönetmeni aslında rüyalarımdan pırtlıyormuş ama bence ben daha büyük bir yorgan almalıyım; çünkü muhtemelen uyurken, olmadık yerlerim açıkta kalıyor.

hem annem hem babam ben daha bebek sayılacak bir zamanda iken ölmüşler 40 küsur yıl önce.
kavramına yabancı olduğum varlığını bile hatırlamadığım kişiler. onun için bana onlarsız olmak daha kolay gibi geliyor.
belirli bir süre onunla yaşayıp sonrasında birilerini kaybetmek çok zor onu da iyi biliyorum.
umarım ölmüş tüm annelerimizi teñgri uçmağına almıştır. tinleri şad, devirleri daim olsun.

böyle bir sınav olacakmışız bir kaç kişi.
kâğıtlar dağıtılıyor falan. işte sorular falan konuşuyoruz. böyle bildiğin sınıf gibi bir yer.

lan hoca yanıma geliyor " arkada bir at var, onu dışarı çıkarmadan sınava başlayamazsın" diyor bana.

haydaa. gidiyorum böyle arka koridorda bir kapıyı açıyorum, böyle simsiyah ama boyu benden kısa, leş gibi bir at. önce kukla zannediyorum sonra çektikçe burssss diyor. yelesinden tutuyorum, sürüye sürüye dışarı çıkartıyorum. kapının önüne bağlıyorum.
sonra hoca " tamam, şimdi başlayabilirsin " diyor.

hayırlara vesile olsun.

not: gerçekten bu rüyayı gördüm.

öğretmenleri yetiştiren fakültelerin akademik kadrolarının ve müfredatın kalitesini arttırmak ile başlanabilir. sürpriz yumurtadan çıkar gibi; kalitesiz, niteliksiz, sahte diplomalı ve vasıfsız akademisyen pörtlüyor her yerden, bunlardan çıkanlarda bu kadar olabiliyor işte. sistemin kendisine ve başındakilerin rezilliklerine daha girmiyorum bile.

öğretmenin kalitesini hitap ettiği topluluk belirler bence, nerde it kopuk varsa dolmuş sınıflarda hümanist bir tavır takınman imkansız zaten sen öyle davranmaya çalışsan da bu ergen tayfa onu da suistimal eder, zayıflık olarak algılar ve hepten kudurur.

bizim zamanımızda çocuk okulda eğitilirdi, yani son rötuşlar okulda öğretmenlerimiz tarafından yapılırdı. ama devir değişti, daha aile eğitimi bile almayan yabaniyi okula gönderip al bunu eğit demek mantıklı değil. tek laf etse öğretmen, kullandığı sentetikten dolayı beyni süngerleşmiş bir yaratığın gelip seni bıçaklamayacağının garantisi yok.

bu şartlar altında siz hangi kaliteden bahsediyorsunuz?

bana karşı gay değilse niye problem olsun dediğim durum.
daha önce hiç olmadı ama olsa da problemim olmazdı gibi geliyor.

eğitim süresini kısaltmak, boş beleş herkesi okutucaz diye zorlamamak, zorunlu eğitimin 4 yıl olması, (dersleri kötü olan istese bile devam edememeli) okulda taşkınlık çıkarak öğrencilere ve onların ailelerine ciddi cezalar ve yaptırımlar verilmesi.
bu gibi çözüm yöntemleri olabilir.

+1 ile ülkeme katkı sağlayanlardanım.

biz bir yemin ettik ve vakti gelince yerine getireceğiz. bu kadar.

çocuk : rahmine düşerek çıktım bu yola dese azar bitecek.

fenerbahçeli olanlar lütfen dm'den bildirebilir misiniz?
fişleme yapacağım da. *

tembel avrat reyonundan alışveriş yapmaya utanmıyor musun?

arkadaşlar açılın ben geldim. ben kim miyim? kadın yazarlar tek ağız kulübü başkanı zıttırık elz.

#3935617 abi öncelikle çok geçmiş olsun, sabırlar diliyorum. bunun çözümünü biz topluluğumuzda geçen sene tartışmıştık ama net bir karara varamadık. genel anlamda şuna hemfikir olduk, deneyimlerden yola çıkarak işe yaradığını söyleyebilirim;

tepsinin içerisine ince bir su tabakası görecek kadar sıcak su ekliyorsun, tamamen doldurmadan.
biraz cif ve bulaşık deterjanı da ekleyip bırakıyorsun biraz dinlensin, o cifi ve deterjanı kabul etsin kendine.
o sırada tepsinin varlığını unutmaya çalış çünkü düşünürsen gidip çitilemek istiyorsun, bunu yapma. kahve içebilirsin o sırada.
aradan bir yarım saat bile geçebilir. (bkz: sabır gerektirir tepsi yıkamak)
sonrasında şu tırnakları mahveden eli zedeleyen bulaşık telleri var ya, heh işte ondan alıp tepside bekleyerek neredeyse soğumak üzere olan suya batırıp önce sakin bir şekilde sonra da "çıksana lan" nidalarıyla çitiliyorsun.
genel anlamda temizlenmiş olmalı ama görüntü tatmin etmediyse içindeki suyu döküp tekrardan sıcak su ekle ama doldurma yine. tekrar çitile. en son durulamak için de bir subar dağı al onunla devir daim yaparak durula. kuru kaldın, tebrikler.

#3935631 bence çok bile affederiz. her insan hata yapabilir amma velakin bu hata bilerek yapıldı da adına "hata" mı dendi, o önemli.
bazı durumların hata yapma payı olmayabiliyor. o ince çizgilerde dikkatli olmak gerekir ki aslında bunun cinsiyetle ilgisi yoktur (bkz: olmuşla ölmüşe çare yok)

#3935644 böyle bir istatistik nerede yayınlandıysa görmek istiyorum, nerden hesaplamışlar? ifşa olduk.. ben böyle düşünmüyorum %95 çok yüksek, %80 falan olabilir ama.

#3935645 fıtrat, fıtrat, fıtrat.. tamam o kadar da değil, sürekli olarak yokuşa sürdüğümüzü düşünmüyorum ben*. ayrıca dal dal budak budak da ayrılıp incelenmesi gerekir. kadın yazarlar tek ağız kulübünü toplayıp tartışmamız gerek.

hiçbir şeye cevap vermeyip cevap verdiğim başlıktır.
saygılarımla,
zıttırık elz.

annemden önce babam öldü benim, ben babasını çok seven birisiydim o hastalıklarla boğuştuğu dönemde bir gün babamı kaybedersem onsuz yaşayamayacağımı düşünürdüm. ve o mutlak gün geldi çattı, babam arabayla hastaneye ulaşmaya çalışırken omuzlarımda can verdi. evet çok üzüldüm ama vakit geçtikçe ölenle ölünmüyormuş bunu anladım.

sonra annemi kaybettim, evet bu konuda biraz tecrübeliydim artık o kadar sarsılmam diye düşünmüştüm ama inanın ki babamx5 gibi bir etkisi oldu. resmen dünyam başıma yıkıldı annem öldüğünde 40 yaşındaydım ama annesini kaybetmiş küçük bir çocuk gibi hissettim. yerine kimseyi veya hiçbir şeyi koyamıyorsun devasa bir boşluk.

babasız öyle veya böyle bir şekilde hayatına devam edebiliyor insan ama annesizlik... işte bunun tarifi yok zira seni hiçbir koşula dayanmadan seven , ne olursa olsun senden sevgisi zerre eksilmeyen birisini kaybetmek bu hayatta yaşanabilecek en ağır kayıplardan biridir bana göre.

2 yıl oldu annemi kaybedeli, ben hala salonda otururken onun koltuğuna takılır gözüm, sofradayken boş kalan sandalyesine bakıp iç çekiyor eski günleri yad ediyorum eşimle.

sanırım can verdiği gün yüzümü okşayıp ağlama sen çok iyi bir evlatsın hakkım zerresine kadar helal olsun demesiyle hatırlayacağım onu.

benim gibi koskoca adam bile, anlatırken dahi gözleri dolu dolu oluyor. o yüzden hâlâ sultanınız hayattaysa onu incitmeyin güzel sözler söyleyin desteğinizi eksik etmeyin. gün gelir geriye sadece avuçlayabilecek toprak kalıyor elinizde, bunu unutmayın.

(bkz: insan olun biraz)
(bkz: örnek vatandaş)
(bkz: diko)

2012 nolu giri iyimiş hahaha. never give up on your dreams.