zaman tüneli

başlıktaki iğrenç zihniyete istinaden:

(bkz: allah akıl fikir versin)

malezya açıklarında mangal yapıyoruz, singapur'a son 3 gün herkes yorgun ve umutlu. bazen dünyayı feth etmiş gibi hissediyoruz. ben ise sozlukte geziniyorum çünkü yapabiliyorum.

abi siz ne yaşıyorsunuz ya asjsjzj sevilen bir seçenek, tercih, herhangi bir yön değildir. tek yol, tapınaktaki tek tapılası varlık, adanmışlık, nefes almak için zaruri olandır. daha iyisini bulana kadar en iyisi bu mantığıyla yoldaş mı seçilir lan. çüş yani biraz da oha dedirttiniz.

çok güzel kent adana...

aleviyim, kutsal kasenin alevi.

olmadığı için uyanmadık çok şükür.

uzak olunca da özlüyorum burayı. şükür kavuşturana. şimdilik serin ve okşayıcı bir havası var. palmiyeleri bile ayrı güzel.

başlığı sol framede görünce midem bulandı. hikaye bu kadar.

(bkz: onu söyleyemiyoruz maalesef)

söyleyecek bir şey yok, söylenecek şeyler olsaydı zaten söylerdik. biz buradan devam başkası duymasa da olur.

bazen kılıcima ve zırhıma o kadar bağlanıyorum ki karşımda ki insanı hiç düşünmeden biçiyorum, arkama bakmadan da yeni bir savaşa atlıyorum.
ama yorgunum, bunu itiraf edemem, korkuyorum çünkü sevgi nedir bilemedim ben. sevildigim de huysuzlasiyorum, kafamda tilkiler dönüyor ve bildiğim tek şeyi yapıyorum. hepsini öldürüp yoluma devam ediyorum.

pişman değilim bunu ben tercih ettim, güneşli günlerin ılık esintisinde seninle oturmayı, dertlesmeyi, sakalasmayi çok isterdim ama ben kurak çöllerin sıcak kumlarını kan ile sulamaliyim.

bazen sesleri özlüyorum aklımda hep sesler kalıyor ama bunu itiraf edemiyorum kendime, özgür olmak için diyorum özgürlük için savaşırken, savaşın kölesi oldum, huzursuz,stres dolu karanlık zamanlarda kendimi evimde hissediyorum ama birisi güneş olmaya başlayıp hayatıma dokunduğunda içimde bir şey uyanıyor ve kaçıyorum.

korkuyorum, üzülüyorum, özlüyorum ama kimseye bunu belli etmiyorum, kimseyi aramıyor söylemiyorum .
bir sigara dumanına koyuyorum bütün duyguları ve üfleyerek gökyüzüne ulaşmasını izliyorum.

manda kaymağıyla ilk tanışışım.

hiç gördünüz mü bilmiyorum, sakın aklınıza normal kaymak gelmesin, rengi kardan beyaz, tadını tarif etmek mümkün değil, güzelliğine dair hiç bir lügatte muadili kelam neşredilmedi.

balla karıştırdım, şehvetle yiyorum, magnum reklamı ne ki olm, kaşığı bademciklerime değdiriyorum lan!

elim ayağım boşanıyor, uyuşturucu bağımlısı yeşil derili müptezeller gibi olmuşum sanki o an, her seferinde bu son diyorum ama öhöm sevgiliyle değişilen pozisyonlar gibi la bi de karadutla denesem mi sanki, üffff bi de fındık mı sepelesem lan, vallahi yalarin! kendimde değilim.

sanırım yarım kilodan biraz daha fazla yemişim, o an var ya gülümsüyorum mutluluktan, sanki tanrı yeryüzüne inip sizi öpmüş gibi bir his bu, orgazm dahil hiç bir bedensel hazla kıyaslanamaz bile.

ama her yükselişin bir düşüşü var.

korkunç bir karın ağrısı başladı, dedim herhalde iyisiyle kötüsüyle hayat buraya kadarmış, ölüyorum, nasıl bir ağrı biliyor musunuz, sanki karnınızı yarmışlar da bağırsaklarınızı çeviriyorlarmış gibi, yalnız öyle bi çeviriyorlar ki ciğerler kalp filan da artık bu türbülansa girmiş nefes alamıyorsunuz kalbiniz sanki şakaklarınızda atıyor.

acillik oldum, bana saçma gelen ama doktorun biz hastalara sormak zorunda olduğu bir dizi soru-cevap mülakatından sonra gıdadan zehirlenmediğim, laktoz intoleransım da olmadığı ancak nefsi emmaresinin hevai istek ve arzularının kölesi olmuş bir gerizekalı olduğum teşhisiyle magnezyum bilmem ne verilip uğurlandım.

bu yeni doktorlar hep böyle, tıp ihtisasınızı nizamiye medresesinde mi aldınız hanfendi, bana ilîm fennle gelin efenim! lütfen, zaten karnım ağrıyor!

çalısma ve izin zamanlarimi istediğim gibi ayarlaya biliyor olmak.

yazın yaticam beni aramayın veya çok daraldim cıkayım diyip yardira biliyorum.
1-2 ay oynuyor ama olur o kadar.

bu sözleri ilk duyduğumda ağlamıştım. kendim olmak için şehrimden, ailemden ve bütün yaşamımı geride bırakmış, rutubetli kömürlükten daireye çevrilmiş tek göz odalı ankara dairesinde koltuk olmadığı için yere attığım bir minderin üstünde otururken.

bazen o günleri hatırlamak için dinlerim bu şarkıyı.
uyuduğum uykunun bile bedelini ödemiş olmanın verdiği huzur ve 0'ı bir şekilde 1 yapabilmiş olmanın gururu ile.

pencereden izlediğim kadın. sırayla çöp tenekelerini kontrol etti. son gördüğüm çöp tenekesinden eski bir şemsiye bulup aldı.

artık bu görüntüler normal. dikkatimi çeken hemen tüm yaşlı kadınların neden apa apa zor yürüdüğü, ayaklarından sorunlu olduğu...

bugün cumartesi, mutlu musunuz???

herkes için biri var galiba lan böyle çağırsa gideceği bence güzel tespit ha cidden

hic oyle seyler yapamam valla.
haddimi bilirim.
problem istemiyorum.
gercekten.
ama sadece azıcık dusuncelerimi ifade etme hakkımı da cok gormeyin bana. olur mu?

10. girdi bana kızmetmiş. hocamız özellikle türk mitolojisinin en derinine hakimdir ama bizler yaşıyoruz bunu be hocam. eğitim setinizi de alacağız da paramız yok. kitaplarınıza bakarım artık, ben de yazıyorum şu sıralarda…

kerem kınık la arkbağı zannedersem. kendisi beyoğlu’nda bir zennne kuyusuna düştüğünde salata sevgisinden ölmüştür. ve maydonoz en sevdiği yeşillikmiş. ben orhan veli, velinin oğluyum, tarifsiz kaderler içindeyim, tek ahdim metettiklerimizin, bir puan farkla bize fert olmamaları, erken öten horozu denizli’de tokatlarızzz ve eyyy atilla ilhan, sivil örümcek adam hayvanat bahçesinde, ne ağlar örmüşsünüz be kardeşim, gülerse annem güler, sadyyy çok üzgün, ergülen, ergüler ve erken gelen gülen çocuklarızzz, nizamı alem değil, izanı kalem he:) hem cinzimmm, siccciiiinnnn teorizi bu, berhudar olun, kel başını öptüğünüz, ölçülü bir kılavuz oldu. ahshshshsh. devlet bahçeli mode on:)