zaman tüneli

kimsenin ekşisine tatlısına tuzlusuna acısına karışmayı bırakın yorum dahi yapmıyorum. herkesten uzak olunca mutluluk kendiliğinden geliyor.

göztepemiz alsancak stadında maç oynadığı dönemlerden başlayarak bornova ve gürsel akselde oynadığı döneme kadar deplasman otobüslerinin vaz geçilmez bestesidir.

allah ile konuşuyorum. sinemde huzur varsa kafi. mutluluk mu bu bilmiyorum.

kahvemizi tatmak ister misiniz diyince yüz vermediğim o havalı halimi seviyorum sanki mekana girerken magazincilerin mikrofonlarına arkadaşlar biraz açılır mısınız diyen histerik sanatçılar gibi.

mutluluğu da mutsuzluğu da kalabalık ile kutlamak ya da anmak gibi saçma sapan adetlerimiz var. bizim coğrafyaya özel değil hem de. neredeyse tüm dünya nüfısunda her olay kalabalıklar ile birleşerek anılıyor.

bu, insanın sosyal bir varlık olmasından ileri geliyor. milyonlarca yıl önce avlanmaya da beraber çıkmışlar. avladıkları hayvanları da beraber yemişler. yani bu kalabalık olma hali en eski atalarımızdan miras kalan bir şey.

ama baktığın zaman mutluluk da mutsuzluk da bireyi ilgilendiren bir şey. kendi başına sevinme ya da üzülme refleksi yok hiçbir toplumda. kendi kendine yetebileni de deli sanıyorlar o yüzden.

ben acımı da sevincimi de paylaşmak zorunda değilim. yalnız başıma bunun altından kalkmalıyım ki bunlar bana travma olarak geri dönmesin. elbette ki sevinci de üzüntüyü de paylaşabiliriz. ama bu bir tercihten ibaret olmalı. tercih etmiyorsa bunu kalabalıklar önünde yaşamak zorunda kalmamalı insan.

cenaze de bunlardan biri. ölümü kabullenmeye çalışan insanı rahat bırakmadıkları gibi, kendi nefislerini terbiye etmek için ikram bekliyorlar bir de!

toplum olarak, bu tipleri kovarak ya da kovmaktan beter ederek terbiye etmemiz gerek. başka yolu yok!

türk kültüründe yeri farklı olan bir hayvan. tulpar gibi kült bir karaktere hayat vermiştir.
atasözüne türk'ün kanadıdır. arap ve farisi coğrafyasında nadirliği nedeniyle yenilmesine pek iyi bakılmazken göçebe yaşayan ve sürülerce ata sahip olan türkler için besin zincirinin önemli elemanlarından birisidir.

at zeki bir hayvandır, binicisinin karakterini bilir ve ona göre hareket eder. asli olarak bir yabacı bindiğinde huysuzlanan at ne yapacağını bilemediği için o kişiyi taşımak istemez. zira binici kendisine ya da ata zarar verebilir. at bunun farkındadır ve zarar görmemek için o biniciyi istemez.

yılışık

birazdan patates kızartması yiyeceğim. ardından telif nedeniyle uzun zamandır kaçak sitelerden kaldırılan bir filmi açacağım. yanında da leblebi kurabiyesi yer gazoz içerim.

zorla gülümsetmeye çalışan, gülümsemenizi de bir türlü beğenmeyip lütfen daha fazla tebessüm edin diyen fotoğrafçıya, lütfen beni uğraştırmayın, yapamıyorum... diye cevap vermektir...

vesikalık fotoğrafım çok asık suratlı çıksa ne çıkmasa ne?
sonuçta evrak işlerinde kullanılacak, kendimi beğendirmek için çektirmiyorum değil mi?

çok mutsuz çıkıyormuşum da falan da filan...
ne yapayım. ben buyum. mutlu gözükmek gibi bir mecburiyetim mi var? niye beni baskı altına alıyorsun?

türkiyede ev almak hayalken neredeyse kira ödemekte hayal olmuş.
bir apartmandaki hatta bir semteki en ucuz kirayı ödeyen kişiyle en pahalı ödeyen arasında neredeyse fark yokmuş. ahmet efendi evini 30k'dan kiraya vermiş kiracıyı arayayım da 31 yapayım diyen vesile teyzelerden, kira artışını denetlemek yerine emekçi ve memurun ödediği vergileri 3 5 katına çıkartıp sermayedarlara vergi affı getirenlere kadar herkesin suçun bir noktasında def-i hacet eylemi içinde bulunması da ayrı bir acı...

dayının söylemiyle bende "garı" olmayınca bende "goca" olmayınca bilemiyorum ve şu an da ağlıyorum.

(bkz: istanbul'da yediği at döneri çok beğenen moğolistanlı kazak)

son dönemde yeni neslin sosyal mecralarda bolca yaptığı karşılaştırma. evrim yalan diyen birisine bu videolardan 10 tane gönderin darvine secde eder hale gelir.*

t: sosyal medyada akım olmuş çeşitli zeka soruları ile maymundan daha zeki olduklarını kanıtlama çabası.

genelde tatlı yiyorum. maharetli ellerde hazırlanmış kerhane tatlısı bile beni mutlu edebiliyor.

yeni zelandaya biftek ve kuzu yemeye gidebilirim. taze ve iyi et her zaman mutluluktur.*

basit gelebilir ama kitap okumak her zaman beni sakinleştiriyor aynı zamanda mutlu da ediyor… onun dışında sevdiklerimle vakit geçirmek.

pazar gunu mutlu olmak icin ders calisiyorum

müslüman değilim, kuran'ı karşılaştırmalı şekilde okudum çok defa, müslüman tanrısı allah kuran'da (enam/159) gruplara ayrılmayın demesine rağmen müslümanların tanrılarına isyan edercesine mezhepler ve alt mezhepler kurup ayrılması komik geliyor bana. üstelik birinde helal olan diğerinde haram, birinde farz olan diğerinde değil falan komediye dönmüş resmen. bir konuda bir doğru yok mu kardeşim hepsi aynı anda nasıl doğru olabilir? muhammed'in kurduğu inanç sistemi ile şu an yaşananın alakası yok, aksine islam öncesi inanç sistemine daha çok benziyor. islam öncesi lat, menat, uzza gibi kendilerini allah'a yaklaştıracağı "büyükler"e dua ediyordu insanlar arap yarımadasında, şimdi de mezhep büyükleri var, onların koydukları kurallara uyuyorlar. islam soslu ayrı birer din gibiler sünnilik, şiilik ve diğer mezhepler. zira mezhebin mezhebi olmaz aslında. müslümanları birileri fena yemiş ve yiyor.

irice bir domatesin 80 lira olduğuna kafa yormayan insanların evin bedavaya alındığını zannetmesi enteresan. kiralardan biri zaten vergi ve stopaja gidiyor.

ve bana kalırsa yakında bir çok kişi evini satıp külçe altın alacak.