zaman tüneli

israel solunu kıskanıyorum.

politikalarını değil, özgürlüklerini...

tel aviv sokaklarında yürüyüş yapıp kendi ülkelerini bir apartheid devleti olarak nitelendiriyorlar. cnn’e çıkıp idf’yi savaş suçlusu ilan ediyorlar. haaretz’de israel’i tarihin en kötü rejimleriyle karşılaştıran köşe yazıları yazıyorlar. yahudi devletini gayrimeşru göstermek amacıyla raporlar hazırlamak için düşman hükümetler tarafından finanse edilen stk’lara katılıyorlar.

sonra da evlerine gidiyorlar. kendi yataklarında uyuyorlar. ertesi sabah çocuklarını okula gönderiyorlar. kimse ailelerini tehdit etmiyor. kimse onları gecenin karanlığında ortadan kaybolmuyor. kimse onları evlerinden sürükleyip götürmüyor.

hiç yaptırım yok.

şimdi düşünün, sadece düşünün: iranlılar bu özgürlüğün yüzde 1’ine sahip olsaydı ne olurdu? mısırlı bir köşe yazarı, gideon levy’nin netanyahu’yu eleştirdiği gibi sisi’yi eleştirebilseydi... ramallah’taki bir filistinli, canlı yayında abbas’ı yolsuzlukla suçlayıp eve güvenle dönebilseydi... bir gazzeli, infaz edilme korkusu olmadan “hamas benim adıma konuşmaz” yazılı bir pankart taşıyabilseydi...

orta doğu bambaşka bir yer olurdu.

büyük bir ironi de, bölgedeki neredeyse herkesten daha fazla siyasi özgürlüğe sahip olan insanların, bu özgürlüğü israel'i bir tiranlık olarak göstermeye kullanırken, aynı şeyi yaptıkları takdirde kendilerini hapse atacak veya öldürecek olan gerçek tiranlıklar hakkında suskun kalmaları.

sen cesur değilsin. sen şımarıksın. konforu vicdanla karıştırıyorsun. devlet tarafından korunan bir mikrofona “soykırım” diye bağırıyorsun, sonra da yok etmeye çalıştığın bir demokraside rahatça uyuyorsun; oysa bu bölgedeki milyonlarca insan, kendi ülkenize tükürmek için kullandığınız o beş dakikalık özgürlüğe sahip olmak için sahip oldukları her şeyi feda ederlerdi.