zaman tüneli

israil'in lübnan'a saldırısından lübnanlıları suçlayan sert bir mesaj. fakat sakince bakılırsa eleştirisinde haklı olduğu yerler var.

bu eleştirinin mutlaka okunması gerek. lübnan'daki durumu bu kadar içeriden başka eleştiride bulmak mümkün olmayabilir.

şöyle deniyor:

lübnanlılar artık kendilerine yalan söylemeyi bırakmalı. bu ülke bölgesel bir savaşa "sıkışmış" falan değil; bir tesadüfün ya da kötü şansın kurbanı da değil. gerçek çok daha basit ve sert: lübnan, iran işgali altında ve bir cinayet mahalline dönüşmesinin gerçek sebebi de bu.

iran devrim muhafızları ve hizbullah, istisnasız tüm lübnanlıları canlı kalkan olarak kullanıyor. bu bir slogan ya da mübalağa değil; bu, gerçeğin ta kendisi.

lübnan’a yönelik yüzden fazla israil saldırısı bir uyarı çanı olmalı. evin güvende değil, mahallen güvende değil, bölgen güvende değil. bu kaderin bir cilvesi olduğu için değil; birileri bu sivil alanları kendi projeleri için kullanmaya karar verdiği için böyle.

orada silahlarını saklıyorlar, toplantılarını yapıyorlar, ağlarını yönetiyorlar, paralarını halkın arasında istifliyorlar ve oralarda metresleriyle buluşuyorlar.

sen korunmuyorsun. savunmasızsın ve ölüme terk edilmişsin; kimse sana aksini söylemesin.

beyrut’un sessizliği bombalarla bozulmadan saatler önce, hizbullah ne bir sükunete ne de bir çözüme hazırlanıyordu. "ilahi zafer" sloganı arkasına sığınarak, siyasi ve askeri kontrolünü pekiştiriyordu—bu aslında aşamalı bir darbedir. bu slogan onlara her muhalifi susturma, tehdit etme ve gerekirse öldürme hakkını veriyor.

bu bir direniş değil; bu bir zorbalıktır.

evet, beyrut’a düşen bombalar yaralar açacak. ama beyrut yaralarını sarmaya ve yeniden ayağa kalkmaya alışkındır. asıl iyileşmeyecek olan şey ise başka: lübnanlıları—özellikle de şiileri—kendilerinden çok daha büyük bir projenin araçlarına dönüştüren o zehirli mezhepçi mantığın devam etmesi. bu proje onlara bir şey sormuyor, onları temsil etmiyor; sadece bedel ödemelerini istiyor.

bu mantık lübnan’ı kalıcı bir tehcir ülkesine çevirdi. insanlar sürülüyor, geri dönüyor ve sonra yeniden sürülüyor. her seferinde de onlara "sabredin" deniyor.

bu bir direniş değil; bu yavaş bir çöküştür.

ve eğer böyle devam ederse sonuç bellidir: içten içe patlamak. bugün kurtuluş sloganlarla gelmez; basit bir eylemle gelir: kendi hayatını, çocuklarını ve aileni savunmakla. kimsenin seni bu gerçekliğin normal olduğuna veya bunu kabul etmen gerektiğine ikna etmesine izin verme.

hizbullah durmayacak. çünkü onun varlığı, bedeli tüm ülke olsa bile bu gerçekliğe bağlı. asıl soru burada: ya evlerinizi hedef tahtasına çeviren bu sistemin içinde yaşamaya devam edeceksiniz, ya da ülkenizi—devleti, sokağı ve vatandaş olmanın anlamını—geri almaya başlayacaksınız.

eğer evlerin arasında faaliyet gösteren silahlar, unsurlar veya şebekeler varsa; sorumluluğun bunu görmezden gelmek ya da buna uyum sağlamak değildir. sorumluluğun bunu reddetmek, ifşa etmek ve bu durumun hukuk çerçevesinde topluca çözülmesini talep etmektir. ve eğer gerekirse, bilmelisin ki "başını ancak kendi tırnağın kaşır.

bunun dışında yapılacak her şey aptallıktır ve bu aptallık öldürür.