zaman tüneli

özerk olmamak, güç peşinde koşarak içimizdeki
kaosu ve ruhsal hastalık tehdidini geri püskürtme halidir. iç dünyamızı ve daima pusuda yatan iktidarsızlığı
kabul etmeyerek, güç hırsının pençesinde kendimizi
daha da çok reddederek, içimizdeki boşluktan duydu­ğumuz korkuyu kendi ellerimizle derinleştirerek, aslında geriye gücün peşinde koşmaktan başka bir seçenek
bırakmıyoruz. bu şekilde genel iktidar hem hedef, hem de kişisel bütünlüğün desteği haline gelmektedir. böyle bir gelişimin dinamiği başka insanlarla gerçek anlaş­mazlıkları asla kabul etmez; uzlaşan insan zayıf insan
olarak görülür. eşitlik yoktur, insan ya hükmeder ya da
hükmedilir. böyle insanların çocukluklarındaki tecrü­beler yaşamlarının ana dersi olmuştur. artık acı ruhun
efendisidir, bu yüzden geçerli olan tek şey güçtür.
arno gruen

kendisiyle geçen sene münasebetimiz oldu. ehliyet sınavından 20 gün önce hayatımda ilk defa direksiyon koltuğuna oturdum, el freninin yerini bile o zaman öğrendim. neyse efenim tam bir görev insanı olduğumdan mütevellit hoca ne diyorsa harfiyen yerine getirmeye çalıştım.

tabi sınav günü geldi çattı ve her önemli günde olduğu gibi ehliyet sınavının geldiği gün de gerginlikten gereksiz bir mizah gücü yüklendi bana. komisyona sürekli ve seri halde şakalar yaparak dikkatlerini dağıttım.sınav esnasında işe yaradı ama bu mizah gücü anlatıyorum dinleyin: belediye sınavdan 2 gün önce güzergah üzerinde kazı yapmaya başlayınca sınava 2 gün kala sınav parkuru değişti ben de haliyle o heyecanla karıştırdım ve parlak zekamla komisyona dönerek “düşünsenize şurdan dönüyormuşum eheheheh.” dedim. aslında merak ettiğim şey ordan dönülüp dönülmeyeceği idi. hafif direksiyonu da o yola kırınca komisyon üyeleri “aman hocam ne yapıyorsun sen?” dediler. direksiyonu düzelterek istifimi bozmadan “şaka yaptım şaka şaka.” dedim ve çıkabilecek olası bir krizin önüne geçtim. komisyon üyelerinin aklında muhtemelen “yazık meczup herhalde.” şeklinde yer ettiğimi zannediyorum ama olsun böylece ehliyeti tekte almış oldum.

şu ana kadar oynadığım en güzel dövüş oyunu. gerek komboları gerek fatality ve brutalityleriyle hemen hemen birçok karakteriyle çocukluğumdan beri severek oynadığım yegane oyunlardan birisi. ancak oyunlarındaki bu başarısını maalesef filmlerine yansıtamadılar nedense. bi ara eski filmlerinden başlayıp yeni filmlerini izlemek istiyorum. yamulmuyorsam yakın zamanda yeni bir filmi çıktı ya da çıkacak. birçok karakter var ama favorim her zaman scorpion olmuştur hep.

bunu bir kere başarmıştım ve o anda ataricide bir kahraman olarak omuzlara alınmıştım.*
(bkz: cadillacs and dinosaurs)

alın size kuramsal açıklaması:

insan.

insan da bir tür hayvandır.

street fighter sundet riders ile yaptığım eylemdir zamanında

susam sokağı mısınız kardeş ya

pictures im living through for now,
trying to remember all the good times.

ne kapışılır bee.

"bir yanım neden erken hüzünden, bir yanım geç hep?
bir yanım gündüz gibi tanrım, bir yanım gece."

tarihi eser olan çeşmeyi tamamen yıkıp yenisini yapar, kötü bir şey yapmadık, çeşmeyi güzelleştirdik der.
köylünün tapulu zeytinlerini söküp yerini maden alanı diye holdinglere peşkeş çeken ingilizci akpyi seçer. cahil olduğunu bilecek kadar bile aklı yoktur.

and ı'm talkin' to myself at night
because ı can't forget
back and forth through my mind
behind a cigarette
and the message comin' from my eyes
says, "leave it alone"

*

nostalji coşturan oyunlardandır. half life, quake, doom, bu oyunların yerleri bende ayrıdır.

sözleri o müthiş melodisinin önüne geçen the white stripes şarkısıdır.

and ı'm talkin' to myself at night
because ı can't forget
back and forth through my mind
behind a cigarette
and the message comin' from my eyes
says, "leave it alone"

herkesin hayatına dokunabilecek cümleler. sanatın gücü budur. insanlıktan damıtılmış hisleri herkesin kendi hayatından parçalar katarak anlayabileceği duygular uyandırmak.