zaman tüneli

peugeot 3008'in elektrikli versiyonu. fastback suv body'e sahip. wltp değerlerine göre 17,9 - 18,5 kwh/100 km arasında birleşik enerji tüketimine sahiptir. 210 hp versiyonu, 500 km'ye varan menzil sunarken, 73 kwh batarya kapasitesi ve hızlı şarj (dc) özellikleri ile 30 dakikada %20'den %80 doluluğa ulaşabilmekte. 170 km maksimum hıza sahip aracın 0-100 hızlanma değeri 8.8 saniye.

ülkemizde allure ve gt donanımıyla satılıyor.

ben de böyleyim, sabah 7'ye kuruyorum alarmı, 6.30'da ayaktayım.

"efendim, bu havada helikopteri kaldırmak intihar olur, hayır ama hayır! bu bir çılgınlık ve ben bu görevi yetire getirmeyi reddediyorum. zaten bugün 1 mayıs ve benim burada sizi cuma namazına götürmek için var olmam tam bir emek sömürüsüdür." diyen pilot arkadaşı bu mübarek cuma günü ve kutlu 1 mayıs işçi ve emekçi bayramı hürmetine üzmemek, zorlamamak ve yormamak gerekir.
pilotlarınız ve korumalarınızı 1 mayıs günü çalıştırmayın! lütfen.
helikopteri ve uçağı olanlara söylüyorum.

dibe batmış coni galiba

sidney pollack'ın yönettiği 1977 yapımı film. al pacino, marthe keller, anny duperey başrolleri paylaşıyor.



imdb trivialarına göre film öncesi ehliyeti bile olmayan al pacino, bu film için araba kullanmayı öğrenmiştir.

zaman zaman tanımlarına denk geliyorum ve nickini içimden “ireeeyyyzzzııır” diye her seferinde okuduğum bir yazar.

asla ve katiyen önerdikleri, övdükleri filmleri izlememeniz gerekiyor. ne zaman ekşi'de deli gibi övülmüş bi filme denk gelsem fark ediyorum ki zaman kaybı birkaç saat oluyor bunlar...

geçen sene 1 mayıs günü çalıştığım yerde resmen sinir krizi geçirdiğimi hatırlıyorum. etimle, kemiğimle nefret etmiştim 1 mayıs'tan. işçi bayramı değil benim için, işçiyi, emekçiyi sömürme günü gibi bir şey...

sadece memurların ve bayaz yakalıların tatil yapabildiği bir düzen bu... geçen yıl sözde kafe, özde herkesi ve her şeyi içerisine alıp koca bir ahıra dönüştüren yerde o iğrenç yerde çalışıyordum. tatile çıkan ne kadar beyaz yakalı varsa doluşmuştu çalıştığım yere... hayatımda bu kadar kalabalık bir gün, bu kadar yorulduğum bir gün hatırlamıyorum desem yeridir...

yani o gün şunu anladım, işçinin en büyük düşmanı yine işçi. ne doğru düzgün birbirlerine destek verirler, ne çalışma şartlarının daha iyi olması adına bir şeyler yaparlar, ne de yapan insana saygı duyarlar... o yüzden bu sistemde bencil ve akıllı davranmak şart, beyaz yaka olup hayatını kurtarması gerekiyor insanın, yoksa her 1 mayıs günü buraya nefret kusmaya geliriz...

beyefendi yaka diye adlandırılan yaka tipini tercih edin. iyi bir intiba bırakır.
beyefendi yaka nedir? diyenler için örnek:

tanımıyorum ama nicki oldukça otantik.

bana anlatmadıkları sırlarını bile fark ettiğim halde kendileri de dahil kimseye anlatmıyordum, sadece kendilerinin bildiğini sansınlar diye. değerimi bilmiyorlar efenim.

futbolla ilgili olduğunu düşündüğüm değerli yazar

işyerimde bir çocuk var bu halden muzdarip. bazen öyle coşkulu oluyor ki çok konuşuyor, enerjisi yükseliyor, herkese laf atıyor, şaka yapıyor, muhabbeti hiç bitmiyor. o anlarda sanki içindeki enerji taşmış gibi oluyor. sonra başka zamanlarda tamamen tersine dönüyor. içine kapanıyor, konuşmak istemiyor, yüzü düşüyor. gerçekten sanki dünyaya küsmüş gibi, hani derler ya karadeniz’de gemileri batmış diye, tam öyle bir hali oluyor.

bir de sık sık bir şeyleri unutuyor, aynı konuyu tekrar tekrar hatırlatmak gerekiyor. bir işe yoğunlaşıp öğrenmesi de zor oluyor gibi geliyor bana. o yüzden açıkçası ona sorumluluk verirken daha temkinli davranıyorum. çünkü işin aksamasını istemem ama bir yandan da ona haksızlık etmekten çekiniyorum.

tüm bunların ötesinde ise gerçekten saygılı, yardımsever ve iyi niyetli biri. yani mesele sadece yaşadığı dalgalanmalar değil onun karakterinde iyi olan çok şey var. ne kadarının hastalığından kaynaklandığını, ne kadarının kişiliği olduğunu ayırt etmek benim için kolay değil.

benim anladığım kadarıyla bu rahatsızlık, duygu durumunun uçlarda yaşanmasına neden oluyor. yani bir yanda taşkınlık ve aşırı enerji, diğer yanda çökkünlük ve geri çekilme. dışarıdan bakınca bazen anlamlandırması zor oluyor ama içinde yaşayan biri için çok daha karmaşık olduğunu tahmin ediyorum.

o yüzden kendi adıma hem mesafemi hem de anlayışımı dengede tutmaya çalışıyorum. tamamen görmezden gelmek de doğru değil, sadece hastalığa indirgemek de. biraz dikkat, biraz sabır, biraz da insan olarak yaklaşmak gerekiyor gibi geliyor bana.

23 yıldır çalışan birisiyim, bu da 23 adet 1 mayıs gördüğüm anlamına gelir. toplasan en fazla 3 kere izin yapmışımdır, bugünde işteyim.

hangi emekçinin bayramı kutlanıyor bilmiyorum ama konunun bizimle ilgili olmadığı aşikardır. neyse yine de kutlu ve mutlu olsun diyelim.

ingilizci akpnin gıcık olduğu bayram.
ingiliz ayakçısı holdinglere peşkeş çekmek varken işçiye hakkını mı verecekler? tayyip rejimi türk halkına karşı bir savaş başlatmıştır. 10 gündür eylem yapan maden işçilerine göstermelik haklarını geri verdiler, şimdi adamları teker teker hapse tıkıp işten atmaya başladılar. kısaca sen nasıl işçi olarak hakkını istersin dediler.

ingilizci akpnin işçiye hakkını vereceğine inanan saftirikler varsa elimde çok kelepir bir köprü var.
akp gidecek, o özlediğimiz görkemli 1 mayıs kutlanacak.

emekci isci kesimi haric herkesin tatil ilan ettigi 1 mayis bayramimiz kutlu olsun. bir seyimiz de normal olsaydi sasirirdim zaten.

yanlış ve cahilce bir çıkarım. cehaletin sebep olduğu bir şaka.

yıllar yıllar önce, beni yetiştirip eğitimleriyle ve tecrübeleriyle donatan, bu günlere gelmemde büyük emekleri olan rahmetli bir hocam vardı.
en iyi bildiği sözü: "iki kişinin bildiği bir boka yaramaz. " dı. bunu sık sık kullanırdı.
ahh kaplan amca ahh. özledim.