zaman tüneli

mis gibi bir gün olsun.. yolumuz güzelliklere, güzel insanlara çıksın..

antik yunan filozoflarının bu güne dahi olumsuz sosyal etkilerini* yaşadığımız ''varlıkları sınıflama garabeti'' dir.

plato'nun yazışı, ardından gelen aristo'nun çizişi ile yürümüş 'varlık zinciri' külliyen kusurlu bir tasarım dır.

dünyaya ve canlılarına karşı ''kusurlu insan'' inşasına yol açmıştır. oku bak;
kaynak:evrim ağacı.

günaydınnnnn

günaydın herkese. herkes için güzel bir gün olsun.

günooo. sabah sabah çikolata ve pasta yediğim için midem bulanıyor. şimdi kim çalışacak kim.

bakayım bir sn...
tam 30*

arkadaşlar cehennem taşıma ruhsatını nereden alıyoruz bilen var mı?

karşıya geçmek için bot servis bekliyorum. günaydın.

ayyy üff semiramis ya ne biçim şeyler diyoon.

''sen varken şeytan kime gerek''

33 buçuk. küsüratlı tahminler daha gerçek.

orta kısmında vitesi olan 'polo' bisiklet

günaydın sözlük
'
sevinçle dolu bir günü, coşkuyla omuzlayalım e mi...

kesinlikle bir köpek..

işin komik tarafı hem annem hem babam deli gibi köpek aşığıdır. sadece apartman dairesinde bir köpeğin beslenebileceğine inanmadıkları için sahiplenmeme izin vermediler fakat artık yetişkin olmanın getirdiği bağımsızlıkla bir tane alıp çat diye eve getirmeyi düşünüyorum. gerekirse , onlar alışana kadar her yere yanımda götürürüm.

ebeveynlerde her zaman direnç mekanizması köpek eve girene kadardır. girince, başta karşı olan ebeveynler , köpeğe aşırı duygusal bağlılık geliştirir. bunu bildiğim için, alıp gelmeyi planlıyorum. emri vaki bazı durumlarda iyidir.

yazarı anonim olan hikayeler serisidir. arapların eski öykülerinden derlenmiş, daha sonra antoine galland tarafından fransızca'ya çevrilmiştir. içindeki şiddet içeren masallar yüzünden çocuklara okutulmaması gereken masallardır. bunu okuyan çocuğu hasta edersiniz. birinin eli kesiliiyor , diğeri kocasını aldatıyor v.s

commodore. çok istemiştim ama babam almadı.

joy dvivision-leave me alone. ian curtis'in intiharından sonra yapılmış şarkı.

çok duygusal bir arka planı var. bence hepimizin gencken veya hala sahip olduğu " bağlarımıza rağmen, cekip gidebilme cesaretini" anlatıyor. bu yüzden bu parçayı seviyorum.

sevdiklerine rağmen, büyümek/ gelişmek/ kendini bulmak için bulunduğu yeri terk eden herkese gelsin. - ya da hayali bu olan.

chance pena - youtube

bu ülke bazında, insanlar kendi kendilerine mutsuz değiller, insanlar itinayla mutsuz ediliyorlar çünkü insanların mutlu olmak için uzandığı her opsiyonda en büyük dinamik "para."

paraya inanmam hatta değerde vermem. bu zıkkıma aşık, cimri, hayatını birikim yapmaya harcayan insanları gerçekten anlamıyorum. kınamaktan değil ama bir kağıt parçasına, hayatı yaşayıp- deneyimlemekten daha fazla değer veriyor olmayı normalleştiremiyorum. neden anımdan- hedeflerimden veya hayallerimden kısayım ki? banka hesabım dolsa ne olur? ben yaşayamadıktan- göremedikten sonra?


para biriktirmek feragat işidir. sizi sürekli istediğiniz şeyden feragat etmeye iter. kocaman banka hesapları yaratabilirsiniz ama bunun için neredeyse hayatı hiç yaşamamanız, her şeyi minimalize ederek yaşamanız gerekir. bunu neden kendime yapayım? neden yapalım? her şeyin gecici olduğu bu dünyada, asıl edinim deneyimdir. deneyim maalesef ki parayla satılıyor. new york'a uçmak yerine, para biriktirmek bana ne sağlayacak?- mutsuzluktan, gelişememiş genel kültürden başka? yanlış anlaşılmasın para birikimine karşı değilim. insanlar tabii ki kötü günü de hesap ederek para biriktirmeli fakat bahsettiğimiz şey sadece para biriktirip hiç yaşamamak değil. para biriktirip ailenden kısmak değil....

bu bilgiyi neden verdim dersiniz? çünkü türkiye'de gerçekten zengin olan insanlar dışında toplumda 3 ayrı maddi sınıfa giren insan türü var:

a) her şeyin kısıldığı ve erişimin zor olduğu bu toplumda, yaşamadan- nefes almadan sadece para biriktirenler... bunlar ailelerinden dahi kısarlar. eşleri- cocukları ne kadar paraları var bilmez. sorarsanız, hep fakir, hep zorla yaşıyorlardır.

tabi bu husus ekonominin getirdiği hayat kaygısıyla direkt bağlantılı olabildiği gibi( kişi güvende hissetmediği için, sürekli kaygılı biçimde birikim yapıyor), direkt kişinin kendisinden kaynaklı psikolojik bir bozukluk da olabiliyor.

b) çalışıp gerçekten bütçesini hiçbir şeye yettiremeyen, yettirmek için kredi kartlarına/ kredilere dayanan ama sonunda yapılandırmalara ve her çeşit borç batağına düşen,

c) gerçekten hiçbir şey yapamayan. hiçbir şeye maddi gücü yetmeyen, toplumun belki de en yardıma muhtaç kesimi...


şimdi bu gruptaki insanlar ve daha niceleri nasıl mutlu olabilir? kapitalizm her şeyi parayla satan bir sistem olduğu için, para her türlü motivasyonsuzluğun baş nedenidir. neoliberal bir sistemde, paranız varsa problemleriniz inanılmaz minimal olur. paranın sağladığı sosyal konfor, insana birçok genel- geçer problemi sildirir.

bu yüzden bu toplum için güncel sorunların "para ve adalet" olduğu kanısındayım. daha da derine inildiğinde, türk toplumunu bu kadar mutsuz eden şeyin parasızlık sonra uç noktaya varmış sınıf ayrımı olduğunu görüyoruz. toplumda maalesef ki garip bir sınıf ayrımı belirginleşti. bunları kısaca ikiye ayırabiliriz: "her şeye bütçesi yetenler ve fakirler."


eskiden orta sınıf kavramımız vardı. yine işi- gücü olan insan hayatını yaşayabiliyordu. artık orta sınıf yok, belirli bir maddi gücün üzerinde olmayan herkes "yoksul" kategorisine indirgendi. mutfağımıza alacağımız ürün için bile 10 market geziyoruz. nasıl büyük bir aşağılanma değil mi? bir peynir için bile uygun market kovalıyorsun fakat bazıları aston martin satın alıyor, yalı dairesi kiralıyor, eğitimi için yurt dışına gönderiliyor, kredi kartlarının limitlerini dahi kontrol etmeden her istediğini satın alıyor... şimdi bu toplum bu eşitsizliği görerek nasıl mutlu olsun?