zaman tüneli

sevgili anneciğim,
binlerce kez açıldım, binlerce kez kapandım yokluğunda
kocaman bir dağ lalesi gibi
ve kapkara göbeğini dünyaya fırlatacakmış gibi duran.

şimdi mucizevi bir yerdeyim
muc’ın ucuz evinde
sanki mürekkebi rutubet olan bir kalem
duvarlara hep senin resmini çiziyor
di’li geçmiş zamanda birçok resim,
hep gülümsüyorsun
aklının ortasında mavi bir yıldız varmış gibi
ve o yıldız karanlık bir şubat akşamında
durmadan soluyormuş gibi

hatırlar mısın?
mavi saçlı bir tanrı gibi severdim burdur gölü’nü
o göl şimdi içimde kocaman bir anne ölüsü.
vişne bahçeleriyle dolu,
neşeli bir şehre benzerdi senin sesin.
bazen ölmek istiyorum
beni yeniden doğurman için
iri, ekşi bir vişne tanesi gibi.

kış başında bir ton kömür yığarlardı kapıya
bazen görülen rüyalar gibi kapkara
bir ton rüya çıtırdarken
sen kar yağmadan önce başkaydın,
kar yağdıktan sonra bambaşka.
sanki hep buluğ çağındaydım.
kuşlar zaptederdi her yeri, sabahları
binlerce kez söylerlerdi söyleyeceklerini
bizim hiç anlayamayacağımız bir şeyi
senin şarkıların aç kuşlara buğday saçardı
kediler yusyuvarlak dururdu karın ortasında
kar manzaralı bir resmin ortasında durur gibi
gri kediler sarmıştı etrafımızı, gri dağlar...
bir tek senin çocuklar üşüyecek rengi saçların vardı.

ben bu eve muc’ın ucuz evi diyorum
yokluğunda böyle oldum.
mucize öldükten sonra buraya taşındım.
ve inan
muc bu evi bana çok ucuza verdi.

yaşasaydın, hayatının ortasına
güller yığan bir adam olsun isterdim babam.
sen bir çocuk romanı annesi ol isterdim.
ölü mısır tarlaları hışırdıyordu
ve kalbimde çıngıraklı yılan sürüleri
diye başlayan bir çocuk romanında...
şalına sarınırdın toprağa sarınır gibi
erken öleceğini biliyordum bana bırakmak için,
bu acımasız ölü anne sesini

şimdi mucizevi bir yerdeyim
zaman bir salyangozun vücudunda yaşıyor burada
ve çok ağır ilerliyor.
yüzümdeki çillerden başka
isyan eden biri yok hayatımda.

not:
ölen her kadın için bir şiir yazdım.
onları muc’a evin karşılığında verdim
çok ucuza.
artık bütün üzgün oluşlarımın adı:
anne!

didem madak