zaman tüneli

sakinliğini seviyorum. burhaniye, kumburgaz falan gibi bir yer benim için..

yazmak bizim hayattan intikam alma şeklimiz.

bir ağabeyimden alıntıdır.

“kalben tasalarını merak etmediğin birine ‘nasılsın?’diye sormak, münafıklıkta bir mertebedir.”

içmek sadece türkiye'de paylaşılmasına ihtiyaç duyulan özel bir aktivite herhalde. ne kadar modernleşsek de hepimiz o çorumlu trabzonlu ailelerin çocuğuyuz işte. illa bir yerde belli edeceğiz sonradan görmeliğimizi.

yadırgıyorum mu sandın ? sanma. bakarsın bir gün ben de paylaşmışım bir carlsberg.

9 haziran akşamı bu olay gündeme geldiğinde, büyük bir şaşkınlıkla “ülkemizde kadının adı yok ve bu sözlükte kalmanın da bir anlamı yok.” diye yazmıştım. belki önyargılı davrandım; ancak kadınların her türlü kötü muameleye maruz kaldığı bir ülkede, bu tepkiyi vermem bana o an için normal gelmişti…

olayın sabahı yoldaş’tan bir mesaj aldım. sadece ben değil o gün yazan tüm yazarlara aynı mesajı atmış sonradan öğrendim. mesajın içeriği, “bana tacizci diyenin alnını karışlarım.” şeklinde, aba altından sopa gösterir nitelikteydi. ben de kendisine, “elinizde bu kadar bilgi ve belge varsa neden paylaşmıyorsunuz?” diye sordum. eğer size karşı haksızlık ettiysem, özür dilemekten de gocunmam dedim.

ancak şu noktada şunu tekrar belirtmek istiyorum… bu olaya adı karışan yazar arkadaşımızın da söz hakkı vardır. burada kimin haklı, kimin haksız olduğuna biz değil, yargı karar verecektir. bu nedenle olay netlik kazanana kadar artık bu konuda burada herhangi bir şey yazılmamasının daha doğru olacağını düşünüyorum.

son beyanınızın bu olduğunu da yazdınız. eğer süreç sonunda sizin haklı olduğunuz ortaya çıkarsa, ben de buradan açıkça özür dileyeceğim. bu konuda sözümün arkasındayım.

sözlükten ayrılma kararımı şu an için erteledim. tanımlarımın bir kısmını kota müsade ettiği oranda olay olduğu günden beri sildim. hepsini silememek çok saçma bunu belirtmek isterim.

son olarak “ sen doğru dur, eğri belasını bulur” diyeceğim.

yedikleri kul hakkı bir çoğuna yeter de artar aslında.

herkesi aynı kefeye koymuyorum. bununla birlikte, saygınlığı bu kadar düşmüş bir mesleğe zam konuşacak durumda değiliz. savcı ve hakimler bu ülkeyi ortadoğu ülkesine çevirdiler; onları satın almanın kolaylığı yüzünden az kalsın pensilvanyadaki kancık ülkeyi ele geçiriyordu. hala liyakatsiz şekilde meslek sahibi olmuş yüzlercesi var aralarında, hala ülkenin hukuki sağlığını hiç etmeye devam eden.

afiyet olsun dostlar.
siz rakınızı içmeye devam edin.
ben de birazdan su içeceğim.

bu da beni terk edecek hüznü:
daha sevgili olmadan ayrılık provasına başlanmış bile.

ülkemizin göz bebeği hakim ve savcılarımızın maaşlarının haklarının olması gerektiğinden düşük olması.
üniversite sınavında derece yapıp üstüne 5 yıl okuyup kelle koltukta gezen bu cumhuriyet koruyucularının haklarının çok olması lazım.
(bkz: mahkemede entrylerinin okunması)
nolur nolmaz ben yatırımı mı yapim

mutluluklar diliyorum renkdaş darısı şampiyonluğa

eğer ki benim entarilerim okunursa, mahkeme salonu bir anda stand-up sahnesine dönüşür.

bende hüzün şeklinde değil de daha çok ümitsizlik şeklinde vuku bulandır. kimsenin beni anlayamayacağına dair karamsar bir inancım var.

15 temmuz sonrası ülkeyi terk edenler gibi bir şey, sanırım.

savcının iddianamesi formata aykırı yalnız.

dedirtecek hadise.

gülüşümün içinde bir ağıt gizli,
her sevinç, bir vedanın habercisi sanki.
beni terk edecek her şeyi
daha gelirken uğurluyorum.

ay benimkiler okunmasın, anonimliğim bir mahkeme salonunda bozulsun istemem.

- iki satırlık yazarlık mı olur! yıkıl karşımdan! *

kalan mı, giden midir terk eden?

rica etsem sadece omuzları güzel olanlar dönebilir mi?
diğerleri biraz şey.*

çok bir şey kaybetmedikleri aşikardır. belki döner veya dönmezler kendi bilecekleri iş bu arada kim gitmiş ne onu ne de olay nedir bilmiyorum.

ferdi özbeğen - şerefine sevenlerin.