zaman tüneli

günaydın canım sözlük
bakıyorum da yukarıda sadece kraliçelere şarkı paylaşılmış.
bu ayrımcılığınızı görüyor ve arttırıyorum:


buyrunuz sevgili sözlük erkekleri (kralları diyemem çünkü kral tektir biraz haddinizi bilin cahil herifler)
doya doya güne güzel başlayın, beyonce kod adlı ve üçe bölünebilen canlıya saygı duyun.
bugün beyonce'u yaratan tanrı için ne yaptınız mesela?
onu sorgulayın biraz.
üçe bölünme olayını şöyle göstereyim:


yapabilen varsa başlığa atsın ona da saygı duyalım.
biz insan ayırmayız*

bu nşye tutmamış ya
yqzık

senün yapacağın işi...

geldim yoktun.

çoğu kişi bunun için birikim olması gerektiğini düşünür
katmandu'da bi tapınağa varlığını bağışlaycaaksın
uzaklaşma dediğin böyşe olur bence

tuğla gibi yazılarıyla meşhurdur
3 cümlede anlatışacak şeyi uzat7r da uzatır
boş yapar

edit:
bak yukarıdaki uzun entryi 3 cümlede halletim işte

kelime haznesi kıt kişilerin instagrama foto atarken kullandığı kalıplardan biri

sana da gümaydın aşkım

günaydınnn! sözlüğün kraliçelerine gelsin bu şarkı. güzel insanlara, güzelliklere denk gelmeniz dileğiyle…

benim wp gruplarında genelde şu şekil oluyor *
(bkz: mesleki deformasyon)

boş insanların egosunu çekiyorlar.

diş hekimimin bile dişçi koltuğundan korktuğunu öğrendiğim günden beri daha bir mesafeli durduğum hekimler kendileri *

anestezi, iğne falan değil de o sesler aşırı rahatsız edici bence. bir de asit etch işlemi sırasında ağzınızda böyle iğrenç bi tat oluşur. ekşi gibi ama değil gibi de böyle bozuk bi limonun tadı gibi de değişik kötü yani. saatlerce de gitmiyor maalesef.

saygım sonsuz kendilerine, bir insanla bu kadar yakın temasta bulunup uğraşmak istemezdim açıkçası, işleri zor. çoluğu çocuğu yaşlısı benim gibi korkanı falan derken iş yükleri de artıyor.

günaydın beyaz yakalılar.

ösym'nin karşımıza çıkarmaktan usanmadığı, güya okuduğumuzu anlama kapasitemizi ölçen nefret objemdir. söz konusu edebiyatçılar, kendileri dışındaki herkese fil dişi kulelerinden bakarlar. öyle ki, hiçbir şeyi beğenmez; eleştirmekten de geri durmazlar. bir de ahkâm keserler: yok, "şiir şöyle olmalı", yok, "roman böyle olmalı." pardon da, sen kimsin? necisin? edebî hayata katkın ne ki bu kadar bilgiçlik taslıyorsun? sanki edebiyatın tapusu sende de, neyin değerli, neyin değersiz olduğuna hükmetme yetkisini sana vermişler." demek geliyor içimden.

her şeyden öte, öyle süslü bir dil ve öylesine kapalı bir anlatım kullanırlar ki, sanırsın paris'te yaşayan bir entelektüel konuşuyor. hayır bir de çok anlamsız ve fazla soyut mecazlar ortaya çıkarırlar. "anlamı gölgeye hapsetmek", "kelimeleri havaya atmak" gibi mecazlar kullanırlar. insan ister istemez, "günlük hayatta kim böyle konuşuyor?" diye düşünüyor. ve en can alıcı noktası da bu. süslü anlatım yapayım derken mantığı kaçırır. soruda tek ve tartışmasız doğru seçenek bulunamaz. sonra da beş şık arasında, yazarın o günkü ruh hâlini telepatik yollarla tahmin etmemiz istenir.

soran olursa buna: "okuduğunu anlama becerisini ölçmek(!)" dersiniz...

huzur dolu bir gün olsun temennilerimizle, günaydın herkese.