zaman tüneli

alper mestçi tarafından yönetilen, şeyda terzioğlu, bulut akkale, ece edibe baykal, reyhan ilhan, yavuz çetin, seda oğuz gibi oyuncuların rol aldığı korku/gerilim filmidir.

türk sinemasında korku işi olarak baktığımızda en beğendiğim filmdir. ben korku filmlerine sadece sahne korkunçluğu olarak bakmıyorum. ekrana bir şeylerin atlıyor olması benim için o filme iyi bir korku filmi demek için yeterli olmuyor. aksine, kurgu ve hikayesini başarısız bulduğum filmlerdeki "jumpscare" sahneleri beni korkutmaz, güldürür. filmi asıl korkunç yapan her zaman kurgunun gerçekçiliği ve senaryonun dramatik ağırlığıdır. işte siccin 2 tam olarak bu sebepten özel bir iştir; anadoluda sık sık kulağımıza çalınan, gerçek hayatta her türk vatandaşının başına gelebilecek bir olaylar silsilesini işler ve etliye sütlüye karışarak bu konsepti tüm çirkinliğiyle ele alır.



filmin iddiasına göre, gerçek bir hikayeden esinlenerek çekilmiştir.

ısrar felakettir.

olaylardan bağımsız, moderasyon ve editör ekibi için fikirlerimi beni tanıyan herkes bilir. aralarında gerçekten zeki insanlar olsa da bazılarının (bkz: avel) kelimesinin sözlük karşılığı olması konusunda hep nettim.

şimdi başıboş kalmış gibi.
acilen bu kadronun (geçici de olsa) doldudulması gerekiyor.
tavsiyem: standart bir zeka testi sonucuna göre, belirli bir seviyenin üzerinde puan almış 30 yaş altı genç arkadaşlarımızdan kurulması.

benim yaş skalam* ve üzerindeki yazarlar zaten iş gereği, bunca yıllık tecrübe ile birlikte genel olarak yöneticilik yapıyor oluyorlar (yani normali bu)
gençlere şans verilsin istiyorum.
onların da avelleri çok ama aralarında zehir gibi olanları var, seçmek zor değil.

gönüllü olan yazsın yoldaş'a. denemekten ne çıkar?
belki uyumlu bir ekip toplanır. belli mi olur?

nick verebiliyor muyuz?

diye sorarım ve ıyyy öğk diyenler için üzgünüm ama öpüşmenin iyisi fransız olandır ya.

böyle durumlar için her zaman yedek yönetim sistemi şart. yazarlar ortada kaldı. kimi boyamak istiyor, kimi madalya istiyor. başlığı harf fazlası var düzeltmek istiyor. isteklerimiz, taleplerimiz havada asılı kaldı.

modeli şu:
richard mille
rm 53-01 tourbillon 'pablo mac donough' carbon limited edition of 30

yani dünyada bu saatten sadece 30 adet var ki acun gibi kafası zehir gibi çalışan biri bu saatin yatırım tarafına para vermiştir.
çünkü şu an 2-3 milyon dolar arasında stoğu bulunan bu saat (o da 1-2 haftaya biter, alır biri) bundan 10-15 yıl sonra müzayedelerde 4-5 milyon dolardan kapı açacaktır.

zenginler her zaman çok pahalı saat takar çünkü bu cemiyette statü göstergesidir.
çok zengin olunca, ortamda üstünlük adına bu tarz detaylara para harcarsınız.
çünkü çevrenizdeki herkes sizin genel hayattaki sahip olduklarınıza sahiptir.
bilmem nerede yazlık, hepsinde var.
yat, olmayanı döverler.
araba, hepsi en iyisine biniyor.

saat bu konuda önemli detay.
mesela sana bana "oha" dedirten longines ya da tag heuer* markalarını takamazsın çok zengin olunca.
gülerler, yanına koyduğumun pintisi diye dedikodun çıkar*

o saatten sonra (bkz: haute horlogerie) sınıfı takmak sosyal zorunluluktur.
gider patek mi alırsın rm mi alırsın o sana kalmış.
ama bu segmentte aldığın saati güzel kullanırsan, ileride batsan bile her türlü aldığına satarsın.

açun ılıcalının saatinin 139 milyon dolar olması.

almanca. her seferinde bir gayretle öğrenmeye başlayıp bıraktığım o dil.

"hulk" karakterini en iyi işleyen filmdir.

bu filmin aksiyon sahnelerini binlerce kez izlememe rağmen hala her açtığımda bir içim kıpırdar. insanda "güç istenci" duygusuna olan iştahı bu denli azdıran çok az film vardır. müzikleri de mükemmeldir.

kendileri yoklar
buyrun ben yardımcı olayım

mahlasınızı yeşile boyayacağım
boya ve fırçalarımı hazırlıyorum
siz nickinizi uzatın ben başlıycam birazdan

"bir odanın içinde geçen film" konseptinin en iyi örneklerinden biri olan filmdir.

filmi izliyorken sanki aslında kendi odamızın içinde konuşuluyor ve o iç sorgulamayı kendi kendimize yapıyor gibiyiz. sahiplendiğimiz tüm değerlerin made-up* olduğunu düşündürmekle film zaten izleyici bir çarpıyor. asıl kırılma izleyicinin senaryonun gerçek olma ihtimalini kafasında tarttığı ve hatta buna inanmak istediği anda yaşanıyor.

çok özel, kendine has bir film. bir ikincisi gelmez.

tek yol "galibiyet"miş ve transfer mevsimi gelmiş.

hiç bir oyuncu bu dönemde bacağını eline alıp sahadan ayrılmak istemez diyorlar. galibiyet için motivasyonu bu etkileyebilirmiş.

elbet bu koşullar aynen karşı takım için de geçerli.

koşullar eşit. biz alalım bitsin bu kabızlık, sürsün bu rüya.

2 aydır var olan sorunu çözemediler. mahlası yeşile boyamıştım, yeniden boyamak istiyorum ama buton aktif değil. bunu birkaç defa yazdım. en son ilgili birime yönlendirdik gibi bir şey demişlerdi. ilgili birimde yoldaş olabilir. birkaç saat önce yine yazdım ama bu seferde hiç cevap gelmedi. zaten uygulama da arada bir donuyor. yavaş yavaş alternatif aramaya başladım.

kesinlikle kazanılması gereken bir maç.beraberlik bile kupaya veda olur.

(bkz: her entryim)
çünkü bedelini peşin yatırdım.*

x-men serisinin abes bir süper kahraman fetişizminin dışına çıkarak ortaya sinema ruhu olan bir iş koyan yapımdır. bu filmde insanlardaki korku duygusunun ne kadar tehlikeli bir şey olduğunu, bizim icat ettiğimiz iyilik - kötülük kuramlarının temel felsefi sıkıntılarını ve intikam, aşağılık kompleksi, güç istenci gibi konuların güzelce yoğurulmasını seyrediyoruz.

severim, güzeldir. üstelik müzikleri de başarılıdır.