zaman tüneli

(bkz: yolumuz uzun gençliğimiz var)

#4020842

hayaller içinde gün görmeye bak.
saklı kalan güne can vermeye bak.
parıldayıp duran insanlara bak.
kendi düşlerine, düşmanlara bak.

insanların gerçekleştirdiği hayallerinin yanında benimkiler.

bir adım daha atsan daha düşünmeyeceksin. ama o adımı atamıyor insan.

yanılsama. anlatınca geçmez. paylaşınca ne dertler azalır ne mutluluklar çoğalır.

bir mola yerinde sigara içmeliyiz mesela titreyerek.
başını omzuma yaslayıp uyumalısın, camdan yansıyan simana bakmalıyım…

filmi ilk izlediğimde bile aşırı derecede güzel bir kadın olduğunu fark etmiştim. izleyen erkek, kadın herkeste nefret ve antipati dışında bir duygu uyandırmaması onun ve karakterin başarısıydı. zaten rivayete göre karakterin kadınlığına perde çekmesinden rahatsız olmuş olacak ki bir gün sete yarı çıplak gelmiş ve tamamına yakını erkeklerden oluşan oyuncu kadrosunun aklını başından almış. bu da 1976 oscar töreni'nde en iyi kadın oyuncu ödülünü aldığı an.

inanmayın ısıracak.

insandan insana geçer, evet.

eleni vitali'nin seslendirdiği harikulade şarkı. meşhur naci en alamo şarkısının yunanca versiyonudur.

naci en alamo şarkısı da ilk kez vengo filminde çalınmış olan, dünya üzerinde vatansızlığı iliklerine kadar hisseden bir çingenenin feryadıdır aslında. daha sonra naci en alamo, filistin direnişini selamlamak için naci en palestina'ya evrilmiş, emel mathlouthi'nin sesi ile işgale direnen halkın sembolü olmuştu.

vengo filminde şarkıyı söyleyen hanımefendinin ismini anımsayamadım. ancak, kendisi bir sefarad yahudisi olan yasmin levy bana göre naci en alamo şarkısını en yürekten söyleyen sanatçıdır.

bu kadar gevezelik yeter. sizi bu enfes eserle baş başa bırakıyorum. keyifli dinlemeler.

ne anlatınca geçer ne de saklayınca.

aaa cam kenarı akar. benimle yapılan bir yolculukta benden başka birinin cam kenarında oturması namümkündür.

katlanabileceklerimin sonsuz olduğunu idrak ettikten sonra insanlıktan çıktım.

çünkü insan dediğin sonsuzluğun içinde kaçabileceği bir son olduğu inancındaki bir varlıktır.

hiçbir umut kalmadığında geriye ölüm kalır umut olarak. ölüm bile benim için bir lüksten, yani hayalden ibaret.

umut edecek, gidebilecek hiçbir yer yok.

belki de görmek istediğim son manzara senin cam kenarında oturduğun andır.

teletabiler.

geldi yine piç diyordur herhalde. üstüne müstüne yatıyoruz hakkımızda iyi şeyler düşünecek değil.

herkesi kendiniz gibi sanmayın.

ne zaman son bulacak bu acı? ne zaman kesilecek nefesim?
kendim kesmeye cesaretim yok. ama artık lütfen, ben bu acıyla yaşayamıyorum.

ankarayı çok ezikliyorlar ya,üzülüyorum
bir kere ankarayı bir turist olarak gezmek var bir öğrenci olarak yaşamak,bir öğrenci olarak yaşamak,bir de ankaralı olmak var


ben öğrenci olarak yaşayan kategorisindeydim bu yıl,gölbaşındaki göl böceklerini,şehirde var olan su problemini,asla çalışmayan yürüyen merdivenleri,keçiören metrosunun yerin dört beş -belki daha fazla- kat aşağısında olmasını,metronun eryaman tarafında japonya gibi hissettirmesini,kimsenin bilmediği başkentray/banliyo hattının oradan her gün geçmeyi,acilin tam karşısında yurdu olup oradaki hastaneye asla gidilmemesi gerektiğini,yurt yemeklerinden zehirlenip enfeksiyon geçirmeyi,ankamall ün önünde bayılıp gazi acile kaldırılmayı,ankaray duraklarını ezbere bilmeyi ve her durakta inmiş olmayı ve daha nicelerini tecrübe ettim ve tüm bu çıkarımların sonunda ne ankara’yla ne ankarasız olmuyor,seviyorum be

teletabiler.