zaman tüneli

sorun cümlenin içeriğinde değil, söylendiği andaki dozunda. iki haftalık bir tanışıklığa "dünyam" kelimesi maalesef sığmıyor, karşı taraf da bunu duyunca kendini sevilmiş değil borçlu hissediyor. üstelik bu kadar büyük bir laf edildikten sonra ilişkinin geri kalanı hep o cümleyi doğrulama çabasına dönüşüyor. hâlbuki aynı duygu daha az kelimeyle söylense çok daha ağır basardı. insan zaten sevildiğini bir şekilde anlıyor; ilan etmeye gerek kalmıyor.

acımasızlığı meşrulaştırmak için kullanılan en kestirme cümle. bu sözü söyleyen kişi genelde kendini kurt sanır, oysa çoğu zaman sadece sürünün ortasında yürüyen biridir. üstelik gerçek kurtlarda böyle bir kanun da yok; doğada olan şey daha çok sürüyü ayakta tutmak için geride kalanı beklemek. yani bu laf doğadan değil, doğrudan insanın kendi bahanelerinden çıkmış. bir yerde bu cümleyi duyuyorsan, orada birileri yapacağı şeyin savunmasını önceden hazırlıyor demektir.

insanın hiç beklemediği anda gelen, karşısındakini bir anda çocuklaştıran hareket. dünyanın en basit jesti gibi görünür ama birinin saçına dokunabilmek için önce ona yeterince yaklaşmış olman gerekiyor. yorgun bir günün sonunda başını birinin dizine koyup saçının okşanması çoğu ilaçtan daha etkilidir. insanın konuşmadan da anlaşabildiği en çok burada belli oluyor zaten. bir de uykuya dalmadan hemen önce olanı var ki, o resmen günün kapanış jeneriğidir.

ilk üç ayı tatil, sonrası karakter testidir. kimse sana ne zaman kalkacağını, neyi nereye koyacağını söylemez; bu özgürlük bir yerden sonra sessizce sorumluluğa dönüşüyor. hasta olduğun gün su almak için markete kadar yürümek zorunda kalınca insan meseleyi gerçekten anlıyor. buna karşılık eve girdiğinde her şeyin tam bıraktığın gibi durması tarifsiz bir huzur veriyor. bence herkes hayatının bir döneminde en az bir yıl yalnız yaşamalı; kendini tanımanın en kısa yolu bu.

valla bana derdin me diye sorun.
sorun hele;)
ne herhangi bir siyasi rekabet, ne herhangi bir dunya savası.

dort aydır buzdolabım yok. buzdolabım olunca bi hafta tavuk yicem. bi de mis gibi soguk domates. ve soguk su icicem;)

42-44 beden filan olan, gideri olan hatun kişilerdir.

sevgili kankalar,
ben de cok farkında degilim, ama o gideri olan sınırı biraz astık sanki biz.
acil toparlayalım bir iki aya ciciler hep beraber;)

insanın kendisi de dahil olmak üzere hali hazırda yapılmış olanlarda o kadar da matah bir şey görememesidir. gel gelelim çocuk yapmak ölümsüzlüğe öykünmektir ve insanın kendi elleriyle kendi olamamışlıklarını başkası üzerinden giderme çabasıdır. yapan yapsın gider severiz ama ne gerek var?

komşu kızı denince, gece gece aklıma benden 10 yaş kadar büyük olan rahmetli f. abla geldi. f. abla saftı, temiz kalpliydi, kimse için kötü söz söylemezdi. zekası da çok işlek değildi ama zeka özürlü olduğunu söylemiyorum. akademik başarısı vasatın altıydı diyelim. üniversite sınavlarının o zamanki tabirle 1. basamağını geçmek için lazım olan puanı 3 sene üst üste sınava girmesine rağmen tutturamamıştı. ancak f. ablanın biz özelliği daha vardı. tıpkı kendisinden birkaç yaş küçük erkek kardeşi h. gibi kalça çıkıklığından ötürü topallayarak yürüyordu. öte yandan aile durumları fena değildi. iki kardeş korumacı ve muhafazakar bir ailenin tarassutu altında büyüdüler. babaanne, anneanne, baba ve anne hepsi beraberdiler. bize renkli tv alındığında yunan kanalı ert'de yayınlanan yabancı müzik programındaki klipleri izlemek için d. ve ş. ablalarla bize gelirlerdi. günlerimiz o ilk renkli televizyon kadar berrak ve kaygusuzdu.

f. ablanın yaşıtları birer birer okumak için dağıldılar. ilerleyen senelerde çoğu evlendi, çocuk sahibi oldu hatta boşandı. f. abla hem anne ve babasıyla kaldı. sakat kadrosundan bir devlet dairesinde işe girdi. ben de bir daha yaşamamak üzere izmir'i terk ettim. seneler geçti. anne ve babası rahmetli oldu. erkek kardeşiyle müstakil evin mülkiyeti için davalık oldular. bir gün annem telefonda f. ablanın vefat ettiğini söyledi. baş ucunda ilaçlar varmış. intihar olup olmadığını tespit için savcı gelecek dendi. kendisinden genç bir adam, bununla parası için yakınlaşmış. geliri, emekli maaşı ve evi vardı. hayatı boyunca bir abla, bir masum komşu kızı olmaktan öte sıfat taşımayan f. abla belki de sevgililiği, birisinin kadını olmayı istedi.

ölümünden sonra kardeşi h. alelacele evi kiraya verdi. anneme gittiğimde oranın kebapçı yapıldığını gördüm. kız kardeşim benden önce görmüş ve ağlamış. f. abla hayatı boyunca bir yakamıoz kadar bile parıldamadı. hayatın iyilere bir borcu olmaması ne kadar acı. böyle insanları hatırladıkça aklıma hz peygamberin sav. o sözü geliyor. ''cennet ehlinin çoğunluğu bülhlerdendir (eblekler, saf itikatlılar). güle güle ablam. sen bu şarkıyı çok severdin.

hayatımın bir kaç yılını her gece iki üç saatte bir uyanarak ve yataktan çıkmak zorunda kalarak geçirmek istemiyorum. hayat hakkında hiçbir bilgisi olmayan bir canlıya her şeyi öğretip iyi bir insan olarak yetiştirip aynı zamanda kötülüklerden koruyamam. bu konuda hem isteğim yok hem de başarabileceğime olan güvenim. ben de çok iyi bir insan sayılmam. kendime ayırmak istediğim zamandan, hayallerimden vazgeçmeye ve kendimi başka bir canlıya adamaya yönelik bir arzum da yok. çok harika genlerim de yok birkaç genetik hastalığım ve taşıyıcılığım da var. vazgeçmek değil hiç istememek aslında.

guvendigim birine giderim.
guvenmedigim birine gitmem.
heralde anlasılır olmustur.
ve caresizligim asla ekonomik sebeplerle olmaz benim. onu kendi basıma halledebiliyorum.

sen kapı acıyorsan ve ben sana ısrarla gelmiyorsam bil bakalım ilişkimizde ne eksik?
boyle iste.

daha fazla sorma.
zaten senle iletisimde olmam da sevgilimin hosuna gitmiyor. onu gram uzmek istemem bu hayatta.

ilk sevgilimle 8. sınıf bittiğinde hiç ayrılmamaya yemin etmiştik okulun bahçesinde sonra bi daha görmedim kızı. ilk sevgili dolayısıyla biraz da böyledir. bunu yoğun bir duyguyla yaşayan yazarlar bana kendimi denyo gibi hissettirmiştir, yazıklar olsundur.

hayatımın tamamen alt üst olduğu bir daha da doğrulamayacak kararlar aldım.
hiç pişman olmadım, yanlışın esaretinde sahte refah yaşamaktansa, onurlu bir duruşun rahat bir vicdanın huzuru herşeyin üzerindedir..

rahat bir vicdan, haksız huzur ve refahtan daha değerlidir.

okulun en güzel kızıydı 3. sınıftaydık, siyah saçlı yeşil gözlü bir şeydi. beni kendi sokağına oyun oynamaya davet etmişti. muhabbet sohbet derken sonra elimden tuttu sevgili olalım mı dedi ben de tamam olalım dedim öyle yürüdük oynadık 3 ay sonra kız taşındı bidaha haber alamadık birbirimizden. niye sevgili olduk ben de anlamadım öyle saçma bir şeydi hehe..

değerli abim güzel insan, varlığın daim değerin yüce olsun, aksi iddaa edilse bile özünde ve gönlünde güzellik vardır der aksine itibar edilmeyecek saygın insansın.

benim için aynı zamanda çocukluk arkadaşıdır. daima iyi andığım iyi hatırladığım ali geçen yıl bir motor kazasında hayatını kaybetti. duygusal bir tanım olacak ama hissettirdiği boşluk hâlâ can yakıyor. geçirilen her zamanın kıymeti bilinmeli.

(bkz: esra kılıç)

fayans olmayan eski banyolarda yaşanan hadise

gece gece yapmayın lütfen. içim ürperdi resmen.

çaylaklık vazifesini eda eden yazarımız. sanıyorum ki denizlili*.

sözlük anasayfasını kullanarak düşük bütçeli simülasyonunu yaşayabileceğiniz deneyim. ben takip ettiğim yazarların entrylerinde de aynı tadı alıyorum. neredelerdir ne yaparlar bilinmez.