zaman tüneli

unutulmaz, vazgeçilmez bir anne repliği, tümcesi.
bunu duymayan sosyal fobik evlat yoktur.

evet, mesela koskoca ruhi su belki kedi kesmez, garantili hatun düşüreyim diye bir de köpek ekleyerek selfie vermiş.

ne zaman yaratılışınız ile ilgili bir konuda kendinize eleştirel yaklaşsanız duyacağınız söz. bir örnekle açıklayalım.
- anne, sence de çok tipsiz değil miyim?
- tövbe de bakayım, allah'ın gücüne gider.

valla eş dost akraba konu komşunun veledini parkta kaydırak başında beklemek ya da köpek gezdirmek kadar etkili olmadığını düşünüyorum.

kedi beslemek -bizatihi kadınları etkilemek bakımından- bana aksine efemine bir intiba verir. yine de herkes rızkının peşinde tabi. ben kedi yerine baskısı tükenmiş kitapları tercih ederim mesela. misal, bana eski baskı atlas silkindi'yi bulmamda yardım edebilir mi gibi.

gelmemiş günün tasasıyla bugünü ziyan etmek.

bunların erkek düşürmek isteyen versiyonları da var. fabrika bahçesinde bir kedimiz var, kadının teki öğle molasında dışarıda kediyi seviyordu, ben ise americanomu yudumluyodum. kadın kediyi elinde tutar vaziyetteyken "çaycı bey sevmek ister misiniz şuna bakın çok tatlı" dedi. elinizden bırakırsanız severim dedim, düşünsenize bir kadının elinde tuttuğu kediyi seviyorsunuz. kendimi böyle romantik bir duruma düşüremezdim. sonra yere bırakıp elerini silkti kadın. ben de yerde biraz kedi ile oynadım, kadın da bozuldu gitti zaten yanımdan ve uzaktan uzaktan izledi kedi ile oynamamı..

logosuna 31 koymuşlar amrullah koş.

annem, babam ve arkadaşları kağıtlara istedikleri isimleri yazmışlar, sonra da tombala çeker gibi çekmişler. isimlerimden biri annemin yazdığı diğeri de arkadaşlarından birinin yazdığı isim çıkmış ve olmuş. bu kadar.

teyzem. ismimin hikayesi her daim gözyaşı sebebimdir.

isim: dayı.
soyisim: atatürk.

tabi ben sonra ismimde ufak bir değişiklik yaptım ama dayımın koyduğu kısım halen duruyor.

gelir geçerin yıkıcılığını içimde bir tufan gibi, deprem gibi sürekli hissetmekten kendimi alıkoyamıyorum hayat boyunca.

melankolimin uçsuz bucaksız, karanlık sularında, her ne kadar mutlu olduğum zamanlar olsa da bunun geçiciliği, mutluluğumu daha büyük bir mutsuzluğa çeviriyor.

her şey geçer. bu sözün hüznü... değil hazların, acıların bile geçer. acılar kalsaydı bari. hiçbir şeyi muhafaza edemezsin, hiç kimseyi tutamazsın. her şey biter, herkes gider.

öylece ardından bakarken buluyorum kendimi hep. yutkunup. yakıyorum bir sigara. bir de hassittir diyorum ki o da çok bir şey değil zaten. öylesine.

ben buyum. değişmeyen tek şey... melankolim.

vsden sonrasini okumayın.
ben de okumadim.

(bkz: cevab veremedim)
(bkz: özgürlüğümü seviyorum)

canımın içi babam…

parayla satın alınamayan şeyler, hala aynı önermeye dahil mi diye bir denerdim.

yok eğer hala bir değişiklik yoksa gidip mastercard ve visa'yı satın alırım.

kuzenim kodu.

cok fazla tanım var ama eğer ipin ucunu bir tanidigim yakalarsa beni tanidilar demektir.
görmemiş gibi yapın tamam mı?
zaten pek zorlanmazsınız hahahahzh

içerinden birini başka birinin yanına yazmak için kansız olman gerekli.

ışığın bizi hala aydınlatıyor atam.

yoo kim koymadı annemle babam koydu, ewed.

bir sorunsal. benim ismimi annem koymuş. hatta ben doğmadan aylar önce karar vermiş ismime.
öyle yani benim hikayem bu.
siz de derdimi sevmekten vakit bulup, lutfeder iseniz isminizi kimin verdiğini yazabilirsiniz bu başlığa.