zaman tüneli

masanın üzerindeki eski pirinç lambanın düğmesini çevirdim. titrek, sarımsı bir ışık odayı kapladı. gölgeler duvarlardaki devasa kitaplıklara doğru uzadı. kitaplıklar hınca hınç doluydu ama sıradan romanlar veya tarih kitapları değildi bunlar. anatomi atlasları, tıp bültenleri, harita ölçüm kılavuzları ve sırtlarında sadece sayılar yazan siyah ciltli defterler...

içeri adım attığım an burnuma dolan hava, yıllardır hava almamış bir mezarın içi gibiydi. yıllanmış sigara dumanı, küflenmiş kağıtlar, çürüyen deri ve insan tenini andıran hafif, tatlımsı bir koku... pencereler simsiyah, ağır kadife perdelerle kapatılmıştı. dışarıda öğlen güneşi olmasına rağmen odaya sızan tek şey, kapı aralığından giren cılız bir ışık çizgisiydi. o çizginin içinde süzülen toz taneciklerine baktım. havadaki tozlar bile hareket etmiyordu. sanki odaya girdiğim an donup kalmışlardı.

canım sözlük, anasayfama laps diye bu başlığı koymuş.
e dur atayım madem.


üşenmedim banyoya gidip çektim.
tam duş jeli değil aslında, vücut sabunu mantığı.
duş jelleri çok kimyasal malum.
he bir de bu refill torbası, şişesini boş görünce atan temizlikçi abla sağ olsun...
oysa ben kargoyu ofise söyledim, akşamına dolduracaktım*

evin en arkasında, hayatım boyunca kapısının önünden bile hızlı adımlarla geçtiğim o çalışma odası duruyordu. çocukluğumda o kapının ardı benim için karanlığın kaynağıydı. içeriden gelen tıkırtılar, daktilo tuşlarının kemik kırılmasını andıran sert sesleri ve babamın kendi kendine mırıldandığı anlaşılmaz kelimeler... o zamanlar bir çocuğun saflığıyla içeride devasa bir yaratık olduğunu düşünürdüm. şimdi ise gerçeğin çok daha kötü olduğunu biliyordum. içeride sadece babam vardı.
elimdeki pirinç anahtarı kilit deliğine soktum. metal o kadar soğuktu ki, avucumun içindeki deri sızladı. anahtarı sola doğru çevirdiğimde kilit mekanizması paslı bir çığlıkla pes etti. kapıyı yavaşça içeri doğru ittim. ahşabın gıcırtısı boş koridorda yankılandı.

#4034702
anlatsana biraz daha.

terk ettiğim kim onu da bir yaz bakalım merak ettim.
böylece başkası dediğin kişinin kim olduğunu öğrenmiş oluruz. o kim oluyor ise sen de o oluyor olabilirsin yahut o kişinin yakınısındır.

he bir de,
kaç insan? onları da bir say hele.
18 mi?

haksızlığı sevmem kardeş.
anlat, çözeyim.

kalemim döndüğünce son bir uzun soluklu hikaye yazacağım. umarım beğenilir. başlıyorum…

babam öldüğünden beri bu evde zaman akmıyordu. mutfaktaki ahşap tezgahın üzerine sinmiş çürük elma kokusu, koridordaki rutubetli duvar kağıtlarının kabarmış yüzeyi ve pencerelerden içeri süzülemeyen o boğucu karanlık, evin içindeki her şeyi dondurmuş gibiydi. salondaki sarkatlı saatin saniyesi bile üç hafta önce salı gecesi, babamın göğsünü kavrayıp koridorun ortasına yığıldığı o anda durmuştu. yattığı yerdeki halıda hala siyah, kurumuş bir leke duruyordu. kimse temizlememişti. ben de dokunmamıştım.

giden gelmiyor leyla.

kendi hayatımı veya önüme sunulan seçenekleri kendim seçiyorum diyebilirim. hayatıma müdahale edenlere de tokatı yapıştırım. tam bir sigma boyum dur diyebilirim...

sözlüğün önde gelen yöneticilerinden.

akşam akşam içime düştü.

akdeniz iklimi memleketlerinin küçük ama can sıkıcı paradoksu. duşun suyu kurumadan ikinci turu başlıyor.

zamanında sözlüklerde on binlerce kişiye ulaşmış hikayeler yazdım.
kimisi korku, kimisi hayat hikayesiydi. bazıları ise saçma sapan ibretlik ayar serisindendi.
yine yapmak istiyorum. belki de son bir uzun soluklu hikaye yazıp jübile yaparım.
beğenilip beğenilmemesi asla umrumda olmadı, yine olmaz.
burada hikaye yazmak serbest ise uzun soluklu bir gizem ve korku hikayesi yazmak isterim.

batılı yaşvakların malına çökmek istediği düşmanlarını canavarlaştırmak için kullandığı yeni icadı. bundan önce de "barbarian" derlerdi ağızlarını yaya yaya.

bir batılı her zaman yaşvaktır, kullandığı kelimeler hep değişir ama yaşvaklıkları bakidir.

çok sinsi, çok.

izmir’de şu an.

kimin hayatıysa

insanı deli eden durum

başlığı görünce öyle bir düşüncelere daldım ki.
evde bize sunulan neyse, onu aradığımız bir hayat yaşıyoruz. tam olarak bunu düşünüyordum. yaşadığımız bütün sorunlar, üzüntüler ve hatta mutluluklar, her şey çocuklukta kodluymuş meğer.
bu hayatta neyi başarmak istediğimi hiç kendime sormadığımı fark ettim. ya da nasıl insanlardan hoşlandığımı bile bilmediğimi. insan 2 ay önce akıl edemediği şeyleri bir anda nasıl dank diye akıl eder, bilmiyorum. bir gecede bile yeniden doğabilen bir canlıymış insan. bunu anlıyorum.
insanda inanılmaz bir öfke oluyor, ne diye hasta çocuklar yetiştirir ki ebeveynler diye düşünüyorsunuz. neden iyileşmek için bu denli çabalamalıyım? sonra onların da birer mağdur olduğu geliyor aklınıza, bu hasta aile ortamlarının tekrar eden bir döngü olduğunu görüyorsunuz.
nasıl kırmalı bu döngüyü? önce iyileşmeli sonra da kendine kendin gibi bir hayat kurmalı. daha ilk evredeyiz, bakalım.

sözlük yazarlığı için maksimum seviye.