zaman tüneli

demekki benimki bana yetecek kadar. herşeyin fazlası zarar.

dışarıdan bakıldığında, hayatın sıradan akışına ayak uydurmaya çalışan, kendi sessizliğinde yaşayan biri o. kimse onun iç dünyasında kopan kıyametleri, her gün uyandığında sırtına binen o görünmez ama tonlarca ağırlıktaki yükü fark etmiyor. insanlar onu görüyor ama onun ne hissettiğini, neyle mücadele ettiğini asla anlayamıyorlar. çünkü o, uzun zamandır derin bir yalnızlığın ve kimseye kendini anlatamamanın yorgunluğunu yaşıyor. içinde biriken kelimeler, söylemek isteyip de yutkunduğu cümleler o kadar çoğaldı ki, artık bir barajın duvarları gibi çatlamaya başladı.onun en büyük savaşı, aslında kendi duygularıyla. eskiden üzülebilen, kırıldığında ağlayıp hafifleyebilen, neşeyi ve hüznü kendi renginde yaşayabilen o insan artık yok. yaşadığı ağır hayal kırıklıkları, üst üste gelen haksızlıklar ve hayatın o acımasız koşturmacası içindeki tüm o hassas dengeleri altüst etti. şimdi ne zaman canı yansa, ne zaman haksızlığa uğrasa ya da ne zaman anlaşılmak istese, ruhu bu duyguları normal yollarla dışarı aktaramıyor. bütün o incinmişlikler, kırgınlıklar ve çaresizlikler, içindeki gizli bir fırında eriyip tek bir şeye dönüşüyor, öfkeye.insanlar sadece o öfkeyi görüyor. onun aniden yükselen sesini, sertleşen bakışlarını ya da tahammülsüzlüğünü eleştiriyorlar. neden bu kadar gerginsin diyorlar, neden her şeye parlıyorsun. oysa bilmiyorlar ki, o öfke aslında bir yardım çığlığı. ağlayamadığı için biriken gözyaşlarının, beni duyun, canım yanıyor diyemediği için sertleşen kabuğunun bir yansıması. öfke, onun kırılan gururunu ve yaralı kalbini korumak için çaresizce kuşandığı son savunma mekanizması. içindeki o yorgun çocuk, kendini dünyaya ancak bu sert maskenin arkasından duyurabiliyor.epey zamandır çok sıkılmış, çok yorulmuş ve tarifsiz bir şekilde bunalmış durumda. hayat onun için, tavanı her gün biraz daha alçalan, duvarları üstüne üstüne gelen dar bir odaya dönüştü. nefes almakta zorlanıyor ama bunu kimseye belli edemiyor. en acısı da, etrafı insanlarla doluyken bile o koyu yalnızlığı hissetmesi. ne zaman birine içini açmaya, ben iyi değilim demeye yeltense, kelimeler boğazında düğüm düğüm oluyor. karşısındakilerin onu gerçekten dinlemeyeceğini, geçer, abartıyorsun ya da herkesin dertleri var diyerek geçiştireceğini çok iyi biliyor. anlaşılmamak, bir duvarla konuşuyormuş gibi hissetmek, ona yalnızlığın kendisinden çok daha ağır geliyor.o artık sadece dinlenmek istiyor. haklı çıkmak, bir savaşı kazanmak ya da birilerine bir şey kanıtlamak derdinde değil. sadece içindeki bu ağır, yorucu ve boğucu yükün hafiflemesini, ruhunun biraz olsun nefes almasını arzuluyor. tek başına sırtlandığı bu hayat mücadelesinde o kadar çok yıprandı ki, tek ihtiyacı olan şey güvenli bir liman, sessiz bir huzur ve seni anlıyorum diyen samimi bir bakış. ama o güne kadar, içindeki o derin yorgunluğu ve kimseye anlatamadığı kırgınlıkları, dışarıya vuran o öfkeli dalgaların arkasında saklamaya devam edecek.
o benim evet
her neyss...

birde lezbiyen olmasaydı....offfff

o kim tanımıyorum ben.

günümüz hastalığı.

gülerken de dans edebiliyordur. böyle maharet her erkeği cezbeder.

avrupa şampiyonluğunda çok büyük emeği olan voleybolcu. kanaatimce sokollu mehmet paşa'dan sonra devşirdiğimiz en büyük türk.

göreceli olmayan durumdur. şüphesi olan varsa, olmasın.

röpdöşambr ve puromla berjerimde derin ufuk açtırıcı başlıklar girmekteyim, evet.

biriniz de sonucu yazın,
italya 2-türkiye 3..

bunlar nasıl çevirdi bu maçı, hiç anlamadım ama yürekten tebrik ediyorum. şu erkek futbol takımı, şu kız voleybol takımının yarısı kadar ruha sahip olsaydı dünya kupasını köpek etmiştik.

(bkz: bırakınız yapsınlar, bırakınız geçsinler)

atatürk'ün kızları ve cumhuriyet'in aslan gibi kadınları, yine türk kadınının gücünü gösterdiler.

futbol takımı, sizin zerreniz etmez!

ne varsa, sizde var muhteşem ve harika kadınlar!

hem güzeller, hem başarılılar, hem de karakterlerini ortaya terlerinin son damlalarına dek koydular!

sizinle gurur duyuyoruz! laik ve cumhuriyet'in kadınlar başardı. yine, yine ve yine başardı!

ezcümle ; “ey kahraman türk kadını, sen yerde sürünmeye değil, omuzlar üzerinde göklere yükselmeye layıksın.”

gazi mareşal mustafa kemal atatürk

ilave olarak, gerçekten şaşırtmıyorlar aslan türk kadınları..

az evvel verdigim karar. yazacak bir seyimin olmadigini fark ettim. zaten pek kimse de kalmamis.

bayram değil seyran değil eniştem beni niye öptü?

döktüğünüz her damla ter helal olsun. gurur kaynağısınız.

inandıkları insan üstü bir güç varsa yatıp kalkıp ona dua etsinler ki türkiye'ye asla komünizm hakim olamadı. yoksa, komünizm sonrası ilk serbest seçimde, mhp veya zafer partisi yüzde 60'la iktidara gelirdi.

son 3 yılda 4 kupa çok yakıştı (2 avrupa 2 dünya şampiyonluğu).

atatürk’ün kızlarına helal olsun. sayelerinde sevinçten ağlamayı hatırlar olduk.

helal size sultanlar!
çabanıza, emeğinize, azminize sağlık.
türk kadınının fırsat verildiğinde neleri başardığını yıllardır vahabi köpeklerinin kafalarına vargas'ın smaçları gibi çat çat vura vura öğrettiniz.

gönlümüzde yeriniz hep ayrı.
iyi ki varsınız.

hayat üçgeni

aileyi ve hayat mücadelesini anlatır.
dinleyin, dinletin, takip edin, beğenin.