zaman tüneli

taraftar 99 puanlı dönemin beklentisi içerisinde, tekrar o başarıyı arıyor. ama şu da gerçek aynı nehirde iki kere yıkanılmıyor. aynı şekilde galatasaray'ın fatih terim ile uefa başarısını tekrardan yaşayamaması gibi.

hoş gelmiş yazar adayı. inşallah kızdır

o dönemi yaşamış nesil için halil tiplemesi artık yalnızca kötü adam değil, bir dönem hafızasının parçası haline geldi. nefret edilen ama aynı zamanda o yılların televizyon kültürünü simgeleyen bir figür.

mümkünatı yoktur.

harf değiştirir gene gireriz o başlığı

gene istifası kabul edilmemiş puahahahahahahahah

ilgi arsızıdır.

highlander film serisi vardı. christopher lambert oynamıştı yamulmuyorsam.
o film serisinin senaryosu iyiydi ana döneminin şartları mı artık, oyunculuk mu desem, yapımcı mi desem bilemedim, buruk tad bırakmıştı.

yorgunluğumu alacak olan bebek.

"ben onun büyüğüm ben söylerim kalır."

bir daha asla geri dönmeyeceğim dedikten 24 saat sonra takıma geri dönmüş. şöyle duruşlu olacaksın hayatta ahahahah

19 dakika önce devam kararı çıkmış.

birine hiçbir şey söylemeden sessiz kalarak, kişiyi sinir etmek ya da merakından deliye döndürmek anlamında kullanılan bir deyimdir.

ıcinde bulundugum durum.

kıymetlimisss.

ilginç ama belli bir kalite seviyesini tutturmuş hatta yükseğe taşımayı başarmış nadir serilerden.
bir de "ben kafasını oluşturuyorum" diye bu tarz çizgi film vardı. keşke onun filmi de çıksa

kavgada konuşmayan konuşanı yener.

(bkz: konuşmadan çatlatmak)

benimdir. çok mutlu oluyorum. neşe yükleniyor otomatikmen.

kapağı goduk sustu kıvırcık der yola devam ederiz.. düşüncesi olmalı kafalarda

görülmek ve önemsenmek ihtiyacından kaynaklı. çevresindeki insanların ilgisi yeterli gelmiyor olabilir. çünkü zaman zaman güçsüz hisseder insan kendini o yüzden sadece ilgi arsızlığından değil de destek almak istediği için de belki paylaşıyordur. hangi sıklıkla paylaştığına göre de değişir.
ben genel olarak eleştirmiyorum bu anlamda insanları.
çol eskiden banu berberoğlu ile çok dalga geçerdim sonra onun gibi bir sürü youtuber çıktı bir baktım oturmuş izliyorum.

sözlük kavgasında olayın zirve olduğu zaman... karşıdaki insana hayatının cevabını yazmak üzeresin, klavyeden alev çıkıyo... damarlar şiş, metnin son paragrafında varoluşsal kriz vaat eden tarihi cümleler var... gönder tuşuna basıp derin bi nefs alıyorsun ve cevap bekleme evresine geçiyorsun...

yirmi saniyede bir sayfayı yeniliyorsun... her geçen dakika ''ulan acaba nasıl bir laf geliyo?'' paniği enfsenden girip saç diplerine masaj yapıyo... ayak parmakların uyuşuyo... kafanı dağıtmak için müzik açıyorsun ama yok, duymuyorsun...

beşinci dakika geçtikten sonra bünyeyi panik yerine bir merak almaya başlıyo... ''hakikaten ne yazıyo acaba?'' sorusu bünyeyi tamamen ele geçirmiş... karşındaki insanın ne yazdığı artık hayatın en büyük gizemi gibi ilerliyo, başlığa yazan diğer yazarlara iç sesin ''üf bi susun be...'' diyo, kuruyan dudaklarını yalıyorsun...

yaklaşın 15.dakikadan sonra karşındaki insanın yazacağından çok o insanı merak etmeye başlıyorsun... kendisi iyi mi? ona bir şey mi oldu? insan bünyesi asla ciddiye alınmayı kaldıramaz... kaldıramıyorsun, ölmüş olacağını bile düşünüyorsun... bir zamandan sonra ''laf soksa bile gelsin ya, bir şey mi oldu acaba?'' diyerek günü kapatma noktasına geliyorsun...