zaman tüneli

kendine güldürmek.

insanın* bazı bölgeleri çok ısırılası olsa da yamyamlığa karşıyım ya...
yapamam diye düşünüyorum tabi ama bunu böyle mesela öğlen gidip antrikotları gömebilecekken söylüyorum.
yokluğa düşersek, bilemem.

gelecekteki kuraklıkla birlikte ortaya çıkacak yeni dünyada fakirler yenilir muhtemelen.
zenginler löp löp götürür, gık demez*
insan çünkü bu, her türlü çirkinliği bekleyeceğim bir canlı.

hatay'da devletin evinden alıp traş ettirip , banyo yaptırıp evine geri bıraktığı genç.
önce kameralara alınmasına kızdım ama çocuğun konuşmasını duyunca böyle şeyleri kafasına takmayan aşmış biri olduğunu anladım.
-devletin yaptığı güzeldi ama ben tembelim, değişmem. diyor hahaga

bu elemanı görünce aklıma geldi üşenmedim gif yaptım ahaha.

zeki insan ile karşılaşırsam anında yapışırım ona zihnimde kendi kulvarımda baskın olduğum bir konuyu gündeme getirir rakibim ile düelloya girerim . *

agustina bazterrica, 1974 yılında arjantin'in başkenti buenos aires'de doğmuş olan arjantinli yazardır.

leziz kadavralar ve değersizler kitaplarıyla tanıyoruz kendisini.

2017'de yayımlanan leziz kadavralar, hayvan etinin tüketiminin yasaklandığı bir dünyada insan etinin üretim ve tüketim endüstrisine dönüşmesini konu alıyor. roman, aynı yıl premio clarín de novela ödülünü kazanırken 2020'de ladies of horror fiction tarafından en iyi roman seçildi.

yazarın 2023 tarihli değersizler romanı ise iklim krizi ve totaliter rejimler ekseninde baskıcı bir toplumun karanlık portresini çiziyor.

siz olmasanız yüzümüz gülmeyecek. canlarım benim.

insan eti yemenin normalleştiği bir dünyada asıl korkutucu olan açlık değil, insanın her şeye alışabilme kabiliyeti sanırım.

agustina bazterrica'nın yazdığı leziz kadavralar'ı okurken insanın aklında tek bir soru kalıyor.

insan, yaptığı şeyin adını değiştirdiğinde vicdanını da susturabilir mi? bütün hayvanların bir virüs yüzünden (böyleydi sanırım.insan çabası da vardı ) ortadan kalktığı bir dünyada, insan etinin tüketilmesi zamanla sıradan bir düzene dönüşüyor. asıl korkunç olan da bu zaten, bir zamanlar düşünülemez olanın, uygun kelimelerle anlatıldığında kabul edilebilir hale gelmesi.

yazarın distopyasında insan yalnızca başka bir canlının yerini almıyor, kendi ahlakının sınırlarını da yeniden çiziyor. belki de insanın en ürkütücü yanı kötülük yapabilmesi değil, ona alışmak için kendine yeterince makul gerekçeler bulabilmesi.

hibinelik düşünenler için geçerli durum. esasta onun adı " bir insanın şeytanlığından ötürü çekinmek"tir.

az önce parkta otururken, beslediklerimden bir tanesi koşarak kucağıma geldi.

"dünyada en iyi fotolarından birini yakaladığım hayvan" şeklinde bir tanım yapabilirim. dilini siktiğim. ısırmalık.

zeki insandan çekinmem aksine keyif alırım
ama tuhaflık şu ki toplumda çakallık fırsatçılık kurnazlık zeka olarak lanse ediliyor ve öyle sanılıyor.
onlardan da çekinmem ama ya uzak dururum veya muhatap almamaya özen gösteririm.
yani "yasak, yapma, yapamazsın, yapmamalısın" denilen bir şeyi kurnazlıkla delip yaptırım almadan kurtulmayı akıl eden kişi zeki değil sadece "pislik" biridir.
haa bunu bir de zekaymış gibi övünerek anlatıyorsa "+ahlaksız+utanmaz" bir "pislik" demektir.
konu bu yani (ki ülkecek sorunumuz da bu ve bunlar)

sanki senle

günaydın diyelim ama pek de değil yani,
kapalı puslu bir hava
ara ara yağan yağmur
hafiften ısıran bir soğuk
keyifsiz bir uyanış
hayırlara vesile olsun yani...

günaydın dostlarım deniz mevsimi geçmiş şova gerek yok kırım iti gibi titreyerek çıktım sudan.

hehehe satış... siyasal islamdan millilik bekledin ne oldu sayın perinçek?

belirli bir insanlik, akil ve gorgu seviyesinde olmanin getirisidir.

bilhassa kendini bilmez yari cahil kimselerde boyle bir temkinli yaklasim gorulmez.

ariflerin gozunden ise pek bir sey kacmaz.

bugün güzel uyanmadım (fiziksel anlamda değil) . hatta neden bu saatte uyandığımı bile bilmiyorum.

türkiye'nin hiç anlamadığı, sevmediği solcu gençleri öldürdüler yıllarca. yoksa allah korusun sosyal devlet falan olurduk.

bitane iş arkadaşım vardı. kadın obezdi. kendini beğenmiş bir tipti bir de. kafayı yersin. herkesi hor görürdü. bir gün birinin çalışmasını eleştiriyorken yine, karşı taraf yapıştırdı;

fette sau yani şüşko domuz dedi.

ertesi gün geldi kadın, diyete başladığını ve spora yazıldığını söyledi bana. bu arada uslübu, tavrı falan hâlâ iğrenç. neys’ bir kaç ay sonra zapzayıf oldu. arka bahçede moladaydım. geldi o da;

offff sudok’ şüşko kadınlar da ne kadar itici yia dedi. hikaye bu kadar.