zaman tüneli

bir umut peşinden koştuğu kadın için yılmadan usanmadan bir nefer gibi bir emir eri gibi hazır kıta beklemesi. koş deyince koşması atıl deyince atılması yaz deyince yazması.

ne tatlı değil mi.

tabi siz hemen meriç dersiniz onun için ama o umursamaz. çünkü tatlı olmak zorundadır. anlıyorsunuz?

halı sahada gol attıktan sonraki an.

anlatılmaz, yaşanır.

öyle mektuplardır ki bunlar; ahmed arif hasretini, özlemini, en derin yaralarını satır satır leyla'sına döker. ne yapsın, içine mi atsın? susmak ona göre değildir, sussa dağılır zaten. sonuna kadar haklıdır. çünkü sevmiştir bir kere. memleket gibi, bir çocuk sevinci gibi, incitmeye korkar gibi sevmiştir. yaraları da bu yüzden bu kadar derindir. her mektup ben buradayım deyişidir; biraz sitem, biraz umut, bolca da adam gibi dimdik bir aşk.

------

"yalnızlığımı bir dolduruyorsun ki; sana mı seni yaradana mı teşekkür edeyim bilmiyorum."



"gözlerinden öperim. ellerinden öperim. öperim kızı öperim. öperim oğlu öperim."



"ne tuzsuz şeydi şu dünya be. geldin, buldun, şenlendirdin, insan ettin beni. yemeyip-içmeyip, yatmayıp-uyumayıp, seni anlatmalı bu yürek."



"ne diye böyle sıcak, böyle dost, böyle "hayır" denilemeyecek bir havadasın? ‘siktir çekme’nin bu sendeki çeşidini bin yıl yaşasam öğrenemezdim."



"ben senin mecburunum - başkaca yokum."



"seni mektupla da olsa öpmek büyük şey."

yoldaş yine her zamanki gibi.

bir şeyler olamıyor hiçbir şey oluyor burada.

akside ispat edilebilir bir durum. bir çeşit içinde bulunulan durumu anlama çabası.

kimyager olduğuna göre iyi turşu kuran yazardır kesin.

bissürü seviyorum ukdelerini ve görmeyi.


bekliyrıum kim asacak beni acaba. ahahahahahhaa.

bissürü seviyorum kendisini ve kalemini..

hakikaten bir şeyler olmuş burada. kavga gürültü hep olurdu ama bu sefer sanki ipin ucu kaçmış.

neyse biz işimize bakalım.

mantar denilen şey sadece şampanya şişesinin ucunda olmaz, uyandırayım...öööğgkk...

uzun bir aradan sonra tanımını görmemin çok mutlu ettiği yazardır.
hafızamda hep şu görsel beliriyor kendisiyle ilgili.

küçük iskender sevgisine atıfla.
ve tabii ki şu görsel de olmazsa olmaz.

gökyüzüne tırmanan merdivenler örersin,
aklında, fırtınaları dindiren büyülü bir ses.
tek bir adımda çatırdar o göksel basamak
gerçeğin ayazı keser nefesini.

kendi kurduğun dünyada hükümdarsın sanırsın,
sınırları çizilmemiş umutlar ülkesinde.
fakat hayatın taş duvarında uyanırsın birden,
yalnızlığın o kaskatı, buz tutmuş gölgesinde.

​savaş başlar karanlıkta, çekilir kılıçlar,
biri hülyalı bir çocuk, diğeri taştan bir dev.
savrulur etrafa narin, kırılgan ahlar,
küllere karışır sığındığın o sonsuz, sıcak ev.

​sessizlik çöker nihayet savaş meydanına,
ne bir kazanan kalır geriye ne dikili bir taş.
hayallerin ile gerçekler çarpıştığında
ölen hep sen olursun,
geride kalan ise; bir masal.

echoes...

1- terlik
2- tehdit

birinciden iyi kötü kurtulursun, ıskalayabilir ama ikinciden sıyrılmak o kadar kolay olmayabilir;

- bak annen olmam
- südümü helal edmem

hoş gelmişsin. sizi yeniden görmek güzel sayın yazar

kim bilir kaç defa yıkılır insan, kaç defa kendi enkazının altında kalır da yine de hayatta sayılır? hangi sabah bağışlar kendisinden önceki geceyi? hangi zaman geri verir insanın elinden alınanları?
ve insan, bütün bunların ortasında, yaşamak denilen bu ağır mecburiyetin neden hâlâ devam ettiğini düşünür..

“leylâ, zalım leylâ!
bu, benimki dördüncü. oysaki senden bir tek mektup aldım. o belâlı ve korkunç ilk mektubun, yani 4-1, ben mağlubum...”

ne diyorduk, zalım leyla...

charles dickens'in on üçüncü romanı, dickens'ın dergisi all year round'da 1860-61 yılları arasında bir seri olarak yayınlandıktan sonra 1861 yılında chapman ve hall romanı üç cilt halinde yayınladı.

roman 19. yüzyılda baş karakter pip'in ekseninde londra'da geçer. romanın renkli bir karakter kadrosu vardır. dickens'ın temaları arasında zenginlik ve yoksulluk, aşk ve reddedilme, iyinin kötülüğe karşı nihai zaferi yer alır.

21. yüzyılda roman eleştirmenlerin büyük beğenisini toplamış ve 2003'te bbc'nin big read anketinde 17. sırada yer almıştır.

çok dokandı, ayıp yav.

f harfi gruptan ayrıldı.
(bkz: çiftlik olmadı çitlik oldu o da olumlu)