zaman tüneli

geleceğe dair bazı olaylar görüyorum ve tamamen gördüğüm şekilde gerçekleşiyor çok detaya inip seni yormayacağım. her gece allah ile konuşmayı deniyorum bir gün bile aksatmadan ailemde ki her bireyde cin vardı bende de dahil fakat ben halen nasıl kontrol edeceğimi bilmezken evden muskalar çıkartabiliyorum ama bu benim elimde olmuyor. bir his beliriyor ve o hissi dinlediğim takdirde bir çoğumuza anlatsalar gözle görmeden inanmıycağımız şeyler gerçekleşiyor. çok olayım var ve çok anlatmayı denedim ama boyumdan büyük şeyleri anlatırken elbette zorlanıp sıkılıp normal hayatıma dönmeye çalıştığım zamanlar da oluyor fakat gündelik hayatıma engel olmaya başladı artık doğa üstü olaylar. sürekli karşımdaki insanları tanıyor olmaktan yanılmamaktan onlara dair geçmiş yada gelecek hakkında öngörüler görmekten çok iyi bir falcı olabilicekken bunu anla paraya dökmekten yana olmadığım için şu an açıkçası koca bir karamsarlık içerisindeyim. sürekli halsizlik baş ağrıları gerçek dünyadan uzaklaşmak benim için de artık inanın can sıkıcı olmaya başladı. bir kaç işin ehli hoca ile konuşucam çünkü artık cinleri toplamam gerektiğini düşünüyorum çünkü onlara sormam gereken bazı şeyler var hayatımda insanlardan cevap alamadığım konuları onlara sormak istiyorum. çevremdeki bir çok insan, hoca ya da cinlerle gerçekten irtibat kuran insanlarda hep bir korku gördüm. fakat bende asla korku olmadı. cinleri gördüğümde de onlarla konuştuğumda da. işin benim de anlam veremediğim tek yanı hayatımda gerçekleşen anlam veremediğim çünkü tam olarak halen daha bilgi sahibi değilim şuan yaşadığım her bir konuda. geleceği gördüğümü iddaa etmiyorum görüyorum. bir görüntü gördüğümde yanımda kim varsa anlatıyorum böyle böyle şeyler gördüm diye 1-2 gün içerisinde birlikte oluşunu izliyoruz. blog takipçilerine sorum ise: bu anlattıklarımın gerçek olduğunu ve yaşadığınızı düşünün ne yapardınız? ben cevap bulamadığım için sizlere sormak istedim.

2 veya 3 yaşımdayken abimle gece odada yatıyorduk ,ben gece yarısı uyandım ve tam karşımda bir kedi gördüm gözlerimin içine odaklanmıştı resmen çılgınlar gibi ağlaya ağlaya koştum annemlerin yanına işin garibi o kadar bağırmama rağmen abim uyanmamıştı ve aslında odada kedi yokmuş ve cam falan sıkı sıkıya kapatılmış.

yine küçüğüm ama sanırım ilkokul çağlarımdayım yaşı net hatırlamıyorum biz ailecek cuma gecesinden hazırlık yapar pikniğe giderdik uzun yıllar da devam etti bu alışkanlık neyse evdeki herkes arabaya gidip geliyor falan en sonunda ışıkları kapattılar ben kaldım evde , kapı açık iki tane gölge koşa koşa eve girdiler güle oynaya saklambaç oynuyorlardı hadi gel sende yanımıza saklan dediler karanlığın içinde ben yine ağlaya ağlaya kaçmıştım.

bir keresinde 8-9 yaşlarımda falanım banyoda diz kapağımın az altı kendiliğinden kesildi ama böyle biri jiletle bilerek yapmış gibiydi baya kan aktı ama artık alışmıştım sanırım hiç sesim çıkmadı
küçükken tek zararları bu olmuştu sanırım büyüdükçe bela da büyüdü.

orta okul zamanlarımda apartmana taşınmıştık abim evlenmiş bizle beraber yaşıyorlar bir de kız çocukları oldu 2 bilemedin üç yaşında . 9. katta oturuyoruz , gece rüyamda koridordan odama koşa koşa yiğenim boylarda bişey geliyor bende camdan dışarıyı seyrediyorum ama arkamdan geldiğini de hissediyorum geldi bacaklarıma bir yapıştı eşekten düşmüşe döndüm resmen çarpılmış gibi oldum ve o rüyadan bir gün sonra gerçek hayatta aynı şekilde yiğenim koşa koşa geldi ve aynı senaryo oldu çıldırdım resmen vurdum iki tane ağzına.


bu olaydan bir kaç ay sonrası da rüyamda kalktım evin içinde yürümeye çalışıyorum ama evde dehşet verici bir enerji var ve her adımımda mükemmel bir acıyla sarsılıyorum , arka planda sürekli bir ses ayetel kürsi oku yoksa bırakmayacak falan diyor ama okuyamıyorum salona gitmeye çalışıyorum . benim odamdan salon 10-15 adım falan ama resmen her adımda bir şey çarpıyor en son salona girdim ayetel kürsi okudum oda bembeyaz bir ışıkla doldu ve rahatladım.

küçüklüğümde daha hatırlayamadığım bir sürü olay var böyle büyüyünce geçer sandım muska falan takıyorum . üniversitenin ilk senesi kyk da kalıyorum . yine rüyamda kocaman dev gibi adamların evine girdim çingene evi falan zannediyordum meğerse onların inine girmişim bir güzel üstüme çullandılar dayak da yedik.

büyüdükçe daha çok acı vermeye başladı her şey gözle görmüyordum ama uyku sırasında yaşadıklarım gündüz uyur gezer gezmeme sebep oluyordu. bunlardan bir kurtuluş olarak zararlı maddelere başlamıştım bir nebze ayrı kaldık ama sonra intihara kadar gitti yol ama başarısız oldu . ondan sonra artık iyice bıkmıştım hoca hoca dolaşıyoruz ama muska kesinlikle istemiyorum falan baya baya kurtuldum şu anda sadece ara ara yokluyorlar.

öğrenci evimizde geldi en son suratsız uzun boylu tiksinç bir kadın yanında bir bebekle yatıyordu (aslında rüyam bambaşka bir şeyken oraya döndü birden)kadın sonra kalktı yatağından ve ben köşe bucak kaçıyorum ama kadının nefesi ensemde sonra bu beni köşeye sıkıştırdı ve çok sinirli bir şekilde “daha net olan kim !!! dedi” allaaaah !!! diye uyandığımı hatırlıyorum en sonu buydu ve bu olaydan sonra korkumu yenmiştim sanki şu anda korku denen bir şey kalmadı içimde. umursamıyorum.

şimdilerde enerjimi kontrol etmeye çalışıyorum , dinime daha düşkün oldum ve kendi gücümün farkına vardım diyebilirim belki de o yüzden bir şey olmuyor artık . baya uzun yazdım yanlışım olduysa affola , selam ve dua ile.

doktor'un da ingilizcesini (doctor) yazsaydınız daha anlamlı olabilirdi.

üniversitede okurken , 4444 duasına başladım ..
bununla birlikte tam anlamıyla inzivaya çekildim , 1 hafta boyunca evden çıkmadan ve kimse ile görüşmeden 3 - 5 saat uyku ile aralıksız dua okudum.
biraz nefes almak , arınmaktı istediğim , zor bir dönemdi benim için ..
4444 duasına başladığım anda birşeyler beni etkilemeye başladı , bir şeyin varlığını çok net hissediyordum .
bir gece sırt üstü uyurken bir sesle uyandım , üstümde bir tane erkek ,sol yanımda 2 kadın , hepsi küçük küçük minik insanlar ama nasıl çrkinler dişler sivri , erkeğin kafada sivri bir şey , kadınlrın başları kapalı ..
bir şeyler yapmaya çalışıyorlar , beni daraltmak , korkutmak için ..ellerimi kollarımı tutup gögsüme bastırıyorlar ..
korktum tabi ilk etapta ama sonra kuratırıcı duam ayetel kürsiye başladım .. hızlı hızlı 2 - 3 tane okudum , kayboldular ..
kendimi bildim bileli etrafımda bir garip enerji hissederim ama beni korkutmaz , aksine huzur güven verir ..
ilk defa bu kadar net ve açık bir deneyim yaşadım o da son oldu zaten bir daha olmadı ..
korunma çemberi yapmadan , büyük ve güçlü işlere kalkışmanın sonu bu olur tabi.

kimim ben, neyim?
hem güneş, hem gölgeyim.
dalımda binbir çiçek,
ama kendim çöldeyim.

ben yaklaşık 10-12 yaşlarındayken annem beni bakkala yolladı aksam saat 11 gibi, o saatlerde dışarı çıkmam felan o yaşıma göre tabii ki şaşkın ve korkutucu geliyordu bana.bizim evimizin 2 kapısı var, birincisi normal eve giriş, diğeri ise bahçeye giriş kapısıydı. bisikletimi çıkarttım annemde bahçenin kapısına kadar geldi benimle, bahçe kapısından çıkarttım bisikletimi kaldırımdaydım, annemde tam yanımdaydı tembihliyordu beni. biz kaldırımdayken hemen önümüzde ki yolda 3 metre ilerimizde bir yaşlı amca bisikletinden inmiş eliyle sağ tarafında utarak ilerliyordu, hemen yolun sağındada bir araba vardı.adam yolda ilerliyordu sağ tarafa doğru caddeye doğru yani, bizde nedense annem ile pürdikkat izliyorduk adamı, bisikletiyle ilerlerken arabanın arkasına geçti, yani daha doğrusu ilerlediğinden dolayı araba vardı arabanın arkasındaydı adam görünmüyordu, 1-2 saniye sonra arabanın sağından çıkıp yoluan devam etmesi gerekiyordu. 10-15 saniye boyunca baktık adam hala ilerlemiyor, göremiyoruzda zaten çoktan ilerlemiş olmaı lazımdı, korkarak hemen yola gittim ve baktığımda adamın olmadığını gördüm. yani önümüzde ki arabadan dolayı o an onu göremedik, arabanın solundan girdi sağından çıkmadı amcacığımız. sanırım tek anlatabileceğim en net anımdır bu heralde.

bundan yaklaşık 7-8 sene önce, yaz aylarında bir olay yaşamıştım, hala anlamlandıramıyorum ne olduğunu.
temmuz - ağustos aylarından biri olsa gerek. uyumak için odama geçtim, odamda da tek değilim, babaannemle birlikteyim. zor bela da olsa uykuya daldım ama gece kulağımın dibinde duyduğum nefes ve çığlık sesleriyle sıçrayarak uyandım. ne olduğunu anlamadım uyku sersemliğiyle, bulunduğum yerden odayı kontrol ettim bir şey yok, babaanneme baktım, hala uyuyor, “kabus görmüşümdür” deyip tekrar uyumaya çalıştım. tam uykuya dalacağım sırada tekrar aynı nefes ve çığlık seslerini duydum, o çığlık da o kadar keskin kimsenin duymamasına imkan yok. bu sefer iyiden iyiye korkmaya başlamıştım, yatakta doğrulup odaya iyice baktım ama görünürde yine bir şey yok, babaannem hala uyuyor, onu uyurken gördükçe iyice korkuyorum. sakinleştikten sonra tekrar uyumayı denedim, yine aynı şey oldu. gece boyu 3-4 kez devam etti çığlık ve nefeslerle uyandırılmam. ve işin daha da garibi, her uyandırıldığımda evin holüne gitme isteği duyuyordum, sanki oraya gitmem gerekiyormuş gibi hissediyordum. ama en sonunda korkuma yenik düştüm ve babaannemi uyandırdım. bazen hala merak ederim “acaba evin holüne gitsem ne olurdu?” diye. bilinçaltımın oynadığı bir oyun olarak düşünüyorum ama o gün gayet normal bir gündü, herhangi bir gerginliğim, üzüntüm vs. yoktu. kısacası, nedenini niçinini bilmediğim bir olay olarak kaldı öyle.

merhaba dostlar, uzun zaman oldu… herkes nasıl?

normalde çok dua eden bir insanımdır, fakat genelde yaz tatillerinde ederim dualarımı, kışın çalıştığım için pek dua etmeye vaktim olmuyor, ayrıca bu olay sırasında aybaşı zamanımdı. konuya geçmem gerekirse, hayatımda her zaman farklı boyuttaki varlıkların istilasına maruz kaldım, çok fazla kına yakılmış bir şekilde uyandırdım çocukluktan beri ve birkaç kere de varlık gördüğüm oldu, bunlar benim uyguladığım şeylerin sonucu değildi ( bunu söylemekten kastım bu zamana kadar hiç davet yapmadım.) bunları yaşamamış olmama karşın, dün ilk defa bir “karabasan” olayı yaşadım.

gece pek uykum gelmemişti ve uzun zamandır da aklımı kurcalayan bir konuyla ilgili iskambil açmıştım yatmadan önce, sonrasında ise aybaşı olduğum için istihareye yatamadım fakat türkçe bir şekilde allahtan bu konuyla ilgili bana bir işaret göstermesini istedim, yatağıma yattığımda kaç saat geçti hatırlamıyorum vücudumu bir titreme aldı, kalbimi bir titreme aldı ve kalbim adeta bir makinalı tüfek gibi hızlı atıyordu, üzerime bir şeyin cullandigini hissettim annemin yanına gitmek için yataktan kalkamıyordum, bağırmak istedim fakat dilim tutulmuştu ve asla sesim çıkmıyordu. birkaç dakika böylece yatağa çakıldıktan sonra çok enteresan bir vaka yaşandı, ruhum bedenimden ayrıldı ve odanın içinde kendimi görebiliyordum, odadan kaçmak istedim fakat odamı kilitlemiştim ve kilidi elime alamıyordum ve tutamıyordum, çünkü fiziksel bir varlık değil ruhsal bir varlıktım. birkaç dakika boyunca odadan çıkmanın yollarını ararken bedenime geri çekildim. ne olduğunu gerçekten anlayamadım dostlarım, bir fikri olan varsa paylaşırsa çok mutlu olurum, bu tür şeylerden pek korkan biri değilim (çocukluktan beri istilaya maruz kaldığım için) bu yüzden açık olun.

(bkz: deli bir değil ki balla besleyelim)

“çarpık ağaç kendi hayatını yaşar, doğru ağaç ise tahtaya dönüştürülür” *

maksimum 150dir.

bende an bu kadar oluyor.

çocuğun mu var kilon var. sabah 5 km koşmak lazım bunun için..

dünyada ne güzel dertler var.

nick verip şımartmak istemedim, ewd.

koparılan bir çiçeği suya koymak kadar gereksizdir kırılan kalbe sunulan özür...

ve her geçen gün daha çok.

daha bu başlangıç. sözlüğü ele geçirip hepimizi haraca bağlayacak. tehdit şantaj akla ne gelirse bizi köşeye sıkıştıracak. meriçlik, kankacılık, panelcilik, (ne olduğunu hâlâ bilmiyorum.), sataşma vs. hepsini rafa kaldıracak. skynet yükleniyor. gelecekten bot gönderip duruyorlar.

işte bu durumda can kanır önderliğinde savaşa gireceğiz. çok kişinin kellesi gidecek daver! bence bireysel silahlanma şart.

porno yıldızı demek daha doğru bir tanımlama olur, yetişkin film oyuncu ne amk, o kadar da motamot çeviri olmasın ya.