zaman tüneli

savcılığa verildiniz, iyi günler, ewd.

beklentiyi düşürdük her şey yerle bir oldu. benim gibi aşırı insanlar için iyi bir şey değil. uzun vadede ölümcül olabilir.

kadını tatlıdır ama başta lovebombing yapar şanslıysanız ghosting yapar çekecek gününüz varsa gaslightinge başlar. kısacası böyle, bilenler bilir, ewd.

yoldaş-coup hadisesinden beridir gördüğüm en baba kolpa bu sanırım. eko denen panelcinin 'savcılığa veriyom' haplanması kadar komik. sıısıs

allah ıslah eylesin herbirinizi. sısıs ananıza babanıza bol sabırlar diliyorum. çok zor. dsfsdfs

parası yoksa çekilmez. içeriden bildiriyorum.

zemini döşeyenlerin tipini görmüştüm. bildiğin inşaat amelesini çağırmışlar.
o gün anlamıştım bu işte bir piçlik olduğunu...

çağır gavuristandan adamları. pahalı olsun gerekirse. futbol zemini iyi olmalı.

kadını çok tatlıdır ama daha değerini bileni görmedim muhtemelen artık da göremem.

vallah bu hakemler faşo.

kahramanım!

"acil konuşmamız gerek"

hoaydaaaaa

erkeği uzak durulması gerekendir. bir tane yay erkeği tanıdım hayatımın dersini aldım. diyeceklerim bu kadar.

öznel bir kavramdır , herkes doğru insan kavramına tanımı farklıdır.

-ki’yi bitiştirememizin payı büyük beyler!

ılıktır.

fabl ve mübalağa çok olur.

bu seste her ne varsa, ruh durumundan bağımsızca, her durumda orada.

o nasıl zemin hakkaten ye osimhen kötürüm oluyordu az daha zemine takılıp.

her sevismemizden sonra masal anlatan bi sevgilim vardı.
ona demiştim ki masallarını cok seviyorum.
o bana soyle cevap verdi:
-sen düşlerin kızısın. iyi de bir masal anlatıcısısın. sen masalları benden dinlemeyi seviyorsun.

haklı;)
masalları en guzel o anlatıyor.

gündüz gökyüzünü kendilerine yurt edinen kuşlar, geceyi hangi sessizliğin koynunda geçiriyor?

hangi ağacın dalında, hangi karanlığın içinde, hangi rüzgârın dinmesini bekliyorlar?…

yoruluruz, biter düşler
hayat kalır avucunda
yağan yağmur, giden kuşlar
bize kalan bu aslında
bu yağmurlar bizi paklayacak
arınalım bu kederden
bu yalnızlık beni öldürecek.
kavuşalım tükenmeden
bir yol var mı ötede, kendimizden ötede
dönsen bana geri
kuşlar şimdi nerede, yuvaları burada
avutmuyor beni.

sığınırız, gece çöker
uyku tutmaz şarkılara
biraz sabır, biraz yağmur
yeter belki avunmaya
bu yağmurlar bizi paklayacak
arınalım bu kederden
bu yalnızlık beni öldürecek
kavuşalım tükenmeden
bir yol var mı ötede, kendimizden ötede
dönsen bana geri
kuşlar şimdi nerede, yuvaları burada
avutmuyor beni.

yazmayı özledim. gel gör ki beynim bomboş. iş hayatında bu iyi oluyordu aslında ama işte, istesen de istemesen de bir raddeye kadar göz ardı edebiliyorsun her şeyi. günbegün kötüye gittiğinin farkında olmak kaldırması güç bir keder yaratıyor. aslında gerçekten de hiçbir şeyin öneminin de anlamının da olmadığı bir aralıkta yaşıyor ve çırpınıyorum. her ikisinin de ne nedenini ne de anlamını biliyorum. yeniden yalnızım bir süredir. tüm hayatımın yüzde birinden daha azına tekabül eden ilişkimin etkisi beklediğimden uzun, hissettiğimden de yakıcı sürmekte. abartıyor muyum yoksa sahiden bir daha yalnızlığı sevemeyecek miyim...

her ne olursa olsun aksamayan tek şey iş hayatı. yaşamımı gözden geçirdiğimde sürekli olanın sadece işler ve çalışmak olduğunu görüyorum. eskiden olsa beni öfkelendirecek olan bu yavan gerçek dahi canımı sıkamıyor. hepsi, her kötü düşünce, ardından içilecek bir yudum kadar cana sahip. bu da kötü olduğundan değil öyle alışıldığı için.

hiçbir şey keyif vermiyorsa da bu keyifsizlik halinin huzursuz ettiği de söylenemez. tamamen nötr ruh hali veya çoktan öldüm de sadece iyimserlik ediyorum. kahretsin artık kendim hakkında bile düşünemiyorum...

beni biliyorsun işte, mücadele etmediğim an olmamıştır.

onunla ilgili de konuşmak istiyorum. zaten başka anlatacak bir şeyim de yok ama onun hakkında konuşmak, hatta düşünmek bile onu geri çağırıyor. bundan çekiniyorum. belki bu tereddüt bile hissedilmiştir.