zaman tüneli

yoldaş'a butlan gelir. normal sözlük için normal yani.

" yaşamak acı çekmektir,
hayatta kalmak; bu acıda bir anlam bulmaktır. "

alman yazar, filozof ve ruhunda daha pek çok sıfatı daha barındıran friedrich nietzsche imzalı eser olup türkçe baskısının ilk olarak 2015 yılında yapıldığına dair bilgiler verilmiştir.

kitabın asıl adı hayat dediğin nedir ki? olsa da ben o cümlenin yoruma dayalı anket olarak algılanmaması için kitabı alt başlığı ile açmayı daha doğru buldum.

kitabımı erkan aslan çevirisinden okudum, çevirisi oldukça yalındı, daha zorlayıcı olmasını dilerdim.

şimdi ise kitabımıza geçelim;

kitaptaki aforizmaların yazarın diğer kitaplarından seçildiği ve derleme bir eser olduğunu belirtmekte fayda var.

hayat dediğin nedir ki? derken, hayatı katmanlarıyla ele alıyor büyük düşünür, her aforizmasının kendine özgü bir derinliği, bir tınısı var.

hayat, sanat, evlilik, aşk, ölüm, tanrı, hiçlik, bilgelik, yalnızlık, cehalet, doğruluk ve erdem, din ve öğretiler, kibir ve hiçlik, his, yücelik ve azlık, cennet ve cehennem, yazarlık, yaradılış ve fark ediş, benlik bazı aforizmaların benim için ifade ettiği anahtar kelimelerden ve çağrışımlardandı.

insan ruhuna belki de sigmund freud'dan daha keskin bir bakış atıyor nietzsche bize bu kitabında, insanın binbir türlü hâlini kendine özgü bir bakış açısıyla özümsüyor.

severek okuduğum bir kitap oldu.

okurken seçtiğim bazı sözleri bırakarak burada bir son veriyorum.

sevdiğin bir iki arkadaşınla açık havada uzun bir yürüyüş yapmak, ardından bir yerde oturup çay kahve eşliğinde sohbet etmek…

bir süredir keyfim pek yoktu. bugün bunları yaptım, iyi geldi.
son zamanlarda günlerimin hep bir amaca hizmet ettiğini fark ediyorum. bir şeyler öğrenmek, üretmek, yetiştirmek, fayda sağlamak… sanki yaptığımız her şeyin bir karşılığı, bir çıktısı olmak zorunda. insanın her anını anlamlı, verimli ya da faydalı kılma çabası da başlı başına bir yorgunluk.
belki de hayatı kaçırdığımız yer tam olarak burası. sürekli bir yerlere yetişmeye, bir şeyleri tamamlamaya çalışırken yaşadığımız anın kendisini unutuyoruz. halbuki bazen bir yürüyüşün, dostlarla edilen bir sohbetin ya da amaçsızca geçirilen birkaç saatin hiçbir şeye dönüşmesi gerekmiyor. kendisi yeterince değerli.
zaman zaten akıp gidiyor. onu anlamlı kılmak için her anına bir görev yüklemek zorunda değiliz. bazen sadece var olmak, bir şey başarmadan da iyi hissetmek gerekiyor.

napıyorsun diyene "hiç" diyebilmek lüksmüş gerçekten. :)

yok, mesele eyleme dökmek. fark etmek yeterli değil maalesef.

mutlu olmak.

gaviscon

yarın göreceğiz değişecek miyim.

mutsuzluğumda hep korku filmlerine sığındım. artık ödümü kopartacak bir dal kalmadığından en büyük korkularımdan olan zifiri karanlıkla yüzleşmeyi seçtim bu gece. gidiyorum ormana. gideceğim. yerimden kalkmam lazım. psikolojik savaş yaşanıyor mutfağımda. neys’ sigaram bittiğinde…

üzücüdür, burasının yok olmasını istemem.

adamlar’ın yeni single’ı.

bir gram sevmedim. sevmediğim tek şarkıları olarak kazınabilir. sevebileceğimi düşünmediğimden. sübliminalli ai’lı falan. ben kendimle n’apıyoruma gelirsem; acılara yürüyor korkuyorum. evet birazdan survival modundan çıkamayan zihnime haddini bildirmek için zifiri karanlığa gideceğim, ormana. cin çarpıp döndürebilir. hiç bir entrym’de eo, eo, eooooo, demiyorsam 911’i arasın biriniz. tamam ya neys’ al;

seneye bu zamanlarda sözlük hala kalırsa tabi, aynı şeyi konuşuyor oluruz.

3 ayda bir uğruyorum. hala hortlatan varmış. yapacak bir şey yok gibi. bir daha artık ne zaman gelirsek :dd

ipek kozası gibi yazar saf temiz. tanımlarına göz atın anlarsınız.

kötü bir gün geçiriyorsam günün öyle veya böyle biteceğini düşünürüm.

daha etraflıca bir bunalım hali gelince de öleceğimi, herkesin istisnasız öleceğini düşünürüm ve ruh halimi toparlarım.

hepimiz öleceğiz. çok kurcalamaya ve kurcalanmaya gerek yok.

yapacak başka şey yok bari tiroidi koruyalım hareketi.

tüm vücut radyasyon almış, olay bitmiş. elden gelen bir tek bu...

benzin döküp yaktık çoktan

ali sami yen ...

sağsalim git gel inşallah, mümkünse orada hıbıki viski fiyatları incele ve bilgi ver lütfen, çünkü tr de biraz tuzlu. hatta mümkünse bir iki kadeh içip tadına bak seveceğine inanıyorum.

kimsenin seni beklemediği bir ev, aslında dört duvar değil, insanın içine çöken bir sessizliktir. kapıyı açtığında geçmiş karşılıyor seni, bir zamanlar her şeyin daha sıcak olduğu zamanlar, ama o geçmişe dönemiyorsun, dönsen de bıraktığın gibi bulamayacağını biliyorsun, işte en çok o acıtıyor.

geleceğe bakıyorsun, bir kaygı var, başaramadım mı, geç mi kaldım mı diye içinden sorup duruyorsun. karamsarlık bazen çöküyor üzerine ama yine de kapıyı kilitleyip dışarı çıkıyorsun, çünkü isyanın da var, kimse beni beklemiyor diye ben de kendimi beklemekten vazgeçmem diyorsun.

yani o ev hem huzursuzluk hem özgürlük, hem özlem hem öfke, hem yokluk hem de kimsenin seni bozamadığı tek yer.

inanmayanın "kuran"ı okumaması değil okuması "haber" dir. müslümanın "kuran"ı okumamasında olduğu gibi.

zeminin yanında, yağmur olayınıda çözmesi lazım. aşırı yağışlar zemini mahvediyor. yağmaz yağmaz, yağdımı tam yağıyor mübarek. sonunda zemin zortingen.