zaman tüneli

aliağa’daki o patlamanın ateşi daha sönmedi; evlatlarını, eşlerini, babalarını kaybeden ailelerin feryadı hâlâ göğe yükseliyor. 18 can toprağın altında çürürken, 1 işçimizin kemiklerine bile ulaşılamamışken adalet denilen mekanizma yine şaşmadı. habaş’ın patronu hamdi başaran’a reva görülen "ceza" ne mi? kendi lüks yalısında ev hapsi!
​biz burada adalet ararken, sanayi devinin başındaki isim sıcak yalısında kahvesini yudumlamaya devam ediyor. ama asıl mide bulandırıcı olan, o yalının garajında saklanan şatafat. hamdi başaran’ın garajındaki lüks araç koleksiyonunun değeri tam 40 milyon dolar.
​40 milyon dolar… bir yanda ekmek parası için canını ortaya koyup helal lokma peşinde patlamayla yok olan 18 emekçi, diğer yanda tek bir garaja sığdırılmış servet değerinde metal yığınları. o garajda parıldayan her bir lüks otomobilin kaportasında, o görkemli yalıların her bir taşında patlamada can veren o işçilerin kanı ve alın teri var.
​aliağa’da patlayan sadece bir tesis değildi; işçinin canını patronun lüks tutkusundan değersiz gören bu bozuk düzendi. emekçi toprağın altında, failiyse yalısında koleksiyonunun tozunu alıyor. bu vicdansızlığı da, bu adaletsizliği de unutmayacağız, unutturmayacağız.

bir eif rivera filmi. fidel castro’ ya düzenlenen suikast planını konu edinen filmde başrolleri al pacino, logan marshall-green ve diego boneta paylaşıyor. filmin gösterim tarihi 11 aralık 2026.

de nacre.

bir zamanlar çok severdim.

"festina lente."

hamiş: yavaş yavaş acele et.

hırsızım
çok dinciyim ama çalarım.

çalıştığım bir restoranda ahtapot yemiştim. tadını sevmedim. hiç benlik değildi. geyik eti tavsiye ederim.

sefillerde yeğenleri aç diye ekmek çalan jean valjean'ı senelerce forsalığa mahkûm ettiler ve forsalıkta senelerce ona bedava ekmek verdiler. cevabı aslında victor hugo vermişti.

dinci ve yobazların hırsızlık organizasyonu.

açılımında adalet olmasına rağmen son 25 yılda adaleti bize mumla aratan parti..

erzurumspor rozeti almak için puan biriktirdiğim dakikalardayım. bu enrty'i seneler sonra yine okumak için yazıyorum. ne oldum dememeli, ne olacağım demeli. dünya malı kime kalmış? açtın unutma.

normalsozluk.com/entry/4111728

harika kardeşim bravo ya ne güzel de laf sokmuşsun kendi aklınca şaşırttın ama beni ziyadesiyle . tabi ki yorumlara katılmak mecburi değil de o kadar zaman kardeş gördük lafını hikayeni dinledik elimizden geldiği kadar akıl vermeye de çalıştım ama iki etkileşim için ne güzel de laf sokmuşsun . çarşın pazar olsun kardeşim selamlar saygılar sunarım .

sefiller' i okuyunuz. victor hugo, "les miserables " bu soruya yanıt arar ve bulur.

verir. evde çocuğum aç olsun, başka çarem yoksa, sokakta benden daha tehlikeli adam göremezsin.

cumartesi pazar tatil.

korku diye bir şey yoktur. insan metabolizması hayatta kalma içgüdüleri yüzünden, bazı hormonları harekete geçirmek için korku denilen şeyi resmen götünden uydurmuştur. halbuki olaylara mantığıyla yaklaşan hiçbir insanın korkuya ihtiyacı yoktur. en nihayetinde de aklı selim bir adam korkunun ecele faydası yok diye akıllı bir atasözü söylemiştir. realde birçok duygunun varlığına inanırım. aşk, sevgi, üzüntü, mutluluk ve benzeri gibi duyguların hepsi elle dokunulmasa da hissedilebilir şeyler. korkunun realitesine inanmıyorum. korku tamamen uydurma bir olgudur.

‎içimde bir mezarlık var, biliyorum;
‎ölülerin sükûnetini sevdiğim kadar
‎sevemedim dirilerin gürültüsünü.
‎her sabah kılıç sırtında uyanıyorum:
‎yüzüm, buz tutmuş surlarda bir nöbetçi,
‎düşüncelerim; avluda yatan kimsesiz türbeler.
‎zihnim ki, asrın rasyonalizmi içinde
‎hâlâ batılın kalesine tünemiş
‎kara tüylü, modern bir karga.
‎​bilirim, bu çağın insanı kendine sürgündür,
‎beton yığınlarının arasında unutulmuş birer ayin gibi
‎her akşam aynı yalnızlığa eğilir başımız.
‎saatler mekanik bir tespih gibi dönerken bileklerimizde,
‎ben zamanı senin yokluğunun çeteleleriyle ölçüyorum.
‎surların ardında bir şehir yanıyor sanki;
‎insanlar kalabalık, insanlar sağır,
‎insanlar kendi sesinin yankısında boğulan birer yabancı.
‎oysa ben, içimdeki o soğuk avluda,
‎hâlâ senin ayak izlerinin sıcaklığını arıyorum.
‎​geceleri gökyüzü ağır bir kurşun gibi çökerken omuzlarıma,
‎kitapların, kuramların ve tüm o keskin akıl yürütmelerin
‎ne kadar çaresiz kaldığını görüyorum bir bakışının karşısında.
‎felsefe, bir hasreti dindirmeye yetmiyor;
‎ve hiçbir dogma, senin teninin kokusunu
‎zihnimin dehlizlerinden söküp atamıyor.
‎ben ki en kuşkucu metinlerin altını çizen o mağrur zihin,
‎söz konusu sen olunca, en ilkel duasını mırıldanan
‎bir derviş kadar savunmasız ve teslimim.
‎​içimdeki o kadim mezarlığın taşları,
‎senin adın anıldığında çatlıyor yerinden.
‎buz tutmuş surlarım eriyor, nöbetçim silahını bırakıyor,
‎ve o kara tüylü kargalar, göğün en yüksek katına havalanıp
‎senin gelişini muştulayan beyaz birer güvercine dönüşüyor.
‎çünkü sen, ölümün soğuk toprağına düşen ilk cemre,
‎bu karanlık çağın ortasında yakılmış en sahici ateşsin.
‎​şimdi başımı çevirip güneye, rüzgârın doğduğu yere bakıyorum;
‎lodosa fısıldasam,
‎açar mı göğün kapılarını o rüzgâr?
‎ulaştırır mı fısıltımı sana?
‎ve bir gün, tüm bu surlar yıkılıp mezarlıklar çiçek açtığında,
‎beni, sadece senin göğsünde nefes bulacak o ölümsüz aşka kavuşturur mu?
‎

illa 43 yaşında mı olacak.44 olmaz mı 45,46 en son 47 olur mu?