zaman tüneli

herkesin farklıdır.

universite notlarımı yeni inceledim.
ab de yargı diye bi dersten aa almısım.
siyaset sosyolojisinden ba almısım.
uluslarası hukuktan ba almısım.
ab de kurumlar diye bi dersten ba almısım.

geri kalanda uyuyormusum;)
cok agır depresyonda ve ilac tedavisindeydim de o donem:(
aşk cok kotu bi şey, gelmeyin:(

ayıların kış uykusuna yatmadan önce sonbaharda yiyecek arama dönemi. bu dönemde günde 20 bin kaloriye kadar yemeleri lazım. ormanda yiyecek azalınca köy yakınlarına, çöplüklere, yollara iniyorlar. arı kovanı olan yerlerde çok geziyorlar. tünel girişi olan yerler de sıcak kalıyor, ışığa da geliyorlar.

köy yerinde 20 yıldır eliyle sağan teyzelerdir. onlar şak şak sağıyor, 10 dakikada bitiriyorlar. ama acemisi ilk kez sağmaya çalışsa 1 saatte bitiremez, elleri tutulur.

inatçı kedilerdir. siyah - beyaz papyonlu durur ama içinde haydut vardır.
bir tanesi bodrum kata sığındı ve biraz da agresif, çıkmak istemiyor, yanına da yaklaşmaya çekiniyoruz.

2014 çıkışlı ve söz-müziği cansu kurtçu'ya ait olan demet akalın şarkısı.

hayırlı akşamlar. biraz rakı içelim ama biraz.

"bekar anneler.. neyse" denilerek geçilen, eskilerden bir anı. sözlükte yasak.

senaryosu sâdık tevfik kayrakçı tarafından yazılan ve aynı isim tarafından yönetilen 7 dakikalık kısa film iken 2022 yapımlı olduğu bilgisi verilmiştir.

kadrosunda ise enver güralp güney ve yönetmenin ta kendisi sadık tevfik kayrakçı yer almıştır.



adının kayra olduğunu öğrendiğimiz genç bir adamın intihar etmekle kahve içmek arasındaki ikilemi konu ediniliyor.

"kendimi mi öldürsem yoksa bir fincan kahve mi içsem? diye sorar albert camus, onun bu sözü de filmde yazılı olarak verilir ve kuvvetle muhtemel bu kısa filme hayat veren de o sözdü.

kayra dışardan geliyor ve sobayı yakmak istediği de görülüyor bir yandan, sonrasında masasına geçiyor, gaz lambasının ışığı odaya farklı bir nostalji katarken o ise sigarasını yakıyor, masada bir halat var, bir dilemmâ ki, ortası kalmamış gibi onun için.

daha sonra ipi boynuna geçiriyor ve kapı çalıyor, bir adam, tanımadığı ama onu tanıyan, onun tüm hayatını bilen, onu intihardan vazgeçirmeye gelen biri...

o gelenin gerçek bir insan değil de aslında ölümün bir simgesi olduğunu düşünüyorum, ölümdü ama onun kendini öldürmesine göz yummak istemedi, çünkü henüz sıra onda değildi...

ikilinin konuşmaları ve kayra'nın aldığı karar ile filmin sonlarına doğru yaklaşıyoruz.

şimdi ise kişisel fikirlerime geçiyorum;

bir fincan kahve aslında bir metafordu benim için, onu intihardan vazgeçiren şey bir fincan kahve değildi aslında, en sevdiği şeydi, yaşamaktı, yeni başlangıçların ihtimâli idi.

hayatının en korkunç, en acı, en zor gününü belki yaşamış olabilirsin ama en güzel, en mutlu gününü belki de hâlâ yaşamadın, vazgeçersen belki de hayatının en güzel gününü de kaybetmiş olacaksın.

en sevdiğin insanı, en sevdiğin şeyi hatırla, ve yaşa, sen varsan değişir dünya...

albert camus, düşlerde bir kahve içer miyiz? ^^

22 nin 22 cm olduğu o kadar belliydi ki.

üst seviye erkek karizması. bende yok. ben 4 dublede sapıtan tarafım.

"elinde biir" derken kapattım. bu adamın tizi de pesi de ezilenlerin sesi gerçekten. yazık bu adama çatal falan attılar aklıma gelen ilk mevzu bu oldu. mesela ibrahim tatlıses'in tizi bile kaba kıro delici. o ezenlerin sesi ya ondan gürül gürül aq.

dekolteye kabarma, mini eteğe kabarma, stockings e kabarma… neye kabarıcaz olm biz.

optimus prime başkan müsade ederse 3-5 arkadaş destek oluruz tabi.

(bkz: otobotları yokuş aşağı vurdurarak çalıştırmak)

günün en sevdiğim öğünüdür.
bir de sevdiklerinle yapılıyorsa, her anına çok şükürdür.

melih gökçek'in oyuncakları, sanat eserleri bir nevi..

kendi kendine delirmek diye bir şey yoktur canım. insanı delirten başka insanlar vardır. üstelik bunu bir tek anda, tek bir darbeyle yapmazlar. sinir uçlarıyla oynaya oynaya, sabrını azar azar tüketerek, sinir sistemini ince ince aşındırarak yaparlar. tıpkı bir sinüs eğrisi gibi dalga dalga gelir, gider aşındırmalar. bazen tazyiki artırır, bazen geri çekilirler. sen de her seferinde yeniden dengeni bulmaya çalışırsın. o med-cezirlerin içinde, ne zaman kıyıya vuracağını bilemeden yaşarsın.

ama insanın da bir sınırı vardır. herkesin içinde görünmez bir eşik, bir tahammül çizgisi bulunur. ve o çizgi her defasında biraz daha aşınır. ta ki bir gün, hiç beklenmedik bir anda, o sınırın öteki tarafına geçene kadar...

işte o andan sonra artık eski insan değilsindir. çünkü aklını kaybettiğin için değil, aklını korumaya çalışmaktan yorulduğun için başka bir gerçekliğe uyanmışsındır. bir bakmışsın, seni çıldırtanların dünyasında sen deli olmuşsun. onlar hayatına devam ederken sen yeni dünyana merhaba dersin.

merhaba napolyon! nihayet tanıştık. artık ben de kralım. tahtımı da aklımın enkazından kurdum.

"dostum dostum
güzel dostum
bu ne beter çizgidir bu
bu ne çıldırtan denge
yaprak döker bir yanımız
bir yanımız bahar bahçe"