2022

2022 girerken astroloji dinlemiştim. adam hep kariyer dolu başarı dolu bir yıl olacak bu yıl sizin yılınız falan demişti. nasıl gaza gelmiştim. sonuç hiçbir şey olmadı. neyse 2021 facia gibi geçtiği için hiçbir şey olmamasına bile çok şükür diyorum. fakat sanırım ekonomik açıdan gördüğüm en berbat yıldı

bitmesine az bir zaman kalmış olan yıl.
fakat benim için tuhaf olaylar bitmiyor.

2020-2022 arası hayatımda hiç yapmayacağım şeyler yaptım. çok tuhaf şeyler yaşadım. bazıları çok güzel, bazıları ise kalbimin zar zor dayandığı şeyler. (aldatılmak gibi) fakat şu son 1 aya girdiğimiz dönemde yine tuhaf şeyler oluyor.
hayatı anlık yaşamayı severim ama bu duygu değişimi çok zor.

hayallerime kavuştuğum yıl. çok hızlı geçtin ama.

kız bunu da yedik bitirdik.

nasıl denk geliyor bilmiyorum ama ben hep ilk başta yanlış tarafta olurum. yanlış tarafı seçerim, yanlış taraf beni seçer. bir şekilde oraya çekilirim. yolun bile beklememem gereken tarafında beklerim insanları. bir türlü tutturamam, hep doğruya yakınımdır, oralarda bir yerdeyimdir ama tutturamam. sonra sonra fark ederim. ya gözüme sokulur yanlış yerde olduğum ya da içimi bir huzursuzluk kaplar. ait hissetmemeye başlarım. doğru olan göz kırparsa ne âlâ! çekinmeden koşarım. bir saniye bile kaybetmem. o vakitten sonra kalamam da zaten. bambaşka bir yere giderim, belki evime dönerim ama aidiyeti yitirdikten sonra beni ilk başta çeken her neyse tüm gücüyle itmeye başlar. arkadaşlıklarım hep bu garip silsileyle dengesini bulur. çok tuhaf. bu yıl hep böyle geçti. bu yıl bana bu tespiti yaptırdı. yeni tanıdığım neredeyse herkesle adım adım takip ettik bu evreleri. öğretici bir yıldı.

hayatımda 2022 kadar zorlandığım bir yıl daha olmadı. babamı kaybettiğim sene, dükkanı açmıştım. büyük aşkım tarafından terk edildiğim sene, bitmez denen okulu bitirmiştim. babam iflas ettiği sene, üniversiteyi kazanmıştım, büyük aşkımı bulmuştum. gibi gibi. benden bir şeyler alan her yıl bir şeyler de vermişti. ama bu ocağı sönesice 2022 hiçbir şey vermeye tenezzül etmeksizin; iliğimi, kemiğimi sömürdü. umarım 2023 öncelleri gibi değil daha hulusi kentmen kıvamında bir yıl olur.

yılları romantize etmeyi gerçekten hiç sevmiyorum ama 2022 bunu hak ediyor. kendimi bu kadar anladığım, kendime bu kadar maruz kaldığım, kendime bu kadar güvendiğim, kendimi bu kadar sevdiğim, kendimi bu kadar fazla ifade ettiğim başka bir sene olmamıştı. gerçekten bu sene için sayfalarca yazmak istiyorum ya.

2022 çok garip başladı benim için, uzun uzun anlatmayacağım burada. çok şey yaptım bu sene. ama neredeyse sene sonuna kadar vaktimi ne kadar da boş geçirmişim diyerek zırlıyordum. sonradan fark ettim aslında birçok şey yaptığımı. yaptığım her şeyin her zaman hedeflediğim/verimli şeyler olması gerekmediğini. o kadar fazla farkındalık kazandım ki bu sene. o kadar fazla şaşırdım ki kendime, yaptıklarıma, yaşananlara. hala idrak edemediğim çok şey var. geri dönüşlerin yılıydı belki de bir bakıma, bilmiyorum. ben bu sene senelerdir istediğim bir şeyi yaptım, ufak çaplı bir işe giriştim arkadaşlarımla. ve iş hiç beklemediğim yerlere gitti onun sayesinde. sonra çok yoruldum, her şey çok üste üste geldi ve ara vermek zorunda kaldım. ama bununla barıştım. bu sene yaşamak istediğim hiçbir şeyi geride bırakmadım. binbir türlü ihtimalle kendimi boğup kendimi geriye çekmedim. sıkmadım kendimi, zorlamadım. her şeyi denemeye çalıştım bana imkanlar sunuldukça. aklımda kalan soru işaretlerini kapatmaya çok çalıştım, bana bir o kadar fazla yeni soru verseler de geçmiş sorularımı kapatabildim en azından. gerçekten o kadar farklı insanlarla o kadar farklı lokasyonlarda bulundum ki, nasıl yaptım aklım ermiyor bazen.

bazen ev insanlardır. bu sözü en çok bu sene anladım. herkesle hep mesafesini koruyan biri olarak, bu sene gerçekten sınırlarımı çizip o kadar fazla insanı içeriye aldım ki. ama bana o kadar çok mutluluk getirdiler ki... hepsi için çok minnettarım. daha 2 gün önce tanıştığım insanlarla 1 hafta boyunca beraberdim, aynı evde kaldım, içtim, eğlendim, sabaha kadar dertlendim. ama o kadar güvendeydim ki, kendimi o kadar çok benmişim gibi hissediyordum ki.. kafamda sürekli "şimdi değilse ne zaman?" diyen bir ses vardı. bu sene o ses hiç konuşamadı. çünkü hep şimdi oldu. geçmişte kendime tanımadığım fırsatları tanıdım bu sene. merak ettiğim, sonunu asla getiremediğim o hikayeleri yaşattım kendime. seneler önce bir şekilde koptuğum tonla insanla tekrar bir araya geldim, buluştum, konuştum. asla hayal edemeyeceğim şeyler yaşadım. mantıklı düşünsem asla yapmayacağım şeyler yaptım. kendi hayatımın kontrolünü gerçekten elime aldım bu sefer. sebep sonuç düşünmeden, o anı gerçekten o anda kendime yaşatabildim. bunun için de çok minnettarım. her kararımda kendimin elinden tutabilmeyi öğrendim.

cidden yaşadığım tüm bu şeylerin bu senede toplanması inanılmaz. hala çok gerçek dışı geliyor bazen. ama hayatıma dönüp baktığımda, şimdiye kadar yaşadığım zamanlar arasında en çok aklımda kalacak sene bu sene oldu diyebiliyorum hiç düşünmeden. en çok bir şeyler hissettiğim sene bu seneydi. birbiriyle çatışan o kadar fazla duyguyu aynı anda hissettim ki.. daha çok konuşurum ama yazdıklarımın uzunluğuna bakıp burada durduruyorum artık kendimi. bana ufak notlar olsun diye bıraktığım tanımlar haddini aşıyor bazen. (:

pandemi sonrası üstümüzden silindir gibi geçen serinin üçüncü ve son filmi.

unutana kadar acıyla, nefretle hatırlayacağım.

sanırım hayatımda bunun kadar rezalet bir yıl geçirmemiştim. hayatımda ilk defa gerçek bir kayıp yaşadım. kaç gündür ruh gibiyim. kendime gelemiyorum.

çok sevdiğim dedemi hiç beklemediğimiz anda kaybedince tam olarak kul kurar kader gülermiş lafını yaşadık. dedemin evinde ağlayarak onun yatağında yeni yıla girme düşüncesini 40 yıl düşünsem aklıma getiremezdim.

ah dedem.. çok üzgünüm. hepimizi yaktın gidişinle.

75 tl'ye iskender yiyebildiğim yıl.