anlam arayışı insanı yüceltiyor mu yoksa tüketiyor mu sorusu

yücelten tarafı,insanı sadece karbon temelli bir organizma olmaktan çıkarıp, evrenin karşısında dik bir figür haline getirmesidir. aç kalabilirsin, susuz kalabilirsin ama bir "neden"in varsa diz çökmezsin. victor frankl abimizin dediği gibi, toplama kampında bile hayatta tutan şey biyolojik güç değil, zihindeki o anlam kırıntısıdır. seni sanat yapmaya, çocuk büyütmeye veya bir idealin peşinde koşmaya iten o motor, aslında seni "insan" yapan şeyin ta kendisidir.

​tüketen tarafı, her şeyin bir nedeni olması gerektiğine dair o hastalıklı saplantıdır. hayat her zaman bir senaryo disipliniyle ilerlemez; bazen sadece olur. sen her tesadüfe, her acıya, her boşluğa bir anlam yüklemeye çalıştıkça; zihnin bir süre sonra kendi yarattığı o devasa kütüphanenin altında ezilmeye başlar. cevap bulamadıkça gelen o varoluşsal sancı, adamı sabahın dördünde tavanı izletirken bitirir, tüketir, posanı çıkarır.

anlam aramak insanı tüketir. daha depresif hale getirir. bunun sebebi aslında hayatın anlamının olmamasıdır. zaman içinde anlamın olmadığını anlar insan çünkü. negatif gibi gelebilir kulağa ama biraz geniş perspektifte bakarsanız her şey bitiyor, geçiyor, tüketiliyor, çalış gez toz eğlen arkadaş çevresi yap. uyuyorsun uyanıyorsun ve saçma sapan bir döngü içindesin.

insan tükendikçe artar paylaştıkça çoğalır yontuldukça şekil alır....

tükenmeden yücelemezsin..

anlama ulaşmamız imkansız gibi.
aslında bir çok yol var. beni en çok rahatlatan camus'un düşünce akımı.
umutsuzluğa kapılmadan veya yapay anlam kurgularına sığınmadan, absürt olanı -anlam arayışımız ile dünyanın kayıtsızlığı arasındaki çatışmayı- kabul etmek

insan akıyor ama durmuyor, belirsizliğe dayanamıyor, anlamaya çalışıyor. insanı yüceltip yüceltmemesi mesele değil. bu çatışma tabiatımızda var. anlamaya çalışmak sadece insan olmaya dair bir süreç. bu durumun zeka geliştirdiğine inanıyorum. depresifte yapıyor tabii ki, örneğin; yaşamın anlamsızlığını kabul etmek bir nevi intihara sürüklenmektedir.

mücadeleden vazgeçmek bitirir, mücadeleye devam etmek yüceltmez ama yaşatır. anlam arayışını yaşatır ölçüde ele alırsak bizi diri tutan bir şey.