annenin ölmesi

her an ağlatmaz belki ama her yerde ağlatabilir insanı.

geri versin diye toprağa yalvarırsın...

hayat devam eder, annen, baban, yitirdiğin olmadan...

acı devam eder ve bilirsin,
en büyük acılar dilsizdir...

annen ölür . önce ağlarsın , sonra sessizleşir yüreğin . hıçkırıklarını kara geceler duyar sadece . ve sadece yastığın saklar gözyaşlarını . zaman geçer aradan . aylar , hatta yıllar geçer . özlersin . sızlar yüreğin . anlatmak istersin özlemini tüm dünyaya . tüm dünya seninle özlesin istersin ama anlatamazsın hiç kimseye . belki de o özlemi ifade edecek kelime yoktur . düğüm olur sonra , yutkunursun geçsin diye . geçmez o düğüm ve sonra özlemin artarak devam eder.

iç dünyanıza atom bombası atılmış gibi olur.

telefonunda bir daha hiç "annem arıyor" yazısını göremez olursun, ona bir şey sormak istediğinde çaresizliğin ne demek olduğunu anlar, bu yıkımı bunca erken yaşadığın için hayata küfredersin.

artık hiçbir ölüm şaşırtamaz seni.
çünkü annenin ölümünden öte bir ölüm yoktur gayrı sana.

kar ya da yağmur yağdığında artık sadece ağlarsın çünkü onun şimdi toprağın altında olduğunu hatırlarsın, seni en çok mutlu eden insan artık yoktur.

teoman'ın şu şarkı sözünü hatırlarsın;

"hadi böyle yaşa, derken
kalbimize sormuş mu? "

gittin şimdi sen
yoksun yanımda
bir şey istemem
neye yarar hatıralar..

annemden önce babam öldü benim, ben babasını çok seven birisiydim o hastalıklarla boğuştuğu dönemde bir gün babamı kaybedersem onsuz yaşayamayacağımı düşünürdüm. ve o mutlak gün geldi çattı, babam arabayla hastaneye ulaşmaya çalışırken omuzlarımda can verdi. evet çok üzüldüm ama vakit geçtikçe ölenle ölünmüyormuş bunu anladım.

sonra annemi kaybettim, evet bu konuda biraz tecrübeliydim artık o kadar sarsılmam diye düşünmüştüm ama inanın ki babamx5 gibi bir etkisi oldu. resmen dünyam başıma yıkıldı annem öldüğünde 40 yaşındaydım ama annesini kaybetmiş küçük bir çocuk gibi hissettim. yerine kimseyi veya hiçbir şeyi koyamıyorsun devasa bir boşluk.

babasız öyle veya böyle bir şekilde hayatına devam edebiliyor insan ama annesizlik... işte bunun tarifi yok zira seni hiçbir koşula dayanmadan seven , ne olursa olsun senden sevgisi zerre eksilmeyen birisini kaybetmek bu hayatta yaşanabilecek en ağır kayıplardan biridir bana göre.

2 yıl oldu annemi kaybedeli, ben hala salonda otururken onun koltuğuna takılır gözüm, sofradayken boş kalan sandalyesine bakıp iç çekiyor eski günleri yad ediyorum eşimle.

sanırım can verdiği gün yüzümü okşayıp ağlama sen çok iyi bir evlatsın hakkım zerresine kadar helal olsun demesiyle hatırlayacağım onu.

benim gibi koskoca adam bile, anlatırken dahi gözleri dolu dolu oluyor. o yüzden hâlâ sultanınız hayattaysa onu incitmeyin güzel sözler söyleyin desteğinizi eksik etmeyin. gün gelir geriye sadece avuçlayabilecek toprak kalıyor elinizde, bunu unutmayın.

hem annem hem babam ben daha bebek sayılacak bir zamanda iken ölmüşler 40 küsur yıl önce.
kavramına yabancı olduğum varlığını bile hatırlamadığım kişiler. onun için bana onlarsız olmak daha kolay gibi geliyor.
belirli bir süre onunla yaşayıp sonrasında birilerini kaybetmek çok zor onu da iyi biliyorum.
umarım ölmüş tüm annelerimizi teñgri uçmağına almıştır. tinleri şad, devirleri daim olsun.

çok acıdır allah kimseye yaşatmasın.

bir günde büyümek demektir. kaç yaşında olursak olalım anne bambaşka mevzu. allah annelerimize uzun ömürler versin.

kişinin ilk bağlanma örüntüsünü, temel bağ kişisini kaybetmesidir. rahme düştüğü andan bulunduğu yaşa kadar kurulan bu bağın kaybıyla(ya da dönüşümü ile) güven hissi, kimlik algısı, aidiyet duygusu da yeniden derin bi yas ile şekillenir. neden olduğu boşluk kişiyi savunmasız, yalnız ve boşlukta hissettirebilir.
zamanla şiddeti değişir, hissettirdikleri farklılaşır. bazen daha çocuk olur kişi bazen daha olgun.
bu durumda sosyal desteklerden uzak kalmamak, yas sürecini baskılamamak, ihtiyaç duyulursa profesyonel destekten kaçınmamak kişinin yasla başa çıkma mekanizmalarını kuvvetlendirir.

annemi iki gün önce kaybettim. ne var ne yok diye sözlüğe girmemle başlığı en üstte görmem şaşırttı.

ağlayan bir insan değilim. çok sevdiğim babamı kaybettiğimde de ağlayamamıştım. sağlığında annemi kaybettiğimi düşündüğümde herhalde acıdan çıldırırım diyordum. öyle olmadı.

sağlığında annemr tam bir hain evlat ökkeş muamelesi yaşatan abim salya sümük ağlıyordu. pişmanlık ve vicdan azabının tezahürü olarak görüyorum.

annrm onu sevdiğimi biliyordu. ben de beni sevdiğini biliyordum. anneler her evladını ayrı sever gerçi. dünya güzel bir yer değil ve sırası gelenin ayrılması kaçınılmaz gerçek. ölümden sonra ne yaşandığını bilemem ama yokoluş bile bu dünyanın vr insanların kahrını çekmekten iyidir.

dünya bir hapishane ve sırası gelen tahliye oluyor. geride kalanlar hapishane şartlarını artık tek başına yaşayacağı için üzülüyor. bencilce ama anlaşılabilir bir duygu.

yaşarken annem için çok ağlamıştım. öldüğünde gözyaşım kalmamış onu anladım.

canım anacığım, hastalığında çok çile çektin. çektiğin acılar varsa günahlarına kefaret olsun. sol yanımız 53 gündür boş ve tarifi edilmeyen acı ile dolu. mekanın cennet kabrin nur olsun. :’(

hala alışamadım. sanki uzakta arasam sesini duyacakmışım gibi geliyor. her sabah telefonla konuşurdum. şimdi sahipsiz kaldım.

ölmeden ölmesi...çok fena. şu an nerede bilmiyorum. aşık olduğum kadın, şu an nerede bilmiyorum.