başlığa girip tanım yazarken vazgeçmek

bir başlık bulursun ve işte bu başlığa tanım girmeliyim dersin. sonra tanımını yazarken bir anda aydınlanma* gelir ve yazacağın her şeyi unutursun. yavaş yavaş yazdıklarını silip başlığı terk edersin.

bana hiç olmayan şey.

başlık seçerek girilince yazıyorsun. bu yüzden formata uygun olarak nerde kadın, sevişme temalı başlıklar var oradayım. gidip de 'en sevdiğin üç meyve' başlığına girecek de değilim.

sözlük formatı aşırı güzel ya kadın, sevişme, şarap.. bu kadar.

unutkanlıktan değil de;
(bkz: ben kime ne anlatıyorum hissiyatı)

yazıcağım çoğu şeyi yazdığınız için yaşadığım durumdur. herşeyi yazmayın dostlar beni üzüyorsunuz.

bu aralar sıkça yaşadığım lanet.
belki bunu da göndermeden önce boşver perilerim gelir bunu da silerim, bilemiyorum.

biraz doymuşluk mu desek, ya da ne biliyim kendini tekrar etme korkusu mu tam adını koyamadım ama var birşeyler.

sözlüğe biraz ara vermek geliyor bazen aklıma, sonra diyorum ki pişman olacağın kararlar vermekten ne zaman vazgeçeceksin.

bulaştı bu sözlük mikrobu, çıkmıyor vücuttan.
ama kendimi biliyorum, bir şekilde kurtulursam bu hissiyattan bir daha geri dönmem.

e burada kalırsam da boş yapmaya devam edeceğim.

bu durumda ne yapılır ey sözlük siz söyleyin?

oluyor bazen. amaan ne gerek var diyorum. bir nevi frenleme mekanizması.

çok sık yaşadığımdır. harıl harıl yazıyorum sonra bir bakıyorum ekrana, yahu ne zırvalıyorum ben diyip siliyorum hepsini. özellikle dini ve politik başlıklardan uzak durmaya çalışıyorum ya da bu durumu yaşayıp yazdığımı yayınlamaktan vazgeçiyorum, tabi arada sırada istisnalar olabiliyor. şu gencecik yaşımda beni yıpratanlar utansın!

genellikle şu his geldiği için yaptığım eylemdir.

"en kime neyi anlatıyorum ki abi?"

çünkü her başlığı o canlandırmış, her başlığa saçma sapan tanımlar girmiş, 7/24 online olan birini görünce tanım girmekten vazgeçiyorum, lanet ediyorum.

yazdığını beğenmemek ve paylaşmamak.

günlük diyaloglarda da "bunu söylesem ne söylemesem ne, şunu konuşsak ne konuşmasak ne..." diyen insanın sözlüğe yansıyan hali.

"ya bunu da anlatmayayım artık" diye geri çıktığım bazı başlıklar var ama insan bazen boş bulunup küçükken öpüştüğü komşu kızına kadar anlatıyor. başlıklar hep bi kişisel bilgi dağarcığı kıvamında ilerlediğinden olsa gerek.

bana olduğu gibi başka yazarlara da sıkça olan. bir çeşit dejavu. aman be! kime anlatıyorum, ne anlatıyorum sorgusu. sorgudan sonra karar. her nesnenin bir bitimi var.

bazen şöyle hissediyorum: zaten söylenecek olan her şey söylenmiş, yazılacak olan her şey yazılmış.
herkes işine geleni anlamış, uğraşmaya ne gerek var ki.
herkes her şeyi zaten çok iyi biliyor.