birini son kez gördüğünü bildiğinde oluşan duygu

ne duygusu ?

hüngür hüngür ağlarım lan

o son sarılmanın hiç bitmemesini isteten duygudur.

dilim döndüğünce anlatayım; bunun farklı halleri olur. birincisi ölümünü beklediğinizdir bir de;
yaşarken öldürdüğünüz insanlar olur içinizde.

ilkinde yüreğiniz çok ağrır o an, sonrası ve şimdi. gözlerinden çekilen hayatı görmek, sizi nefessiz bırakır yıllarca. matlaşan cildi, sizden uzaklaşan gözleri, isteksizliği. yıllarca, dahasını sorgular, keşkelere boğar ve çaresizlikle başbaşa bırakır sizi. bunu 2 kere yaşadım. ilk olduğunda kapıdan çıkarken bildim, ikincisinde eve geldiğimde söyledim. aslında ben onları o an gömdüm, yasım ilk o an da başladı.

ikincisinde ise; verdiğiniz pek çok şanstan anlamamış, günün sonunda olmasından korktuğunuz noktaya çoktan ulaşmıştır.
son kez size mağdur olur bu kişi; ve siz oradan ayrılırken göğsünüzde hafif bir sızlama ile bu anın, son kez yaşandığını bilirsiniz. en son 2-3 sene önce sarıldım böyle bir anıya, daha doğrusu o sarıldı. oysa, benim içimdeki köprülerin ipleri ise çoktan kopmuş ve onu vadinin öteki yanında bırakmıştı bile. sadece izledim.

kendimizden daha çok sevdiğimiz birini son kez gördüğümüzü biliyor olmak; bir yanardağa düşmüş gibi hissettirir.

bir daha göremeyeceğin rüyadan uyanmak gibi bir his verir.

dunyada birisini son kez gormek, sessiz bir veda gibi gozlerinin icine bakmak ve ayrilisin biraktigi o buruk huzun kaplamasi ruhunuzu.